Nazwa użytkownika   Hasło   Pamiętaj mnie     Przypomnieć login?   Zarejestruj się  

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
 
 
https://scontent-frt3-2.xx.fbcdn.net/v/t31.0-8/23737648_148023622502000_9128752269917995384_o.jpg?oh=ea248df7b55b1dd9d38e1d752ae02ed6&oe=5A908D52
 

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

 

Do końca listopada przyjmowane są Wasze propozycje, czyli kolejne kandydatury osób, jakim zadedykowane będą kolejne dęby i pamiątkowe tablice.

Propozycje osób zasługujących na to wyjątkowe wyróżnienie, wraz z uzasadnieniem należy wysyłać na adres :

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.


Przypominamy że projekt dotyczy wyjątkowych podróżników, odkrywców i zdobywców, którzy swoimi dokonaniami w bardzo znaczący sposób, przyczynili się do promowania naszego kraju na całym świecie.
Pisanie książek czy jeżdżenie na wycieczki z kamerą, to znacznie za mało by znaleźć się w tym gronie.
Prosimy o przemyślane kandydatury.
Kolejnym krokiem będzie szczegółowa prezentacja każdej z kandydatur, by następnie w formie plebiscytu na antenie RMF FM słuchacze utworzyli listę "najmocniejszych" nazwisk.

To ułatwi ostateczny wybór powołanej kapitule.
 
 
 

1
 
Ludomir Mączka
Polski żeglarz, kapitan jachtowy, podróżnik i geolog. Przebył na jachtach 170 tys. mil morskich, 9-krotnie przemierzył Atlantyk, 4-krotnie Pacyfik, 3-krotnie Ocean Indyjski.

 Uzasadnienie

 Pobił rekord długotrwałości rejsu, jako pierwszy Polak opłynął Australię. ... Ludek bije wszystkich na głowę w jednej, moim zdaniem najciekawszej dyscyplinie życia – w znajomości świata i ludzi. Bo kto z żyjących Polaków odwiedził wszystkie – z wyjątkiem Antarktydy – kontynenty świata, niektóre kilkakrotnie, i tak jak Ludek nigdzie się nie nudził? Kto jak on, przemierzał konno stepy Mongolii, pracował jako pomocnik spawacza w Australii i jako geolog w Zambii, wygrzewał się na Wielkiej Rafie Koralowej i marzł na mule w Patagonii, przeżeglował cieśninę Magellana i pod Narwikiem rzucał biało-czerwony wieniec, nosił skrzynki z bananami w Auckland i grabił ścieżki jako pracownik zieleni miejskiej na Tasmanii, oberwał kokosem na Polinezji i pił wino w peruwiańskiej osadzie górniczej? Już tylko to wystarczyłoby na jeden nieźle nafaszerowany egzotyką życiorys, ale na tym nie koniec: oglądał z małej awionetki wodospady w Wenezueli, wchodził na lodowce Andów z alpinistami, hałaśliwy steel-band nie dawał mu zasnąć na Karaibach, o mało co nie wysztrandował na holenderskich piaskach, robił zakupy w Durbanie, aż wreszcie dotarł pod żaglami do ujścia rzeki Mackenzie. Można tak ciągnąć godzinami…
Antoni J. Pisz, w artykule „Sposób na życie” (miesięcznik „Morze”, rocznik 1989)
 
 
2
 
  Krzysztof Starnawski
Urodzony w 1968 roku speleolog, sportowiec ekstremalny, płetwonurek, speleolog, taternik, ratownik TOPR. Ustanowił rekord Polski w nurkowaniu jaskiniowym schodząc w Czechach na 265 metrów.   17 stycznia uzyskał tytuł najgłębiej nurkującego człowieka na Ziemi na obiegu zamkniętym. W Morzu Czerwonym zszedł na głębokość 283 metrów.

Uzasadnienie

Krzysztof Starnawski znany jest w środowisku eksploratorów jako pasjonat wielu dziedzin: żeglarstwa, narciarstwa, wspinaczki, speleologii, taternictwa jaskiniowego oraz nurkowania. Jego zainteresowania wykraczają daleko poza samo uprawianie tych dyscyplin – jako instruktor prowadzi szkolenia nowych adeptów w wymienionych wyżej obszarach. Co więcej działa rówież jako ratownik Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego-TOPR  i jako ratownik nurkowy. Dyscypliną, w której stał się najbardziej rozpoznawalną w Polsce i na świecie postacią jest nurkowanie, w szczególności nurkowanie jaskiniowe. Jest jednym z nielicznych nurków schodzących na głębokości ponad 200 metrów, co między innymi predestynuje go do grona najlepszych światowych nurków jaskiniowych. Doskonałe umiejętności w połączeniu z kondycją fizyczną, ogromną wiedzą i cierpliwością pozwoliły mu właśnie w nurkowaniu zrealizować wiele nowatorskich ekspedycji, w trakcie których ustanowił krajowe i światowe rekordy. Pierwszym był  rekord świata w nurkowaniu w obiegu zamkniętym. Dokonał tego pod koniec 2011 roku, kiedy zszedł na głębokość 283 metrów w Morzu Czerwonym w Egipcie. Rok później pobił rekord Polski w nurkowaniu jaskiniowym, w czeskiej jaskini Hranicka Propast, na głębokości 265 metrów. W lipcu 2016 roku pobił światowy rekord w nurkowaniu w obiegu zamkniętym (CCR), schodząc na 278 metrów w jaskini Viroit w Albanii. A dwa miesiące później, wraz z kierowaną przez siebie ekipą, odkrył, że Hranicka Propast jest najgłębszą – mierzącą co najmniej 404 metry - zalaną jaskinią na świecie. Krzysztof Starnawski jest lauretem kilku prestiżowych wyróżnień. Otrzymał między innymi Kolosa w kategorii „Wyczyn Roku“, nagrodę przyznawaną przez Kapitułę podczas corocznego największego w Europie festiwalu podróżników „Kolosy“ w 1999 roku. W 2015 uzyskał grant National Geographic Society dedykowany eksploracji jaskini Hranicka Propast  w Czechach. Jego rezultatem było odkrycie i zbadanie tej  najgłębszej zalanej jaskini na świecie, co stało się jednym z najważniejszych wydarzeń eksploracyjnych świata w 2016 roku. Wagę tego osiągnięcia jak i innych dokonań Starnawskiego podkreślono jego nominacją, jako jednego z 10 kandydatów, do tytułu „Podróżnika Roku 2017” w prestiżowym międzynarodowym konkursie organizowanym przez amerykański magazyn „National Geographic”. W swojej działalności Starnawski łączy cele o charakterze badawczym, naukowym, sportowym, turystycznym oraz ekologicznym. Planowana przez Krzysztofa wyprawa mająca na celu eksplorację niezwykłego podwodnego jeziora położonego w jaskini Dragon’s Breath w Namibii, może stać się kolejnym przełomowym wydarzeniem w dziedzinie nurkowania. Poza celami, takimi jak dotarcie do dotąd niedostępnego dna akwenu, projekt koncentruje się na wartościach dodanych związanych z rolnictwem, turystyką, ekologią, a przy tym rozwojem gospodarczym tego zasługującego na uwagę obszaru południowo-zachodniej Afryki.

 

 
 
3
 

Piotr Chmieliński


kajakarz, podróżnik, eksplorator oraz biznesmen i ekspert w dziedzinie ochrony środowiska. Pierwszy w świecie człowiek, który przepłynął Amazonkę od źródeł do ujścia. Współzałożyciel wyprawy „Canoandes ‘79”, w ramach której wraz z innymi jej członkami dokonał pierwszego w historii spływu Kanionem rzeki Colca w Peru oraz eksploracji kilkudziesięciu rzek w obu Amerykach. Dwukrotnie wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa - zespołowo i indywidualne. Inicjator i uczestnik ekspedycji badawczych do źródeł Amazonki. Od lat zaangażowany w promowanie i wspieranie logistyczne, organizacyjne, finansowe i medialne ekspedycji oraz osiągnięć podróżników polskich i międzynarodowych. Autor licznych publikacji na tematy podróżnicze i eksploracyjne. Honorowy Obywatel Rzeszowa. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadnienie
Osiągnięcia eksploracyjne. Piotr Chmieliński rozpoczął swoją przygodę z kajakarstwem w Krakowie – jako współzałożyciel sekcji kajakowej przy międzyuczelnianym AZS, potem jako członek Akademickiego Klubu Turystyki Kajakowej „Bystrze” AGH. Współorganizował wyprawę kajakową „Canoandes ‘79”, której celem było spłynięcie górskich rzeki Ameryki Północnej i Południowej. Ekspedycja, w trakcie której kajakarze spośród 23 przepłyniętych rzek Meksyku, Gwatemali, Nikaragui, Kostaryki, Panamy, Ekwadoru, Peru i Argentyny, 13 pokonali jako pierwsi w świecie, uznana została za jedną z najważniejszych wypraw eksploracyjnych XX wieku. Chmieliński wraz z Canoandes dokonał pierwszego spływu dotąd nierozpoznanego i niepokonanego najgłębszego na ziemi Kanionu rzeki Colca w Peru. Wyczyn ten wpisany został do Księgi Rekordów Guinnessa (1984).

Piotr Chmieliński jako jedyny z 10-osobowej ekipy na przełomie 1985/86 roku zrealizował cel współorganizowanej i kierowanej przez siebie wyprawy, którym było przepłynięcie pontonem i kajakiem Amazonki od źródła do ujścia. Stał się tym samym pierwszym w historii eksploracji człowiekiem, który przepłynął największą rzekę świata w całości - blisko 7 tysięcy kilometrów. Za sprawą tego osiągnięcia po raz drugi, tym razem indywidualnie, wpisany został do Księgi Rekordów Guinnessa (1987). Relację z wyprawy przedstawił jeden z jej uczestników, Joe Kane w światowym bestsellerze “Running the Amazon” / “Z nurtem Amazonki” (w Polsce wydany trzykrotnie).

Aktualne działania eksploracyjno-podróżnicze. Amazonka nieprzerwanie od ponad 30 lat pozostaje przedmiotem zainteresowań eksploracyjno-badawczych Piotra Chmielińskiego, „ojca chrzestnego Amazonki”, jak określany jest przez międzynarodowe środowiska podróżnicze. Aktywnie uczestniczy w wyprawach badawczych, których celem są źródła Amazonki. W roku 2000 pod auspicjami National Geographic i The Explorer’s Club współorganizował ekspedycję do, jak niedawno potwierdzono, stałego źródła rzeki zlokalizowanego w jeziorze Ticlla Cocha. W 2012 i 2013 roku brał udział jako obserwator z ramienia obu tych organizacji w wyprawach badawczych do źródeł Mantaro jako okresowych źródeł Amazonki.
Poza udziałem w wyprawach badawczych do źródeł Amazonki, Piotr Chmieliński angażuje się w przedsięwzięcia podejmowane przez innych podróżników, wspierając ich w sprawach logistycznych, organizacyjnych, finansowych oraz pełniąc rolę koordynatora medialnego. W większości dotyczy to wypraw po Amazonce i Amazonii, choć nie ogranicza się wyłącznie do tego obszaru.
Finansowo i logistycznie wspierał wyprawy Klubu „Bystrze” AGH między innymi
„Do źródeł Nilu ‘93”
„Colca Canyon 2002”
„Colorado 2013”.
Pełnił rolę koordynatora medialnego i udzielał wsparcia logistyczno-organizacyjno-finansowego:
Aleksandra Doby – Drugiej (2013/14) i Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej (2016/17)
Dawida Andresa i Huberta Kisińskiego - Biking the Amazon/Rowerem po Amazonce (2015/16)
Michała Worocha i Macieja Kamińskiego – Wheelchairtrip (2016/17)
Pełnił rolę doradcy wielu wypraw, w tym między innymi:
Westa Hansena – „The Amazon Express”
Gabrielle Croppi - fotograficzno-poznawcza podróż od ujścia do źródeł Amazonki.
Obecnie konsultuje organizacyjno-logistyczne aspekty wyprawy Brytyjczyka Pete’a Caseya – wyprawa „Ascent of the Amazon”

Osiągnięcia indywidualne i grupowe Piotra Chmielińskiego zapisały się w historii światowej eksploracji jako wydarzenia przełomowe, rozpatrywane nie tylko pod kątem samych dokonań, ale także wpływu, jakie wywarły na kolejne osiągnięcia podróżnicze oraz rozwój gospodarczy i społeczny rejonów Kanionu Colca, Amazonki oraz innych rzek południowoamerykańskich. Stały się one również swoistą wizytówką Polski i polskiego środowiska podróżniczego.

Choć od ponad 30 lat mieszka w Stanach Zjednoczonych, wiele uwagi poświęcia promocji podróżniczych przedsięwzięć Polaków podejmujących własne wyzwania eksploracyjne. Szczególne znaczenie ma tu dzialalność medialna, dzięki której krajowa i światowa publiczność dowiaduje się i docenia ich osiągnięcia.

Podróżnicze gremia. Piotr Chmieliński jest członkiem The Explorer’s Club w Nowym Jorku. Uczestniczy w wielu pracach badawczo-eksploracyjnych National Geographic Society w Waszyngtonie. Pełni funkcję prezesa fundacji Canoandes, której celem jest wspieranie inicjatyw eksploracyjnych podróżników, w tym polskich przede wszystkim. Od 2003 roku zasiada w Kapitule Kolosów nagradzającej i promującej polskie osiągnięcia podróżnicze.

Wyróżnienia. Piotr Chmieliński wraz z pozostałymi członkami Canoandes uhonorowany został przez Kapitułę Kolosów Super Kolosem. Jest również laureatem nagrody Explorer 2008 przyznanej przez jury Explorers Festival w Łodzi. Całokształt jego działań i dokonań doceniony został przez Radę Miasta Rzeszowa, która w 2011 roku przyznała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta. W roku 2012 odznaczony został Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi RP.

 

 
 
4
 
Ryszard Czajkowski ur. 1933

Naukowiec, filmowiec, podróżnik, ,instruktor nurkowania, pilot szybowcowy, instruktor modelarstwa szybowcowego. Fizyk z wykształcenia, z zamiłowania podróżnik, autor lubianego programu telewizyjnego „Przez lądy i morza”. Uczestnik pierwszych polskich wypraw naukowych na Antarktydę i Spitsbergen, współbudowniczy stacji antarktycznej im. Henryka Arctowskiego. Jako pierwszy zastosował radar do badań geofizycznych. W czasie swoich podróży na wszystkie kontynenty wykonał kilkadziesiąt filmów o charakterze podróżniczo - geograficznym i ponad trzysta programów telewizyjnych. Wynikiem jego podróży są dziesiątki reportaży i ponad dwadzieścia indywidualnych wystaw fotograficznych prezentowanych nie tylko w Polsce.

Uzasadnienie
Pierwsze jego wyprawy to ekspedycje polarne na Antarktydę i Spitsbergen. Doświadczenie zdobywał na radzieckich stacjach badawczych „Mirnyj” i „Mołodio” w 1964 roku podczas przeszło rocznego „zimowania”.
12 lat później zaowocowało ono podczas prac przygotowawczych, projektowych a następnie przy budowie polskiej stacji polarnej im. Henryka Arctowskiego. Antarktykę odwiedzał trzykrotnie prowadząc badania naukowe, których efektem były liczne publikacje. Brał również udział w 7 wyprawach na Spitsbergen. W uznaniu jego zasług na rzecz polskiego podróżnictwa i badań polarnych na Antarktydzie jedną z bezimiennych gór nazwano „Iglicą Czajkowskiego”, został również przyjęty do prestiżowego klubu „The Explorers Club” zrzeszającego zasłużonych podróżników z całego świata. Początkowo podczas swoich podróży interesował się krajobrazem, ale po pierwszej wyprawie do Indii oraz wtedy jeszcze królewskiego Afganistanu, zaczęli fascynować go ludzie i ich kultura. Późniejsze wyprawy do Azji, Afryki, i na wyspy Polinezji, pogłębiły te zainteresowania. Na nich powstawały jego filmy etnograficzne, między innymi: „Sposób na Afrykę”, „Tajemniczy świat Dogonów”, „Tajemnice Wyspy Wielkanocnej” i „Quirimba - wyspa szczęścia”. Brał udział w Khumba Meli w Indiach, wielkim święcie Sadhu organizowanym co 12 lat wraz z sześcioma milionami pielgrzymów.

Do najważniejszych swoich wypraw zalicza wyjazdy do Chin i Laosu, przejazd przez Tybet w 1984 r., wyprawę do Mozambiku, udział w kajakowej wyprawie „Do źródeł Nilu”, przejazd przez Saharę w Algierii i Mauretanii, wyprawy do Afryki Zachodniej, na Syberię i do Laponii. Jest wielkim orędownikiem popularyzacji nauki i edukacji poprzez poznawanie, doświadczenie i podróże. Swoimi wrażeniami zawsze stara się dzielić z innymi. Dużą wagę przykłada do organizacji spotkań. Swoje zdjęcia prezentował na wystawach fotograficznych, pisał artykuły m. in. w „Papieskich Intencjach Misyjnych” i „Poznaj Świat”.
Przez 20 lat był pracownikiem w Instytucie Geofizyki PAN, następnie pracował w Telewizji Edukacyjnej pierwszego programu TVP. Jest autorem ponad 300 programów oraz kilkudziesięciu filmów podróżniczych ze swych wypraw. Prowadził programy - "Geografia dla szkół" (cykl 200 lekcji), autorski, bardzo popularny i lubiany program "Przez lądy i morza" (około 150 odcinków) oraz magazyn z czatem internetowym "Wędrowiec".
Po zakończeniu pracy w TVP i przejściu na emeryturę nie zaprzestał swoich podróży i ich opisywania. Wydał jako współautor książkę „Wyprawy na koniec świata”, samodzielnie „Moje podróże”, „Rok w lodach Antarktydy”, „Fotografujemy pod wodą”. W wieku 70 lat odbył trudną podróż na jednosilnikowym samolocie AN-2 z Bełchatowa do Konga gdzie brał udział w wydobywaniu i przewożeniu minerału o nazwie Koltan, był w Etiopii, Sudanie, Ziemi Świętej, Meksyku, na Jukatanie. W wieku 80 lat odbył sentymentalną podróż na Spitsbergen, potem jeszcze do Omanu, Kataru i Kuwejtu. Mimo 84 lat nadal prezentuje swoje podróże na licznych spotkaniach, festiwalach, Uniwersytecie Trzeciego Wieku.

 

 
 
5
 
Mariusz Ziółkowski

Archeolog, historyk sztuki i podróżnik. Badacz stanowisk archeologicznych, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej. Specjalizuje się w archeologii i etnohistorii Inków, technikach datowania bezwględnego oraz archeoastronomii. Kierownik Ośrodka Badań Prekolumbijskich Uniwersytetu Warszawskiego oraz profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Katolickiego Santa Maria w Arequipie, Peru. Uczestnik wielu wypraw badawczo-eksploracyjnych i archeologicznych realizowanych w Polsce, Iraku, Peru i Ekwadorze. Autor wielu publikacji naukowych poświęconych tematyce archeologii i historii kultur prekolumbijskich, andyjskich. Uhonorowany przez rząd Peru Orderem za Zasługi.

Uzasadnienie
Prof. Mariusz Ziółkowski od ponad 40 lat łączy swoją pasję zawodową z podróżami, eksploracją i badaniami archeologicznymi i etnohistorycznymi. Jego zainteresowania dotyczą głównie kultur prekolumbijskich, kultur andyjskich, a w szczególności historii i kultury Inków. Właśnie te obszary badawcze były przedmiotem jego rozpraw doktorskiej (Pachap unanchan: el calendario metropolitano del Imperio Inca) oraz habilitacyjnej (Studium La guerra de los wawquis: Los mecanismos y los objetivos de la rivalidad dentro de la élite inca, s. XV – XVI.). Stały się również motywem przewodnim ekspedycji badawczych, w których uczestniczył lub współorganizował.
Ekspedycje badawcze
Początek pracy badawczej i eksploracyjnej Mariusza Ziółkowskiego obejmował jednak tereny znacznie oddalone od Ameryki Łacińskiej. W 1975 współkierował ekspedycją studencką „Alefa” do Grecji, Turcji i Iraku. Następnie we współpracy ze Stanisławem Iwaniszewskim prowadził badania, których przedmiotem były wczesno-rosyjskie klasztory Rabana Hormuzda, Mar Mattai i Mar Behnam w północnym Iraku. Uczestniczył również w pracach dr. Janusza Meuszyńskiego w polskich wykopaliskach w Nimrud (Kalhu) w jednej z ostatnich stolic Asyrii. Kolejne wyprawy realizowane były już w Ameryce Południowej. W 1978 roku, a następnie w 1985 brał udział, w tym jako wicedyrektor, w Polskiej Wyprawie Naukowej w Andy „Proyecto Huaura-Checras”. Od 1981 roku, kiedy jako stypendysta grantu ekwadorskiego Instituto Ecuatoriano de Credito Educativo y Becas pracował w Instituto Otavaleño de Antropología, zaangażował się w studia nad orientacją inkaskich struktur ceremonialnych na stanowisku Ingapirca w prowincji Cañar. Prowadził nie tylko badania antropologiczne i archeologiczne w tym rejonie, ale także konserwatorskie pod auspicjami Polskiego Komitetu ds. UNESCO, we współpracy z architektem Sławomirem Święciochowskim i geologiem dr. Jerzym Grodzickim, w latach 1991 i 1994.
Od 1986 Mariusz Ziółkowski jest członkiem projektu Nazca Włoskiej Misji Archeologicznej. W ramach tego przedsięwzięcia bierze udział w pracach badawczych w Cahuachi i Pueblo Viejo w dolinie Nazca.
Dziesięć lat później został kierownikiem Projektu Archeologicznego Condesuyos, realizowanego w ramach współpracy pomiędzy Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Katolickim Santa María w Arequipie, Peru. Eksploracja archeologiczna prowadzona przez prof. Ziółkowskiego na górskich obszarach południowej Peru zaowocowała między innymi zlokalizowaniem głównych wyroczni inkaskich związanych z kultem świętych gór: wulkanów Coropuna (6425 m npm) i Solimana (6093 m npm), Maucallacta (3700 m npm) w rejonie Pampacolca i Muyu Muyu (3000 m npm) w rejonie Chichas. W 2008 roku Ziółkowski, na zaproszenie oddziału Narodowego Instytutu Kultury w Cuzco, kierował projektem poświęconym wybranym strukturom Machu Picchu. Praca archeologiczne uzupełnia studiami nad historią, systemem politycznym, religijnym i
informacyjnym Imperium Inków. W tym zakresie zrealizował szereg projektów, w tym między innymi w latach 2006 i 2010 dotyczące zapisu graficznego informacji w Andach w okresie prekolonialnym oraz w państwie inkaskim w XV-XVI wieku.
Od 2015 roku bierze udział w projekcie Samaipata (Boliwia) kierowanym przez prof. Jacka Kościuka.
Prof. Ziółkowski prowadzi badania również w Polsce. Od 2001 roku realizuje prace archeologiczne objemujące wczesnośredniowieczne kurhany na Pomorzu – Uniradze i Lewino.
Członkostwo w organizacjach
Prof. Ziółkowski jest członkiem międzynarodowych instytucji działających w obszarze archeologii, antropologii, studiów latynoamerykańskich, w tym:
- The Explorers Club
- Deutsches Archäologisches Institut, Berlin
- Institute of Andean Studies, Berkeley, California. EE. UU.
- Société des Américanistes, Paryż, Francja
- Société Européenne d’ Astronomie dans la Culture (SEAC)
- wiceprezes Polskiego Towarzystwa Studiów Latynoamerykanistycznych
Ważne osiągnięcia
Mariusz Ziółkowski uhonorowany został szeregiem nagród i wyróżnień:
- nagrodą 44 Międzynarodowego Kongresu Amerykanistów (Manchester 1982) jako współautor wraz z astronomem Robertem M. Sadowskim studium Los problemas de reconstrucción de los calendarios prehispánicos andinos (1984)
- tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Katolickiego Santa Maria w Arequipie, Peru (1996)
- Odznaczenie Orderem za Zasługi, przyznanym przez rząd Peru (1998)
- Nagroda Departamentu Nauk Humanistycznych i Społecznych Polskiego Akademii Nauk za publikację poświęconą mitom, rytuałom i polityce Inków w czasach konkwisty przygotowanej we współpracy z Janem Szemińskim (2015)
Efektem bogatego dorobku eksploracyjno-badawczego prof. Mariusza Ziółkowskiego są liczne publikacje poświęcone problematyce Inków, kultur andyjskich, kultur latynoamerykańskich. Stanowią one cenne źródło wiedzy o Ameryce Południowej, a przede wszystkim jej przeszłości warunkującej obecny rozwój społeczny, obejmujący zarówno kulturę, jak i systemy polityczne, gospodarcze itp. Działania naukowe i eksploracyjne, projekty badawcze realizowane przez M. Ziółkowskiego pozwoliły zlokalizować i zbadać istotne z perspektywy archeologicznej, historycznej i antropologicznej obszary, stanowiące cenne dla współczesności dziedzictwo dawnych cywilizacji. Jednocześnie kształtują one międzynarodową reputację polskiego środowiska podróżniczego i naukowego.
 
 
 
6
 
 Olgierd Budrewicz

Urodzony 10 lutego 1923 roku w Warszawie. Dziennikarz i podróżnik. Reporter, publicysta, filmowiec i varsavianista. Odwiedził ponad 160 krajów, do wielu z nich wracał niejednokrotnie. Autor bogatego zbioru publikacji prasowych i książkowych. Wydał ponad 100 tytułów o tematyce podróżniczej, wśród których znaczna część poświęcona została Warszawie. Autor także ponad 30 filmów, scenariuszy i komentarzy do dokumentów filmowych. Odznaczony między innymi medalem „Zasłużony Kulturze- Gloria Artis”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Członek prestiżowych organizacji dziennikarskich, literackich i podróżniczych, w tym Explorer’s Club w Nowym Jorku, Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, Związek Literatów Polskich, Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, Rotary Club.
Uzasadnienie
Olgierd Budrewicz znany jest przede wszystkim jako dziennikarz-podróżnik. Był człowiekiem o wielu zainteresowaniach i ciekawych życiowych doświadczeniach. Był zatem harcerzem i sportowcem-piłkarzem, w tym w czasie wojny kapitanem drużyny żoliborskiego „Promyka”. Był żołnierzem Armii Krajowej - po ukończeniu AK-owskiej podchorążówki, w stopniu kaprala podchorążego walczył w Powstaniu Warszawskiego.
Studiował prawo i dziennikarstwo na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, a po upadku powstania na Uniwersytecie Jagiellońskim. Współredagował powstańcze pismo „Dziennik Radiowy 22. Obwodu AK”. Po wojnie jako dziennikarz pracował między innymi w „Tygodniku Warszawskim”, „Wieczorze Warszawy”, „Odnowie”, „Słowie Powszechnym”, „Rzeczpospolitej”. Kazimierz Dziewanowski w „Świecie” określił go jako „reportera międzykontynentalnego”, jeździł bowiem i opisywał oraz filmował niemal wszystkie zakątki świata. Po raz pierwszy wyjechał z Polski w 1956 roku. Parowcem handlowym „Szczecin”, na którym pracował jako praktykant w kotłowni, dotarł do Kairu i Bejrutu. Zafascynowany i zaciekawiony nowymi doświadczeniami poznawczymi odtąd podróżował już niemal cały czas. Był nad rzeką Ubangi w Kongo, gdzie polował na
krokodyle ze sławnym myśliwym Staszkiem Hemplem, odbył kilkumiesięczną wyprawę po Sahelu podczas katastrofalnej suszy. Jeździł na Madagaskar, na którym poznawał życie polskich misjonarzy. Wiele razy odwiedzał Amerykę Południową, gdzie przemierzał Brazylię, wędrując przez Amazonię i Pantanal, zawitał do Paragwaju za rządów Stroesnera, poznał boliwijskie Altiplano i peruwiańskie Andy. Efektem tych podróży były takie publikacje, jak między innymi „Piekło w kolorach”, „Karnawał na wulkanie”.
Wielokrotnie jeździł do USA, odbywał tam stypendium oraz podążał śladami polskich emigrantów. Podczas tych podróży odwiedził i zaprzyjaźnił się m.in. ze Stanisławem Ulamem - ojcem bomby wodorowej. Poznał Florydę, Nowy Orlean, Teksas, Hawaje i Alaskę oraz sąsiednią Kanadę. Zawitał także do Meksyku, gdzie był gościem Ryszarda Kapuścińskiego. Z tych podróży powstały cykle reportaży jak między innymi "Spotkania z Polakami","Rodacy spod klonowego liścia". Zauroczyła go Japonia, a efektem fascynacji tym krajem była książka „Tokijskie ABC”. W końcu lat 1980., kiedy umożliwiła to gorbaczowska pierestrojka, odbył z Januszem Foglerem kilka podróży na Syberię - dotarli na Kamczatkę i Sachalin. Plonem tych podróży był cykl reportaży oraz książka Na Syberii cieplej. Dotarł także na Antarktydę. Kolejną fascynacją Olgierda Budrewicza była Australia i Nowa Zelandia, które odwiedził kilkakrotnie, szukając polskich śladów, a także wyspy południowego Pacyfiku, którym poświęcił książkę Druga strona księżyca. Podróżował po Indiach, Chinach, Malezji, Tajlandii, Bangladeszu i Borneo. Swoje obserwacje i doświadczenia z Azji Południowej i Południowo-Wschodniej opisywał między innymi w książce „W cieniu bomby D”. Do Bhutanu i Nowej Gwinei dotarł, mając już ponad 80 lat, bo wiek dla Budrewicza nie wydawał się być przeszkodą w podróżowaniu. Wiele uwagi dziennikarz poświęcił także Polsce. Opublikował między innymi cykl albumów prezentujących polskie miasta i regiony.
Olgierd Budrewicz był wybitnym varsavianistą. Wydał około 30 książek poświęconych historii i współczesności Warszawy. Był też autorem pierwszego słynnego Bedekera warszawskiego - dowcipnego przewodnika po powojennej stolicy. Inne książki i albumy to Sagi Warszawskie, gdzie przedstawił zasłużone dla stolicy rody - kupców, rzemieślników i przemysłowców, To jest Warszawa, Warszawskie konfrontacje, Zdumiewająca Warszawa, Warszawiacy, Jest Warszawa, Warszawa przedwczorajsza i Olgierda Budrewicza słownik warszawski z dowcipnymi ilustracjami Juliana Bohdanowicza. Był miłośnikiem warszawskiego, a zwłaszcza praskiego folkloru z jej niepowtarzalnym klimatem. Po ukochanej Warszawie oprowadzał między innymi prezydenta USA Billa Clintona. Kompendium doświadczeń, obserwacji i wiedzy wyniesionych z podróżniczego życia Olgierda Budrewicza jest jego książka „Byłem wszędzie”. Podobnie jak pozostałe jego publikacje – książkowe i reportaże ukazujące się stale w „Przekroju”, „Stolicy”, „Perspektywach”, „Poznaj Świat”, „Wprost” – dostarcza cennych informacji o świecie, o Polsce, o Warszawie, ale także rozbudza ciekawość, intryguje i zachęca do poznawania miejsc, które autor odwiedził. Nie ulega wątpliwości, że Budrewicz zajmuje ważne miejsce wśród polskich reportażystów podróżniczych. Na uwagę zasługuje zwłaszcza fakt, że jego publikacje stanowiły dla czytelników swoiste okno na świat, który przez lata dla wielu Polaków był niedostępny. Dla współczesnego czytelnika stanowią interesującą konfrontację z problemami świata, które są ponadczasowe, które pomimo upływu lat i zmieniającej się rzeczywistości nie straciły na aktualności i znaczeniu.

 

 

 
 
7
 
Krystyna Chojnowska-Liskiewicz

Inżynier budowy okrętów, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, podróżnicza. Pierwsza kobieta na świecie, która samotnie opłynęła ziemię. Za swoją działalność i osiągnięcia odznaczona między innymi Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”. Srebrnym Sekstantem oraz Super Kolosem.

Uzasadnienie
Krystyna Chojnowska-Liskiewicz swoją przygodę z żeglowaniem rozpoczęła w 1952 roku. Od tego czasu dowodziła dwudziestoma pełnomorskimi rejsami żeglarskimi, z których pięć odbyła z załogami wyłącznie kobiecymi. W 1976 roku na 9,5-metrowym jachcie „Mazurek” wyruszyła z Las Palmas w samotny rejs dookoła świata. W dwa lata pokonała trasę wiodącą przez Ocean Atlantycki, Kanał Panamski, Ocean Spokojny, Ocean Indyjski i ponownie Ocean Atlantycki i liczącą około 29 000 mil morskich. Tym samym stała się pierwszą w świecie kobietą, która samotnie opłynęła kulę ziemską. Przez lata angażowała się w popularyzowanie żeglarstwa wśród kobiet. W 2001 roku kapitan Krystyna Chojnowska-Liskiewicz zorganizowała Otwarte Żeglarskie Mistrzostwa Kobiet pod nazwą „Piękności Bałtyku”.
Od 1999 roku jest członkiem Kapituły Kolosów – Ogólnopolskich Spotkań Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów będących największym w Europie festiwalem podróżniczym.
 
 
 
 
8
 
Ryszard Kapuściński (1932-2007)

Dziennikarz, reportażysta, określany mianem „cesarza reportażu” i „człowieka obdarzonego absolutnym wyczuciem informacji, klimatu, wydarzeń”. Przede wszystkim dziennikarz, ale przy tym i podróżnik, choć cele jego wypraw miały wymiar nie tyle eksploracyjny i geograficzno-turystyczy, co obserwacyjny i głęboko analityczny. Autor bogatego zbioru reportaży łączących tematykę podróżniczą z problematyką społeczną i polityczną. Jeden z najbardziej znanych w świecie polskich reportażystów i najczęściej tłumaczonych na języki obce.
Uzasadnienie
Ryszard Kapuściński „pióro kształcił najpierw na reportażach krajowych, potem zjeździł cały świat, uczestnicząc w kilkudziesięciu wojnach, przewrotach i rewolucjach w Ameryce, Azji, a zwłaszcza w Afryce, której wyzwoleniu z kolonialnego jarzma asystował i któremu poświęcił kilka świetnych książek (w tym ‘Heban’). Zrazu tylko dociekliwy reporter, Kapuściński zadziwiał od lat siedemdziesiątych jako autor książek coraz to literacko kunsztowniejszych, w których technika narracji, rysunek psychologiczny postaci, bogata stylizacja, metaforyka i niezwykłe obrazowanie służyły do interpretacji oglądanego świata. Takim reportażem powieścią o schyłku anachronicznego reżimu Haile Selassie w Etiopii była najsławniejsza książka Kapuścińskiego: tłumaczony na wiele języków ‘Cesarz’. Podobną sławę zdobył ‘Szachinszach’ - książka o ostatnim szachu Iranu, i poświęcone schyłkowi ZSRR ‘Imperium’. Kapuścińskiego fascynowały nie tylko obce światy i ludzie, ale też książki: w dalekie kraje wchodzi najpierw przez bramę literatury, każdą podróż poprzedza wielomiesięczną lekturą, umie słuchać napotkanych ludzi, ale też potrafi "czytać" ukryte sensy znaczących scen: wyprowadzka Europejczyków z Angoli, dyskusja o alimentach w parlamencie Tanganiki, rekonstrukcja fresków w nowej Rosji - wszystko to zmienia się pod jego wzrokiem w metaforę historycznych przemian. Ta skłonność do przetwarzania prywatnych przygód w syntezę czyni z Kapuścińskiego wybitnego myśliciela, a ‘Heban’ trzy tomy jego ‘Lapidarium’ autobiograficzne ‘Podróże z Herodotem’ to pasjonujący zapis przekształcania reporterskich spostrzeżeń w filozoficzną refleksję o świecie i człowieku.”
http://www.instytutksiazki.pl/autorzy-detal,literatura- polska,73,kapuscinski-ryszard.html
 
 
9
 
 
10
 
 

Polska na weekend

podziemia

podziemia

miasta

miasta

zamki i pałace

zamki i palace

skanseny

skanseny

parowozownie

parowozownie

muzea

muzea

miejsca wyjątkowe

miejsca wyjatkowe

forty i twierdze

forty i twierdze

zabytki sakralne

zabytki sakralne

Woda

spływy kajakowe

splywy kajakowe

polecane rejsy

polecane rejsy

imprezy

imprezy wodniakow2

Żaglowce

zlot zaglowcow

Góry

rajdy, zloty

rajdy i zloty

imprezy górskie

imprezy gorskie

szkolenia

szkolenia porady

testy sprzętu

testy sprzetu

przewodnicy

baza przewodnikow

schroniska

schroniska gorskie

fotorelacje

fotorelacje

wyprawy

wyprawy

serwisy pogodowe

komunikaty GOPR, TOPR

mapy Tatr online

 

Małopolska Gościnna

 
     
 
 

https://scontent-bru2-1.xx.fbcdn.net/v/t31.0-8/20424276_119474982023531_6736354655461153297_o.jpg?oh=c9e17044d294eeb148e2bd4bd6cfa5ad&oe=5A324578

Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców

 
 

Polecamy

Odwiedza nas 995 gości oraz 0 użytkowników.