Nazwa użytkownika   Hasło   Pamiętaj mnie     Przypomnieć login?   Zarejestruj się  

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 
 
Szczyty Tatr Polskich

Alfabetyczna lista szczytów Polskich Tatr ilustrowana zdjęciami
galeria zdjęć szczytów tatrzańskich
(w trakcie opracowania)

Wszystkie zdjęcia są własnością autora.
Albin Marciniak © 2008-2019


 
 
Poza alfabetycznym wykazem szczytów, polecam odrębne, szczegółowe opracowanie szlaku Orla Perć
 
 
 
 Szczyty Tatr Polskich alfabetycznie
 
 
 158 Tatry Wysokie
 
159 Tatry Zachodnie
 
1 Beskid
2 Bobrowiec
3 Boczań
4 Buczynowa Strażnica
6 Buczynowe Czuby
7 Błyszcz
8 Ciemniak
9 Ciemnosmreczyńska Turnia
10 Cubryna
11 Czerwone Wierchy
12 Czerwony Wierch Chochołowski
13 Czubik
14 Dziurawa Czuba
15 Filipczański Wierch
16 Furkaska
17 Goryczkowa Czuba
18
19 Granaty
20 Grześ
21 Gęsia Szyja
22 Gładki Wierch
23 Hińczowa Turnia
24 Hrubas
25 Hruby Regiel
26 Jaferowa Kopa
27 Jamborowy Wierch
28 Jamska Czuba
29 Jarząbczy Wierch
30 Jaworzyński Przysłop
31 Kamienista
32 Kasprowy Wierch
33 Kazalnica Mięguszowiecka
34 Klinowa Czuba
35 Kominiarski Wierch
36 Kondratowy Wierch
37 Kopa Kondracka
38 Kopa Magury
39 Kopa nad Białym
40 Kopa nad Krzyżnem
41 Kopa nad Wrotami
42 Kopy Sołtysie
43 Koryciańska Czuba
44 Kotłowa Czuba
45 Kozi Wierch
46 Kozie Czuby
47 Kołowa Czuba
48 Kończysty Wierch
49 Kościelec
50 Kościeliskie Kopki
51 Krokiew Tatry
52 Kryta Czuba
53 Krzesanica
54
55 Mała Buczynowa Turnia
56 Mała Furkaska
57 Mała Kopa Królowa
58 Mała Koszysta
59 Małołączniak
60 Mały Giewont
61 Mały Kopieniec Dolina Chochołowska
62 Mały Kopieniec Dolina Olczyska
63 Mały Kozi Wierch
64 Mały Wołoszyn
65 Miedziane
66 Mięguszowiecki Szczyt Czarny
67 Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
68 Mięguszowiecki Szczyt Wielki
70 Mnich
71 Niżni Kostur
72 Niżnie Rysy
73 Nosal
74 Opalony Wierch
75 Orla Baszta
76 Ornak
77 Ostry Wierch Waksmundzki
78 Parzątczak
79 Pańszczycka Turnia
80 Pańszczyckie Czuby
81 Pośredni Goryczkowy Wierch
82 Pośredni Granat
83 Pośredni Wołoszyn
84 Pośrednia Kopka
85 Pośrednia Turnia
86 Przednia Kopka
87 Rakoń
88 Roztocka Czuba
89 Rysy
90 Samkowa Czuba
91 Samkowy Zwornik
92 Sarnia Skała
93 Siedem Granatów
94 Siwy Zwornik
95 Skrajna Turnia
96 Skrajny Granat
97 Skrajny Wołoszyn
98 Smreczyński Wierch
99 Spadowa Kopa
100 Starorobociański Wierch
101 Stoły
102 Sucha Czuba
103 Suche Czuby Kondrackie
104 Suchy Wierch Giewont
105 Suchy Wierch Stoły
106 Suchy Wierch Kondracki
107 Suchy Wierch Ornaczański
108 Suchy Wierch Tomanowy
109 Suchy Wierch Waksmundzki
110 Szpiglasowa Czuba
111 Szpiglasowy Wierch
112 Tomanowa Kopa
113 Tomanowy Wierch Polski
114 Trzydniowiański Wierch
115 Turnia nad Dziadem
116 Twarda Kopa
117 Tyrałowa Czuba
118 Upłaziańska Kopa
119 Upłaziańska Kopka
120 Upłaziański Wierszyk
121 Waksmundzki Wierch
122 Walentkowy Wierch
123 Wielka Buczynowa Turnia
124 Wielka Kopa Królowa
125 Wielka Koszysta
126 Wielka Orla Turniczka
127 Wielki Giewont
128 Wielki Kopieniec Dolina Chochołowska
129 Wielki Kopieniec Dolina Olczyska
130 Wielki Wołoszyn
131 Wierch nad Zagonnym Żlebem
132 Wierch pod Fajki
133 Wołoszyn
134 Wołowa Turnia
135 Wołowiec
136 Wyżni Kostur
137 Zadni Kościelec
138 Zadni Mnich
139 Zadni Ornak
140 Zadnia Kopka
141 Zadnia Rosocha
142 Zamarła Turnia
143 Zawrat
144 Zmarzłe Czuby
145 Łomik
146 Łopata
147 Łysanki
148 Świnica
149 Świstowa Czuba
150 Żabi Koń
151 Żabi Mnich
152 Żabi Szczyt Niżni
153 Żabi Szczyt Wyżni
154 Żabia Czuba
155 Żabia Lalka
156 Żabia Turnia Mięguszowiecka
157
 
 
 

 
1 Beskid

Beskid
2012 m n.p.m.

Ostatni w kierunku wschodnim szczyt Tatr Zachodnich, położony pomiędzy Suchą Przełęczą (1950 m) a przełęczą Liliowe (1952 m). Znajduje się w grani głównej Tatr, którą biegnie tu granica słowacko-polska. Po polskiej stronie zbocza Beskidu opadają do Doliny Gąsienicowej, po słowackiej do Doliny Cichej. Od słowackiej strony zbocza Beskidu są wybitnie kamieniste i strome, od polskiej strony są bardziej łagodne.
Z uwagi na swoje położenie jest łatwo osiągalny z Kasprowego Wierchu. Jest też bardzo często odwiedzany. Leży bowiem na popularnym graniowym szlaku turystycznym, często też wchodzą na niego turyści przyjeżdżający kolejką na Kasprowy Wierch i odbywający krótki spacer granią w kierunku przełęczy Liliowe. Wskutek masowego ruchu turystycznego ścieżka turystyczna rozdeptana jest w szeroki trakt, a roślinność znacznie zniszczona.
Szlaki turystyczne
POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak turystyczny z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe oraz Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy, a następnie w kierunku Orlej Perci. Bardzo atrakcyjny widokowo. Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h


 


Bobrowiec

1663 m n.p.m.

samodzielny masyw górski na granicy polsko-słowackiej, wznoszący się ponad Doliną Chochołowską, Doliną Juraniową i Doliną Bobrowiecką Orawską w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w bocznej północnej grani Wołowca. Szczyt, również nazywany Bobrowcem, osiąga wysokość 1663 m. Od położonego na południe Grzesia oddzielony jest głęboką i szeroką Bobrowiecką Przełęczą (1356 m). Z przełęczy tej do Doliny Chochołowskiej spada duży i szeroki Bobrowiecki Żleb. Od wznoszącego się po północnej stronie Parzątczaka (1486 m) masyw Bobrowca odgraniczony jest Juraniową Przełęczą (1376 m). Od szczytu ciągnie się na wschód, potem zakręcający na północny wschód ok. 2 km długości grzbiet z drugim, słabo wyodrębnionym wierzchołkiem zwanym Hrubasem. Grzbiet opadający na Bobrowiecką Przełęcz kulminuje natomiast w Jamborowym Wierchu. Od Jamborowego Wierchu odchodzi w zachodnim kierunku boczna odnoga Jambory oddzielająca Dolinę Bobrowiecką od Doliny Juraniowej.


na pierwszym planie Jamborowy Wierch a za nim na prawo Bobrowiec
 
 


Boczań

1224 m n.p.m.,
położony w reglowej części Tatr Zachodnich. Znajduje się w grzbiecie biegnącym z Nosalowej Przełęczy w kierunku Wielkiej Kopy Królowej, między Doliną Jaworzynką a Doliną Olczyską, jednak jest wysunięty nieco na zachód, tworząc krótkie boczne odgałęzienie. Zarówno wierzchołek, jak i stoki są zalesione. Przez Boczań przebiega niebieski szlak turystyczny, który dalej przez Skupniów Upłaz i Przełęcz między Kopami prowadzi w stronę Hali Gąsienicowej.


Szlaki turystyczne
POL Szlak niebieski.svg – niebieski z Kuźnic przez Boczań i Skupniów Upłaz na Przełęcz między Kopami.
  • Czas przejścia z Kuźnic na Boczań: 30 min, ↓ 20 min
  • Czas przejścia z Boczania na przełęcz: 1:10 h, ↓ 45 min


Buczynowa Strażnica

2242 m n.p.m.
 
turnia w długiej, północno-wschodniej, grani Koziego Wierchu w pobliżu Przełączki nad Buczynową Dolinką, która oddziela ją od sąsiadujących z nią Czarnych Ścian. W Buczynowej Strażnicy północno-wschodnia grań Koziego Wierchu skręca na północ. Grań łącząca Kozi Wierch z Buczynową Strażnicą to Kozi Mur. Z tej grani opada ku północy potężna Rysa Zaruskiego oraz Filar Leporowskiego.
 
Zboczem poniżej turni przebiega trasa szlaku Orlej Perci.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0041.jpg


Buczynowe Czuby

2126 m n.p.m.

Grzebień ostrych turniczek w bocznej grani Tatr pomiędzy Orlą Basztą (rozdziela je Pościel Jasińskiego) a Wielką Buczynową Turnią (rozdziela je Przełęcz Nowickiego). Trawersem wzdłuż grani prowadzi (ubezpieczony odcinek) szlak Orlej Perci. Turniczek jest pięć, najwyższa z nich jest pierwsza za Pościelą Jasińskiego i ma wysokość 2126 m n.p.m.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0040.jpg

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty, Buczynowe Czuby i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h

Błyszcz

2159 m n.p.m.

słabo odgraniczone zakończenie północnej grani Bystrej, najwyższego szczytu w Tatrach Zachodnich. Z formalnego punktu widzenia sam nie jest szczytem, ponieważ ma zerową minimalną deniwelację względną, czyli nie istnieje żadne obniżenie grani pomiędzy nim a Bystrą. Ma wysokość 2159 m n.p.m. i zbudowany jest z granitów i gnejsów. Wznosi się ponad dolinami: Pyszniańską, Kamienistą i Gaborową.

Błyszcz leży w głównym grzbiecie Tatr, którym biegnie tu polsko-słowacka granica; pomiędzy dwoma wybitnymi szczytami: Kamienistą i Starorobociańskim Wierchem. Od położonej na wschód Kamienistej oddzielony jest Pyszniańską Przełęczą. Ze Starorobociańskim Wierchem łączy go niska, poszarpana grań, w której wyróżnia się jeszcze jeden niewybitny szczyt – Siwy Zwornik i grań Liliowych Turni, ograniczona dwoma niewielkimi przełęczami: Liliowym Karbem i Banistą Przełęczą. Od północnej, polskiej strony jego stroma, 400-metrowa ściana opada do Doliny Pyszniańskiej, tworząc w niższych partiach skalne żebra, tzw. Grzędy. Błyszcz i Bystra widoczne są z wielu miejsc w Dolinie Kościeliskiej, doskonale widać je ze schroniska PTTK na Hali Ornak i znad Smreczyńskiego Stawu. Skaliste zbocze Błyszcza często błyszczy się w promieniach światła, stąd jego nazwa. Nazwę tę upowszechnił Walery Eljasz-Radzikowski – twórca jednego z pierwszych przewodników po Tatrach. Szczyt wcześniej nazywany był Pyszną z racji swojego położenia nad halą o tej nazwie.

Błyszcz i Bystra były pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX w. popularnym obiektem turystycznych wypraw. Pierwsi turyści korzystali z gospody na polanie Stare Kościeliska, później z nieistniejącego już schroniska na Hali Pysznej. Po utworzeniu w 1947 r. rezerwatu przyrody Tomanowa-Smreczyny Błyszcz przez długi czas był nieosiągalny dla turystów polskich. Obecnie jest dostępny z Banistej Przełęczy.

Szlaki turystyczne

Szlak czerwony – czerwony szlak biegnący główną granią przez Liliowy Karb, Liliowe Turnie, Banistą Przełęcz i Błyszcz do Pyszniańskiej Przełęczy. Jest nieczynny od 1 XI do 15 VI.
  • Czas przejścia z Liliowego Karbu na Błyszcz: 55 min, ↓ 35 min
  • Czas przejścia z Błyszcza na Pyszniańską Przełęcz: 40 min, ↑ 55 min
Szlak niebieski – niebieski szlak (tylko po słowackiej stronie) od zielonego szlaku (Pod Klinem – Liliowy Karb) w Dolinie Gaborowej na Banistą Przełęcz, od której biegnie na Bystrą zachodnimi zboczami Błyszcza tuż pod jego grzbietem, inną ścieżką niż graniczny szlak czerwony (można to zobaczyć na zdjęciu). Jest nieczynny od 1 XI do 15 VI.
  • Czas przejścia od rozdroża ze szlakiem zielonym na przełęcz: 1 h, ↓ 40 min
  • Czas przejścia z przełęczy na Bystrą: 40 min, ↓ 25 min




Ciemniak

2096 m n.p.m.

Najdalej na zachód wysunięty szczyt należący do masywu Czerwonych Wierchów.
Znajduje się w grani głównej Tatr Zachodnich, pomiędzy niewielką Mułową Przełęczą (2067 m), oddzielającą go od Krzesanicy, a wybitną Tomanową Przełęczą (1686 m). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Następuje na nim załamanie głównej grani Tatr o 90°. W kierunku południowym do Tomanowej Przełęczy zbiega jej poszarpany fragment, tzw. Tomanowe Stoły. W kierunku północno-zachodnim od szczytu biegnie długi boczny grzbiet oddzielający Dolinę Kościeliską od Miętusiej. Jego górna część nosi nazwę Twardego Grzbietu i kulminuje w Twardej Kopie.
Ciemniak wznosi się ponad dolinami: Kościeliską, Tomanową, Tomanową Liptowską, Miętusią i polodowcowym kotłem niewielkiej Doliny Mułowej, do której opadają strome, lecz nieduże urwiska. Nazwa szczytu pochodzi prawdopodobnie od tej właśnie doliny, zwanej dawniej przez pasterzy Doliną Ciemną.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony z Wyżniej Kiry Miętusiej w Dolinie Kościeliskiej przez Polanę Upłaz i Chudą Przełączkę na Ciemniak, a dalej granią główną Tatr przez Czerwone Wierchy na Kasprowy Wierch, Świnicę i Orlą Percią na Krzyżne. Od Chudej Przełączki do Ciemniaka biegnie razem ze szlakiem zielonym.
  • Czas przejścia z Wyżniej Kiry Miętusiej na Ciemniak: 3:25 h, ↓ 2:30 h
  • Czas przejścia z Ciemniaka na Kasprowy Wierch: 3 h, z powrotem 2:55 h
POL Szlak zielony.svg – zielony przez Twardy Grzbiet, Chudą Przełączkę, Czerwony Żleb i Dolinę Tomanową do schroniska na Hali Ornak. Do Chudej Przełączki biegnie razem ze szlakiem czerwonym. Czas przejścia z Ciemniaka na Halę Ornak: 2:40 h, ↑ 3:40 h


Ciemnosmreczyńska Turnia

2142 m n.p.m.
Pomiędzy Zadnim Mnichem, od którego oddziela go Ciemnosmreczyńska Przełączka, a Turnią nad Wrotami oddzieloną Wyżnią Przełęczą nad Wrotami. Nazwa pochodzi od Ciemnych Smreczyn w Dolinie Koprowej.
Na zachód od Ciemnosmreczyńskiej Turni widoczne są dwie kulminacje, dawniej włączane w jej masyw, a obecnie traktowane jako oddzielne wzniesienia: Turnia nad Wrotami leżąca pomiędzy Wyżnią a Niżnią Przełęczą nad Wrotami oraz znajdująca się tuż nad Wrotami Chałubińskiego Kopa nad Wrotami.
Turnia stanowi skalisty grzbiet, którego ściany schodzą do Doliny Piarżystej i Dolinki za Mnichem. Szczyt jest niedostępny dla turystów.


 
Cubryna
2376 m n.p.m.
 
szczyt w głównej grani Tatr, widoczny znad Morskiego Oka na prawo od Hińczowej Przełęczy (2323 m) i Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego. Dalsza część grani to Zadni Mnich oddzielony od Cubryny Przełączką pod Zadnim Mnichem (widok na niego z okolic schroniska nad Morskim Okiem jest zasłonięty przez charakterystyczny wierzchołek Mnicha).
Od szczytu, w kierunku południowo-zachodnim (teren Słowacji), odchodzi boczna grań (długości ok. 10 km), która kończy się Krywaniem (tzw. Główna grań odnogi Krywania). W tej grani, najbliżej szczytu Cubryny, znajdują się: Cubryńska Przełączka , Cubrynka , Zadnia Piarżysta Przełęcz i Skrajna Piarżysta Przełęcz wraz ze znajdującymi się pomiędzy nimi Piarżystymi Czubami oraz Koprowy Wierch .
W kierunku Morskiego Oka z Cubryny schodzą trzy pochyłe i piarżyste tarasy o urwistych brzegach:
W głównej grani Tatr od Cubryny w kierunku północno-zachodnim (ku Szpiglasowemu Wierchowi) znajdują się kolejno: Zadni Mnich, Ciemnosmreczyńska Przełączka, Ciemnosmreczyńska Turnia (2142 m), Przełęcz nad Wrotami, Kopa nad Wrotami (2055 m) i dostępne dla turystyki Wrota Chałubińskiego.
Najłatwiejsza droga na Cubrynę nie przedstawia dużych trudności technicznych, ale jest nieco zawikłana. Ponieważ nie prowadzą na nią szlaki turystyczne, wymagana jest dobra znajomość topografii i orientacja w terenie.




Czerwone Wierchy
Masyw górski znajdujący się w ciągu głównego grzbietu Tatr Zachodnich. Biegnie nim granica słowacko-polska. Położony jest nad dolinami: Cichą, Tomanową, Tomanową Liptowską, Kondratową, Małej Łąki i Miętusią i Kościeliską.
 
Topografia
 
Czerwone Wierchy składają się z 4 szczytów. Od zachodu ku wschodowi są to:
  • Ciemniak – 2096 m
  • Krzesanica – 2122 m
  • Małołączniak – 2096 m
  • Kopa Kondracka – 2005 m
Są one rozdzielone 3 przełęczami:
  • Mułowa Przełęcz – 2067 m n.p.m., między Ciemniakiem a Krzesanicą
  • Litworowa Przełęcz – 2037 m, między Krzesanicą a Małołączniakiem
  • Małołącka Przełęcz – 1924 m, między Małołączniakiem a Kopą Kondracką.
Od Czerwonych Wierchów w północnym kierunku odbiega kilka grani. Są to: odgałęziający się z Kopy Kondrackiej grzbiet kulminujący w Giewoncie, Czerwony Grzbiet, Kozi Grzbiet oraz najdłuższy grzbiet biegnący z Ciemniaka przez Chudą Turnię i Upłaziańską Kopę do Upłaziańskiego Wierszyka. Na południową stronę odbiega od Krzesanicy Rozpadła Grań, natomiast z Ciemniaka na zachód: Wysoki i Tomanowy Grzbiet. Na Ciemniaku grań główna zmienia kierunek na południowy i poprzez Stoły opada do Tomanowej Przełęczy.

POL Szlak czerwony.svg Ciemniak • Krzesanica • Małołączniak • Kopa Kondracka

 




Czerwony Wierch
Chochołowski

1766 m n.p.m.

W bocznym, opadającym od wierzchołka do Doliny Chochołowskiej ramieniu ŁopatyTatrach Zachodnich. Ramię to oddziela Dolinę Jarząbczą od Doliny Chochołowskiej Wyżniej. Szczyt i górna część zboczy Czerwonego Wierchu jest trawiasta i zarasta kosówką. Północne zbocza zwane Hotarzem porasta naturalny las. We wschodnich zboczach (od strony Doliny Jarząbczej) żleby: Skrajny, Pośredni i Mokrzyniec.


Czubik

1845 m n.p.m.

Szczyt w rejonie Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na bocznym, północnym grzbiecie Kończystego Wierchu. Grzbiet ten oddziela Dolinę Starorobociańską od Doliny Jarząbczej. Czubik znajduje się pomiędzy Kończystym Wierchem (2002 m n.p.m.), oddzielony od niego Dudową Przełęczą (1815 m) i Trzydniowiańskim Wierchem (1768 m n.p.m.), od którego oddzielony jest Przełęczą nad Szyją (1754 m).
Grzbiet Czubika i zbocza są zaokrąglone i stosunkowo łagodne. W górnej części są trawiaste i zarastające kępami kosodrzewiny. Wśród traw dominuje sit skucina, bliźniczka psia trawka, liczne są duże kępy borówek (występują tu trzy ich gatunki). Szczególnie efektownie wyglądają jesienią, gdy przebarwiają się na różne kolory.
Na wschodnich stokach, opadających do Doliny Starorobociańskiej znajduje się Dudowy Kocioł i Dudowe Stawki, a jeszcze poniżej nich zbocza podcięte są skalnymi, stromymi ścianami Dudowych Turni ze żlebem Wielkiej Szczerby, którym spływa woda z Dudowych Stawków i w którym znajduje się wodospad. Do Doliny Jarząbczej natomiast opada z Czubika grzęda Przykrej Kopy oddzielająca Wąskie Żlebki z licznymi źródłami w dolnej części od Żlebu spod Czubika.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony szlak z Trzydniowiańskiego Wierchu na Kończysty Wierch. Szlak turystyczny nie prowadzi wierzchołkiem Czubika, lecz trawersuje grzbiet po zachodniej jego stronie.
  • Czas przejścia z Trzydniowiańskiego Wierchu na Czubik: 15 min, ↓ 10 min
  • Czas przejścia z Czubika na Kończysty Wierch: 35 min, ↓ 30 min

 


 

Dziurawa Czuba

ok. 2155 m n.p.m.

Dziurawa Turnia, Dziurawy Kopiniec (słow. Deravá veža) – szczyt o wysokości ok. 2155 m n.p.m. położony w głównej grani Tatr, w jej fragmencie zwanym Szpiglasową Granią. Wznosi się pomiędzy Niżnimi Szpiglasowymi Wrótkami (ok. 2100 m), oddzielającymi go od Szpiglasowej Turniczki (ok. 2125 m), a płytko wciętymi Głaźnymi Wrótkami (ok. 2090 m), za którymi znajduje się Głaźna Czuba (ok. 2095 m). Wznosi się nad Dolinką za Mnichem i Doliną Ciemnosmreczyńską .
 
Grań szczytowa Dziurawej Czuby łagodnie opada w stronę Głaźnych Wrótek, stromiej zaś do Niżnich Szpiglasowych Wrótek. Ma ona długość ok. 250 metrów. Do Dolinki za Mnichem opada ściana o wysokości ok. 170 metrów. Po stronie Doliny Ciemnosmreczyńskiej znajduje się natomiast trawiasto-skaliste zbocze przerwane pasem stromych ścianek.
Na szczyt nie prowadzi żaden szlak turystyczny, nie jest on również udostępniony dla wspinaczki.
 



Filipczański Wierch

1223 m n.p.m.

Wznosi się na wysokość 1223 m n.p.m. i stanowi zakończenie grzbietu biegnącego na północny wschód z Zadniej Kopy Sołtysiej (1420 m). Jest od niej oddzielony szerokim siodłem Niżniej Filipczańskiej Przełęczy (1199 m). Zalesiony masyw Filipczańskiego Wierchu wypiętrza się nad Doliną Filipką, rozdzielając jej główną część od lewobocznego odgałęzienia – Żlebu za Skałką. Spod wierzchołka opada na południe kilkudziesięciometrowej wysokości dolomitowa ściana skalna, a w pobliżu znajdują się dwie krótkie jaskinie – Niżnia i Wyżnia Filipczańska Jaskinia. Szczyt nie jest udostępniony dla turystów, jego jasne urwiska górujące nad Doliną Filipką można jednak obserwować np. z pobliskiej Rusinowej Polany, przez którą prowadzi zielony szlak turystyczny z Wierchporońca do schroniska "Murowaniec".


Furkaska

1491 m n.p.m.

Rozczłonkowany, lesisty regiel w północnej grani Wołowca, wznoszący się nad dolinami: Chochołowską, Juraniową i Furkaską w Tatrach Zachodnich. Położony na granicy polsko-słowackiej wierzchołek opada ku zachodowi i południowemu zachodowi skałami wysokości 40 m, porośniętymi miejscami kosodrzewiną. Szczyt Furkaski jest zwornikiem dla następujących grzbietów:

  • na południe odchodzi lesista grań, w której znajduje się Przełęcz pod Furkaską (1418 m), czuba Parzątczaka (1486 m) oraz Juraniowa Przełęcz , 1382 m), oddzielająca cały masyw od masywu Bobrowca (1663 m)
  • na wschód grzbiet Pośrednie oddzielający Dolinę Krytą od Doliny Długiej.
  • na północny wschód długi grzbiet zbiega do polany Molkówka; wznoszą się w nim kolejno: Zamczysko , Koryciańska Czuba (1161 m), Mała Furkaska ( 1133 m) oraz Siwiańskie Turnie (1065 m). Od grzbietu tego pomiędzy Furkaską a Koryciańską Czubą odchodzi na wschód boczne ramię z Tyrałową Czubą (1400 m) i Krytą Czubą (1246 m). Oddziela ono Dolinę Krytą od Wielkich Korycisk
  • na północny zachód wyrasta ramię Juraniowego zakończone Czaplowym Wierchem (1096 m); od ramienia tego odchodzi na północ grzbiet, w którym wznosi się Turek (Turek, 1186 m). Ramię to oddziela Dolinę Juraniową (a właściwie jej odnogę – Dolinę Jaworzynkę Juraniową) od 2 dolin reglowych: Doliny Czaplówki i Doliny Furkaski.

Goryczkowa Czuba

1913 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich, leżący w głównej grani Tatr, na granicy polsko-słowackiej. Jego nazwa nie pochodzi od często występującej w Tatrach rośliny goryczki, lecz od popularnego wśród górali nazwiska. Wznosi się na wysokość 1913 m n.p.m. i zbudowany jest z granitoidów. W tym miejscu bowiem w wapiennych Tatrach Zachodnich znajduje się tzw. wyspa krystaliczna Goryczkowej – góry zbudowane ze skał krystalicznych (granit, gnejs). Występują w nich liczne żyły hydrotermalne.

Stoki Goryczkowej Czuby zaliczane są do szczególnie lawiniastych. Od sąsiedniego w tej grani (w kierunku na zachód) szczytu Wysokiej Suchej Czuby oddzielony jest przełęczą Wysokie Wrótka, od położonego na wschód Pośredniego Goryczkowego Wierchu Goryczkową Przełęczą Świńską. Po południowej, słowackiej stronie zbocza Goryczkowej Czuby opadają do Doliny Cichej (do dna doliny w tym miejscu ok. 650 m różnicy wysokości). Po północnej, polskiej stronie od szczytu do Doliny Bystrej biegnie długi grzbiet, zwany Kondratowym Wierchem, który oddziela od siebie dwie dolinki: Suchą Dolinę Kondracką i Dolinę Świńską (zachodnia odnoga Doliny Goryczkowej. Do dolin tych spadają z wierzchołka Goryczkowej Czuby urwiste turnie.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – atrakcyjny widokowo szlak czerwony z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci. Nie prowadzi przez szczyt Goryczkowej Czuby, lecz trawersuje ją po południowej stronie. Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 1:40 h

Goły Wierch lub Goły Wierch Rusinowy

(1206 m n.p.m.)

Niewielkie wzniesienie na przedłużeniu północnego ramienia Gęsiej Szyi (1489 m n.p.m.), pomiędzy Rusinową Polaną ze strony zachodniej a Wierchporońcem i Łysą Polaną ze strony wschodniej. Widziany z drogi bardziej przypomina polanę (stąd nazwa) niż wzniesienie. Na Gołym Wierchu, nieco w głębi stoi drewniany krzyż z napisem "Królowi Ciszy". Został on umieszczony w 1970, w miejscu wcześniejszego, powalonego przez burzę w 1968. Zgodnie z tradycją pierwszy krzyż został postawiony na Gołym Wierchu pod koniec XIX wieku przez Stanisława Rusina.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony z Wierchporońca przez Goły Wierch, Rusinową Polanę i Gęsią Szyję do Doliny Gąsienicowej. Czas przejścia z Wierchporońca na Rusinową Polanę: 1 h, ↓ 45 min

Granaty

Masyw w bocznym łańcuchu Tatr Wysokich, pomiędzy Czarnym Stawem Gąsienicowym w Dolinie Gąsienicowej a Buczynową Dolinką, odgałęziającą się od Doliny Roztoki. Masyw ma trzy wierzchołki:

  • Zadni Granat (2240 m n.p.m.)
  • Pośredni Granat (2234 m)
  • Skrajny Granat (2225 m).

Przez wszystkie kulminacje Granatów prowadzi trasa Orlej Perci. Masyw Granatów oddzielony jest od Koziego Wierchu odcinkiem grani nazywanym Czarnymi Ścianami, Przełączką nad Buczynową Dolinką i Kozim Murem. Pomiędzy Czarnymi Ścianami a Granatami znajduje się Zadnia Sieczkowa Przełączka (2194 m). Od wschodu masyw graniczy z Wielką Orlą Turniczką, od której oddziela go Granacka Przełęcz.

Szczyty Granatów rozdzielają Sieczkowe Przełączki – Pośrednia Sieczkowa Przełączka (2218 m) i Skrajna Sieczkowa Przełączka (2197 m). Ze Skrajnej Sieczkowej Przełączki w kierunku Hali Gąsienicowej schodzi Żleb Drège'a, który niejeden raz stawał się pułapką dla turystów próbujących nim zejść na doliny, zwabieni łatwością terenu w jego górnej części.

Skrajny Granat jest zwornikiem dla grani Żółtej Turni (odchodzącej od niego w kierunku północnym). Z uwagi na swoje położenie Skrajny Granat uważany jest za główny wierzchołek masywu. W grani Żółtej Turni, w kolejności od zwornika, wyróżniają się:

  • Pańszczycka Przełączka Wyżnia (2171 m)
  • Pańszczyckie Czuby: Zadnia Pańszczycka Czuba (2174 m) i Skrajna Pańszczycka Czuba (2155 m), rozdzielone Pańszczycką Przełączką Pośrednią (2145 m)
  • Pańszczycka Przełęcz (2115 m)
  • Wierch pod Fajki (2135 m), w którym odchodzi na wschód grzęda z Przełączką pod Fajki i Pańszczycką Turnią
  • Żółta Przełęcz (2028 m)
  • Żółta Turnia (2087 m).

Ściany Skrajnego Granatu (z uwagi na jego zwornikowe położenie) opadają także w kierunku Doliny Pańszczycy.

Na szczyty poprowadzone są szlaki z Hali Gąsienicowej – na Skrajny Granat przez zbocza Żółtej Turni oraz na Zadni Granat. Można tam również dotrzeć z Doliny Pięciu Stawów przez Krzyżne bądź Kozi Wierch.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h
POL Szlak niebieski.svg POL Szlak żółty.svg POL Szlak zielony.svg – zielony szlak na Zadni Granat. Trasa prowadzi najpierw niebieskim szlakiem (Czarny Staw – Zawrat) nad Zmarzły Staw, potem Kozią Dolinką krótko żółtym (na Kozią Przełęcz) i zielonym na Zadni Granat.
  • Czas przejścia znad Czarnego Stawu do początku szlaku zielonego: 45 min, ↓ 45 min
  • Czas przejścia szlakiem zielonym: 1:15 h, ↓ 1:05 h
POL Szlak żółty.svg – żółty szlak znad Czarnego Stawu Gąsienicowego na Skrajny Granat. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:20 h


Żółta Turnia i Granaty




Grześ

1653 m n.p.m.

Dwuwierzchołkowy szczyt w Tatrach Zachodnich, znajdujący się w grzbiecie granicznym na zachód od Polany Chochołowskiej.
Szczyt należy do bocznej, długiej północnej grani Wołowca odchodzącej od Wołowca na północ i stanowiącej część granicy polsko-słowackiej. Ok. 400 m na południe od szczytu znajduje się Łuczniańska Przełęcz, dalej na południe przebiega odcinek grani zwany Długim Upłazem, prowadzący na szczyt Rakonia. Grześ jest szczytem zwornikowym – w kierunku zachodnim od Grzesia odchodzi jeszcze jedna grań Grześ - Osobita o długości 4,5 km, oddzielająca Dolinę Łataną od Doliny Bobrowieckiej Orawskiej. Wschodnie stoki Grzesia opadają do Polany Chochołowskiej, północne do Bobrowieckiej Przełęczy.

Szlaki turystyczne

POL Szlak żółty.svg – żółty do schroniska PTTK na Polanie Chochołowskiej po stronie polskiej. Czas przejścia: 1:05 h, ↑ 1:35 h
POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak graniczny na Wołowiec przez Rakoń. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:30 h
Szlak zielony – zielony szlak po stronie słowackiej, przebiegający ze Zwierówki przez Przełęcz pod Osobitą i Kasne do rozdroża nieco poniżej szczytu, a stąd dalej do Zadniej Łatanej Doliny.
  • Czas przejścia z Przełęczy pod Osobitą na Grzesia: 2 h, ↓ 1:50 h
  • Czas przejścia z Grzesia do szlaku żółtego w Zadniej Dolinie Łatanej: 30 min, ↑ 1 h

Słowacki niebieski szlak na Bobrowiecką Przełęcz został zamknięty przez TANAP w czerwcu 2008 r.

 




Gęsia Szyja
1489 m n.p.m.
Położony w reglowej części Tatr Wysokich. Jest najwyższy w grupie masywu o tej samej nazwie. Jego zbocza porośnięte są lasami świerkowymi. Grupę Gęsiej Szyi od Koszystej oddziela Rówień Waksmundzka. Od wierzchołka Gęsiej Szyi odchodzą trzy ramiona. Ramię wschodnie, skręcające w kierunku północno-wschodnim, schodzi trawiastymi tarasami w kierunku Rusinowej Polany. Wąskie, długie ich połączenie przypomina wygięcie gęsiej szyi, stad nazwa szczytu. Na przedłużeniu północnego ramienia, już poza Rusinową Polaną, znajduje się Goły Wierch (1206 m n.p.m.). Ramię północne oddziela od siebie górną część Doliny Filipka od Doliny Złotej i kończy się zboczem nazywanym Wiktorówki. Zachodnie ramię Gęsiej Szyi przechodzi przez siodło Przysłopu Waksmundzkiego (1443 m n.p.m.), za którym wznosi się na Suchy Wierch Waksmundzki (ok. 1485 m n.p.m.). Dalej skręca na północ i za Wyżnią Filipczańską Przełęczą (1435 m n.p.m.) wznosi się Ostry Wierch Waksmundzki (1475 m n.p.m.), a za nim widoczne są Kopy Sołtysie.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – przez Gęsią Szyję poprowadzony jest zielony szlak turystyczny z Wierchporońca do Doliny Gąsienicowej. Ze szczytu schodzi na Przysłop Waksmundzki, za którym na Równi Waksmundzkiej krzyżuje się ze szlakiem z Toporowej Cyrhli do Wodogrzmotów Mickiewicza. W Dolinie Pańszczycy odchodzi od niego łącznikowy szlak w kierunku przełęczy Krzyżne.



Gładki Wierch

(2065 m n.p.m.)

Jeden z najniższych szczytów głównej grani Tatr w obszarze Tatr Wysokich, jednocześnie zwornik dla odchodzących od grani w kierunku południowo-zachodnim Kop Liptowskich, które oddziela przełęcz Zawory (na terytorium Słowacji). Leży pomiędzy granią Kotelnicy i Walentkowym Wierchem (Walentkowa) w grani głównej. Od Walentkowego Wierchu oddzielony jest Gładką Przełęczą, z której poprowadzone było wygodne wejście na szczyt (droga jest zamknięta). Nazwa szczytu pochodzi od stromo opadających trawiastych zboczy, niebezpiecznych dla wypasanych tam dawniej zwierząt (bydła i koni).
W latach 1929–1930 na szczycie znajdowała się zimowa stacja badawcza meteorologów z Uniwersytetu Jagiellońskiego.



http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0019.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0037.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0036.jpg



Hińczowa Turnia

2377 m n.p.m.

Szczyt tatrzański położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej. Należy do Wołowego Grzbietu .
 
Na zachód od Hińczowej Turni znajduje się Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m), rozdziela je Czarnostawiańska Przełęcz 2340 m. Od wschodu Hińczowa Turnia graniczy z Wołową Turnią 2373 m, pomiędzy nimi ciągnie się grań o kilkunastu turniczkach, poprzecinana wąskimi przełączkami.
 
Hińczowa Turnia wznosi się nad dolinami: Rybiego Potoku i Mięguszowiecką . Od wierzchołka w kierunku południowym odchodzi boczna grań z najwyższym szczytem nazywanym Wołowcem Mięguszowieckim 2228 m. Ta boczna grań dzieli Dolinę Mięguszowiecką na Dolinę Hińczową i Dolinę Żabią Mięguszowiecką .
 
Widok ze szczytu jest mniej rozległy niż z sąsiedniego Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego.

 

 

 


Hrubas

1499 m n.p.m.

Słabo wyodrębniony wierzchołek we wschodniej grani masywu Bobrowca w polskich Tatrach Zachodnich. Grań ta oddziela główny ciąg Doliny Chochołowskiej od jej odnogi – doliny Głębowiec. Tuż poniżej wierzchołka Hrubasa, po południowej stronie grani znajdują się dolomitowo-wapienne skały zwane Piecami. Na Hrubasie grań zmienia kierunek na północno-wschodni. Do doliny Głębowiec schodzi spod Hrubasa jedna z odnóg Szerokiego Żlebu oraz żleb Skrajniak, nienazwany żleb schodzi również z przeciwległych stoków. Dawniej Hrubasem Jaworzyńskim nazywano odcinek wschodniej grani Bobrowca. Upłaz po północnej stronie (od strony doliny Głębowiec) początkowego odcinka wschodniej grani Bobrowca nosi nazwę Hrubasowego Upłazu.
W masywie Bobrowca brak szlaków turystycznych, a znaczna jego część z Hrubasem włącznie to obszar ochrony ścisłej Bobrowiec.


Hruby Regiel

1339 m n.p.m.

Dość wybitny szczyt reglowy w Tatrach. Wznosi się pomiędzy Doliną Małej Łąki i Stanikowym Żlebem. Od masywu Czerwonych Wierchów oddziela go głęboki Przysłop Miętusi (1187 m). Jego podstawa ma powierzchnię ok. 1,5 km². Jest jednym z najniższych szczytów, które należą do Korony Tatr, zaś wśród masywów reglowych zajmuje 7. miejsce pod względem wysokości.
Zbudowany jest ze skał osadowych, głównie z piaskowców i zlepieńców a także wapieni numulitowych (u podnóża północnego stoku). Osady te jednak nie należą do płaszczowiny reglowej, lecz do serii podhalańskiej z epoki eocenu. Jest prawie całkowicie zalesiony. Przed włączeniem tego obszaru do TPN wskutek niewłaściwej gospodarki leśnej (ściąganie drzew po terenie niepokrytym pokrywą śniegu) w jego zboczach powstały gołe rynny sprzyjające erozji.
Nazwa szczytu (Hruby, w gwarze góralskiej gruby) pochodzi od jego kształtu. Po jego południowej stronie znajduje się zarastająca już polana Jaworzynka Miętusia znajdująca się na grzbiecie łączącym go z sąsiednim Małym Reglem.


Jaferowa Kopa

1598 n.p.m.

Wzniesienie o wysokości 1598 m w Jaferowym Grzbiecie w polskich Tatrach Zachodnich. Jego stoki opadają do dwóch odgałęzień Doliny Pyszniańskiej: wschodnie do Jaferowego Żlebu, zachodnie do Dolinki. Skalisty wierzchołek Jaferowej Kopy zarasta kosodrzewina.
Znajduje się poza szlakami turystycznymi, na Obszarze ochrony ścisłej "Pyszna, Tomanowa, Pisana".


Jamborowy Wierch lub Jamburowa Czuba

(1565 m n.p.m.)

Słabo wyodrębniony wierzchołek w południowo-zachodniej grani masywu Bobrowca w Tatrach Zachodnich, pomiędzy szczytem Bobrowca (1663 m), a wybitną Bobrowiecką Przełęczą (1356 m). Jamborowy Wierch kulminuje w miejscu załamania się tej grani. Od wschodniej, polskiej strony jego stoki opadają do Doliny Chochołowskiej. W północno-zachodnim kierunku odchodzi od niego boczny grzbiet Jambory poprzez Jamborową Skałkę do Jeżowego Wierchu. Grzbiet ten oddziela Dolinę Bobrowiecką od Doliny Juraniowej.
Zbudowany z wapieni i dolomitów Jamborowy Wierch jest skalisto-trawiasty, miejscami zarastający kosówką. Jest siedliskiem dla bardzo bogatej flory wapieniolubnych roślin tatrzańskich. Dawniej cały ten rejon był wypasany, wchodził w skład Hali Chochołowskiej. Do czerwca 2008 prowadził przez niego szlak turystyczny z Bobrowieckiej Przełęczy przez Bobrowiec i Juraniową Przełęcz do Umarłej Przełęczy. Został zamknięty przez TANAP w czerwcu 2008, co motywowano koniecznością ochrony przyrody.


Jamska Czuba

(1108 m n.p.m.)

Wzniesienie reglowe na wschodnich zboczach Doliny Chochołowskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w dolnym zakończeniu grzbietu tworzącego północne obramowanie Doliny Dudowej. Od Spalonej Czuby (1257 m), sąsiedniego i wyżej położonego wzniesienia w tym grzbiecie, oddziela go przełęcz Jamskie Siodło (ok. 1085 m). Na przełęczy tej i w jej okolicy znajduje się Polana Jamy, od której utworzono nazwę szczytu. Nazwa Jamska Czuba wprowadzona została sztucznie na mapach, przez górali nazywana była kopą Gronki.
Północne, zalesione zbocza Jamskiej Czuby opadają dość stromo do dolnej części Doliny Huciańskiej, zbocza południowe do dolnej części Doliny Dudowej. Od strony Doliny Chochołowskiej stromo podcięte wapienne zbocza tworzą wschodni bok Niżniej Bramy Chochołowskiej.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czarny.svg – przez Jamskie Siodło, nieco poniżej Jamskiej Czuby, prowadzi znakowana czarno Ścieżka nad Reglami, a konkretnie jej końcowy odcinek z Doliny Kościeliskiej przez Przysłop Kominiarski i Niżnią Polanę Kominiarską do Doliny Chochołowskiej, gdzie wychodzi naprzeciwko Polany pod Jaworki.
  • Czas przejścia z Doliny Kościeliskiej na przełęcz: 1:55 h, z powrotem tyle samo
  • Czas przejścia z przełęczy do Doliny Chochołowskiej: 5 min, ↑ 10 min

 


Jarząbczy Wierch lub po prostu Jarząbczy

2137 m n.p.m.

Szczyt w potężnej grani Otargańców w słowackich Tatrach Zachodnich, sąsiadujący w tej grani z Raczkową Czubą (2194 m). Znajduje się tuż powyżej (ok. 100 m na południe) grani głównej, pomiędzy Kończystym Wierchem (2002 m), od którego oddzielony jest Jarząbczą Przełęczą (1954 m), a Łopatą (1958 m), oddzielony od niej Niską Przełęczą (1831 m). Po szczytach tych i przełęczach biegnie granica polsko-słowacka. Właściwy wierzchołek Jarząbczego Wierchu znajduje się na słowackiej stronie, granica państwowa biegnie bowiem granią główną, przez niższy jego wierzchołek.
Jarząbczy Wierch wznosi się ponad dolinami: Jarząbczą (po polskiej stronie), Jamnicką i Raczkową (po słowackiej stronie). U podnóży jego urwistych wschodnich zboczy w Raczkowej Dolinie znajdują się trzy Raczkowe Stawy. Zbocza zachodnie są nieco łagodniejsze, wybitnie kamieniste i występują na nich charakterystyczne rowy na 4 poziomach. Z obydwu tych zboczy zimą osuwają się potężne lawiny. Zbocza północne to urwiste ściany stromo opadające do Jarząbczej Równi.
 
Szlaki turystyczne
Poniżej szczytu, w głównej grani na zachód od wierzchołka, łączą się na chwilę dwa szlaki i rozdzielają znów na północ od szczytu:
POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak graniczny, prowadzący główną granią z Wołowca przez Łopatę na niższy wierzchołek Jarząbczego Wierchu, a dalej przez Kończysty Wierch na Starorobociański Wierch i dalej do Pyszniańskiej Przełęczy. Szlak nie przechodzi przez właściwy wierzchołek góry.
  • Czas przejścia z Wołowca na Jarząbczy Wierch: 2:10 h, ↓ 1:50 h
  • Czas przejścia z Jarząbczego Wierchu na Kończysty Wierch: 35 min, z powrotem 45 min
Szlak zielony – zielony szlak, biegnący po słowackiej stronie z Rozdroża w Dolinie Jamnickiej na niższy wierzchołek góry, a stąd dalej na południe – przez właściwy wierzchołek góry, Raczkową Czubę i całą grań Otargańców do rozdroża Niżnia Łąka.
  • Czas przejścia od rozdroża na graniczny wierzchołek Jarząbczego Wierchu: 1:35 h, ↓ 1:15 h
  • Czas przejścia z granicznego wierzchołka na Raczkową Czubę: 45 min, z powrotem 35 min
  • Czas przejścia z granicznego wierzchołka do Niżniej Łąki: 3:40 h (↑ 4:20 h)

 


Jaworzyński Przysłop

(1269 m)

Reglowy szczyt w otoczeniu Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w zakończeniu grzbietu Przysłop, który to grzbiet oddziela dwie boczne odnogi Doliny Chochołowskiej: Głębowiec i Dolinę Długą. Jaworzyński Przysłop jest całkowicie niemal zalesiony, ale na jego grzbiecie, na zachód od wierzchołka, rozpoczyna się Polana Jaworzyna ciągnąca się aż pod stoki Parzątczaka. W zalesionych stokach Jaworzyńskiego Przysłopu znajdują się liczne wapienne skały. Do Doliny Długiej opada spod Jaworzyńskiego Przysłopu zalesiony żleb Wielki Ciemniak, zaś do Doliny Chochołowskiej dużo mniejszy żleb Mały Ciemniak z wylotem przy Niżniej Chochołowskiej Bramie. Wielkim Ciemniakiem spływa stały potok, Małym tylko okresowy.
Dawniej Jaworzyński Przysłop był wypasany. Wchodził w skład hali Hali Jaworzyna pod Furkaską. Nie prowadzą przez niego żadne szlaki turystyczne.


 

Kamienista

(2126 m i 2122 m)

Dwuwierzchołkowy szczyt w głównej grani Tatr Zachodnich. Od sąsiadującego na zachód Błyszcza (2159 m) oddzielony jest Pyszniańską Przełęczą (1788 m), od sąsiadującego na wschód Smreczyńskiego Wierchu (2066 m) – Hlińską Przełęczą (1906 m). Po szczytach tych i przełęczach przebiega granica słowacko-polska, wyższy wierzchołek leży jednak po stronie słowackiej. Kamienista jest zwornikiem; na południową, słowacką stronę odchodzi od niej długi grzbiet Hlina. Kamienista wznosi się nad 3 dolinami: Pyszniańską, Kamienistą i Doliną Hlina. Z grani pomiędzy wierzchołkiem Kamienistej a Hlińską Przełęczą odchodzi w północno-zachodnim kierunku drugi grzbiet zwany Dolinczańskim Grzbietem. Z przeciwnej strony, z grani pomiędzy wierzchołkami Kamienistej a Pyszniańską Przełęczą opada jeszcze jeden, niski i krótki Babi Grzbiet. Na północną, polską stronę Kamienista opada 500-metrowej wysokości bardzo stromym stokiem do Doliny Pyszniańskiej (odgałęzienie górnej części Doliny Kościeliskiej). W ścianę tę wcięty jest długi żleb Babie Nogi, z którego wypływają źródła Babiego Potoku.


Kasprowy Wierch dawniej Kasprowa Czuba)

1987 m n.p.m.
 
Szczyt w Tatrach Zachodnich
Kasprowy Wierch położony jest w grani głównej Tatr i znajduje się zarazem na granicy polsko-słowackiej. Szczyt góruje nad dolinami: Bystrej i Suchej Wody Gąsienicowej po stronie polskiej oraz Cichą Liptowską po stronie słowackiej. Zbudowany jest ze skał krystalicznych (granodioryty i pegmatyty), mimo położenia w młodszej części Tatr zbudowanej ze skał osadowych. Szczyt położony jest w grani głównej Tatr Zachodnich, pomiędzy Beskidem (oddziela je Sucha Przełęcz) i Pośrednim Goryczkowym Wierchem (oddziela je Goryczkowa Przełęcz nad Zakosy).

Szlaki turystyczne

W rejonie Kasprowego Wierchu i Suchej Przełęczy spotyka się kilka szlaków turystycznych:

POL Szlak zielony.svg – zielony do Kuźnic przez Myślenickie Turnie. Czas przejścia: 2:15 h, ↑ 3 h
POL Szlak żółty.svg – żółty ze schroniska Murowaniec w Dolinie Gąsienicowej na Suchą Przełęcz. Czas przejścia z Murowańca na Kasprowy Wierch: 1:25 h, ↓ 1:05 h
Szlak żółty – żółty z Doliny Cichej Liptowskiej, przebiegającej po południowej, słowackiej stronie Tatr, na Suchą Przełęcz opodal wierzchołka Kasprowego Wierchu. Czas przejścia z Kasprowego Wierchu do czerwonego szlaku w Dolinie Cichej: 1:40 h, ↑ 2:20 h
POL Szlak czerwony.svg – czerwony z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci.
  • Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 1:40 h
  • Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h

 
Kazalnica Mięguszowiecka, Kazalnica
(2159 m n.p.m.)
Kulminacja bocznej, północno-wschodniej grańki, wyrastającej z północnych stoków Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego (po polskiej stronie). Podcięta jest północno-wschodnią ścianą, jedną z najwspanialszych w Tatrach i mającą kluczowe znaczenie dla historii polskiego taternictwa. Opada ona do brzegu Czarnego Stawu pod Rysami urwiskami o łącznej szerokości ponad 400 m i wysokości ponad 500 m. Pasjonowała taterników od blisko 70 lat. Drogi wspinaczkowe poprowadzone w głównym spiętrzeniu tzw. Lewego Filara ściany (zwanego też Filarem Kazalnicy) oraz lewą częścią ściany należą do najtrudniejszych w Tatrach. Ku lewej ściana przechodzi w urwiska wysoko zawieszonego tzw. Kotła Kazalnicy (zwanego też Sanktuarium, formacji dolinnej niedostępnej z dołu). Na progu podcinającym ten Kocioł znajdują się również najtrudniejsze drogi, nieco krótsze, ale zwłaszcza na styku z właściwą ścianą Kazalnicy równie strome jak na Filarze. Z powodów obiektywnych drogi na Kotle uważa się czasem za bardziej wymagające i niebezpieczne (bo np. są w pobliżu okresowego ścieku wody z Kotła), za to są one bardzo cenione zimą.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – przez wierzchołek Kazalnicy przechodzi jeden z trudniejszych w polskich Tatrach, oznakowany na zielono, szlak na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Czas przejścia znad Czarnego Stawu na przełęcz: ok. 2:30 h, ↓ 2 h



Klinowa Czuba

1276 m n.p.m.

Wzniesienie reglowe w Tatrach Zachodnich w otoczeniu Doliny Chochołowskiej. Od południowej strony Klinowa Czuba wznosi się nad Doliną Huciańską, w północnym kierunku tworzy grzbiet, który oddziela główny ciąg Doliny Chochołowskiej od jej odgałęzienia – Wielkiej Suchej Doliny. W dolną część tego grzbietu od strony Doliny Chochołowskiej wcina się jeszcze równoległy do niej Koziniecki Żleb. We wschodnim kierunku przełęcz Klinowe Siodło oddziela Klinową Czubę od Wierchu Kuca (1305 m).





Kominiarski Wierch

1829 m n.p.m.

Dawniej nazywany Kominami Tylkowymi – wybitny masyw górski w Tatrach Zachodnich, pomiędzy Doliną Chochołowską i Kościeliską. Jego szczyt ma wysokość 1829 m n.p.m., jest płaski i rozległy, ma powierzchnię ponad 4 ha. Przez pasterzy góralskich nazywany był Pustą Równią. Z południowej strony oddzielony jest od Ornaku Iwaniacką Przełęczą. W kierunku wschodnim ciągną się od niego rozdzielone Doliną Smytnią dwie równoległe granie. Większa, mająca ok. 2 km długości, w końcowej części przechodzi w Raptawicką Grań zakończoną Raptawicką Turnią górującą ponad Polaną Pisaną. Odchodzi od niej w górnej części na północny wschód grzbiet Stołów, następnie poprzez Przysłop Kominiarski łączący się z masywem Kościeliskich Kopek. Mniejsza zakończona jest Smytniańskimi Turniami. W kierunku północnym sąsiaduje z reglowym wzniesieniem – Wielkim Opalonym Wierchem poprzez nieduży grzbiet zwany Kufą.
1 sierpnia 1988 r. szlak został zamknięty, by turyści nie płoszyli orła przedniego, który się tu zagnieździł w skałach.



Kondratowy Wierch

1801 m n.p.m.

Wierzchołek w grzbiecie górskim w Tatrach Zachodnich zbiegającym od grani głównej z Goryczkowej Czuby do Doliny Bystrej. Grzbiet ten oddziela od siebie dwie doliny będące jej odgałęzieniami: Dolinę Goryczkową i Dolinę Suchą Kondracką.
Grzbiet ma długość ok. 2200 m i jego grań stopniowo i niemal prostolinijnie opada w kierunku północnym. Wyróżnia się na nim niewiele tylko wznoszący się ponad grań punkt kulminacyjny Kondratowego Wierchu o wysokości 1801 m n.p.m. W większości grzbiet jest porośnięty górnoreglowym lasem świerkowym i kosówką, jedynie górne partie pod Goryczkową Czubą są trawiasto-kamieniste. W zboczach wschodnich kamienisty żleb. Z górnej części jego zboczy schodzą w zimie lawiny.
Kondratowy Wierch jest dobrze widoczny z polany na Kalatówkach. Jego zalesione północne stoki przesłaniają wyższą od niego Goryczkową Czubę. Nie prowadzą przez niego szlaki turystyczne. Jedynie jego dolnym, południowym podnóżem prowadzą dwie nartostrady.




Kopa Kondracka

2005 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich należący do grupy Czerwonych Wierchów, najniższy z nich. Leży w głównym grzbiecie Tatr, pomiędzy Suchym Wierchem Kondrackim (1890 m), oddzielony od niego Przełęczą pod Kopą Kondracką (1863 m), oraz Małołączniakiem (2096 m), od którego oddzielony jest Małołącką Przełęczą (1924 m). Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Oprócz tego Kopa Kondracka tworzy w kierunku północnym grzbiet łączący się poprzez Kondracką Przełęcz z Giewontem. Wschodnie stoki tego grzbietu opadają do Doliny Kondratowej, północno-zachodnie do Wyżniej Świstówki (górna część Doliny Małej Łąki). Od południowej, słowackiej strony poniżej Kondrackiej Kopy znajduje się Dolinka Rozpadła będąca odgałęzieniem Doliny Tomanowej Liptowskiej.

Szlaki turystyczne
POL Szlak czerwony.svg – czerwony, przebiegający grzbietem Czerwonych Wierchów z Doliny Kościeliskiej na Kasprowy Wierch.
  • Czas przejścia z Ciemniaka na Kopę Kondracką: 1:10 h, ↑ 1:20 h
  • Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 2 h
POL Szlak żółty.svg – żółty przez Dolinę Małej Łąki i Kondracką Przełęcz. Czas przejścia od wylotu doliny na szczyt: 4 h, ↓ 3 h
 



Kopa Magury
lub Magura
1704 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich. Wznosi się nad górną częścią Doliny Jaworzynki, między Uhrociem Kasprowym a Małą Kopą Królową. Od Uhrocia Kasprowego, a właściwie jednego z jego wzniesień, zwanego Małym Uhrociem Kasprowym jest oddzielony przełęczą Mechy (1662 m n.p.m.). Kopa Magury to kopulasty, od strony południowej łatwo dostępny szczyt, choć nie prowadzi na niego żaden znakowany szlak turystyczny.



Kopa nad Białym

1034 m.n.p.m.

Niewielkie reglowe wzniesienie u wylotu Doliny Białego w polskich Tatrach Zachodnich. Podawana jest też nazwa Kopa nad Białem. Znajduje się w dolnej części grzbietu Spaleniec oddzielającego Dolinę Białego od Doliny Spadowiec. Południowe stoki opadają do Drogi pod Reglami, pod którą znajduje się w tym miejscu polanka.
Kopa nad Białym jest całkowicie zalesiona. W jej wschodnich stokach, od strony Doliny Białego znajduje się turniczka Kazalnica w Białem. Obok niej prowadzi ścieżka obchodząca dolną część Doliny Białego. Dawniej była to jedyna droga umożliwiająca dostęp w wyższe partie Doliny Białego, gdyż przejście, zwłaszcza z bydłem, przez wąwóz zwany Kotłami było niemożliwe. Ścieżką tą pędzono stada na wypas na Halę Białe. Obecną drogę wiodącą dnem Doliny Białego wykonano w 1905. Dawna ścieżka jest turystycznie niedostępna, a cały ten rejon znajduje się na obszarze ochrony ścisłej Regle Zakopańskie.


Kopa nad Krzyżnem

2125 m n.p.m.

Kopulaste wzniesienie pomiędzy Krzyżnem a Przełączką pod Ptakiem. Kulminacja kończy grupę Buczynowych Turni po stronie wschodniej.
Wejście na szczyt nie przedstawia żadnych trudności. Wraz z przełęczą Krzyżne należała do terenów pasterskich. Nieco poniżej szczytu (przez jego południowe zbocze) jest poprowadzony szlak Orlej Perci.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6-8 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): ok. 4


 

Kopa nad Wrotami
2075 m n.p.m.
Skalisty wierzchołek w północno-zachodniej grani Ciemnosmreczyńskiej Turni w Tatrach Wysokich, oddzielonej od niej Przełęczą nad Wrotami.
Kopa nad Wrotami znajduje się w głównej grani Tatr, tuż nad Wrotami Chałubińskiego (z Dolinki za Mnichem widoczna jest powyżej lewej krawędzi siodła przełęczy). Wierzchołek jest niedostępny dla turystów.
Nazwa szczytu pochodzi od Wrót Chałubińskiego.
 

Kopy Sołtysie

Kilka lesistych wzniesień na przedłużeniu zachodniego ramienia Gęsiej Szyi (1489 m n.p.m.), za Wyżnią Filipczańską Przełęczą (1435 m) i Ostrym Wierchem (1475 m) i oddzielone od niego Zadnią Przełęczą Sołtysią (ok. 1385 m).

Kolejne wzniesienia i przełęcze to:

* Zadnia Kopa Sołtysia (1420 m), najwyższa z Kop i jednocześnie zwornik dla grzbietu biegnącego w kierunku północno-wschodnim, który przechodzi przez Przysłop Filipczański (1293 m) i rozdziela się na dwa ramiona: północne – Łężny Wierch oraz północno-wschodnie z Filipczańskim Wierchem (1223 m)
* Średnia Przełęcz Sołtysia (1335 m)
* Średnia Kopa Sołtysia (1362 m)
* Przednia Przełęcz Sołtysia (1305 m)
* Przednia Kopa Sołtysia (1334 m), od której odchodzi pięć grzbietów, pomiędzy którymi znajdują się żleby (od zachodu na wschód): Świniarski Żleb, Koziarski Żleb, Broniarski Żleb, Jarząbczak. Na grzbiecie północno-wschodnim znajdują się dwie polany : Płaśnia (1250 m) i Szałasiska (1145 m), nazywane także Halą Sołtysią Niżnią i Wyżnią. Na polanach tych niegdyś znajdowało się kilka starych szałasów.

Widoki z Przedniej Kopy Sołtysiej (wierzchołki pozostałych dwóch są porośnięte lasem), podobnie jak ze szczytu Gęsiej Szyi, należą do najciekawszych w Tatrach. Jednak z uwagi na brak oznakowanych szlaków turystycznych w tym rejonie są niedostępne dla turystów.



Koryciańska Czuba

1161 m n.p.m.

Reglowy szczyt w długiej północnej grani Wołowca, pomiędzy Furkaską (1491 m) a Małą Furkaską (1133 m). Przebiega przez niego granica polsko-słowacka i Wielki Europejski Dział Wodny między Morzem Bałtyckim i Czarnym. We wschodnim kierunku ciągnie się od Koryciańskiej Czuby kręty grzbiet z Koryciańskimi Turniami, oddzielający dwie boczne odnogi Doliny Chochołowskiej: Wielkie Koryciska (po południowej stronie grzbietu) i Małe Koryciska (po północnej stronie). Na słowacką stronę, do Doliny Cichej Orawskiej opada spod Koryciańskiej Czuby jedna z dwóch odnóg Żlebu Bratraniec.
Koryciańska Czuba jest całkowicie zalesiona. Zbudowana jest ze skał osadowych (wapienie i dolomity) reglowej (górnej) płaszczowiny choczańskiej. Znajduje się w obszarze ochrony ścisłej Koryciska i nie prowadzą przez nią żadne szlaki turystyczne. Na jej wschodnich stokach, na wysokości 1090 m n.p.m. znajduje się jaskinia Schron w Wielkich Koryciskach o korytarzach długości 7,5 m.

 


Kotłowa Czuba

1840 m n.p.m.

Jeden ze szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Dolina Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Doliny Starorobociańskiej).
Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to, licząc od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański (1832 m n.p.m.), Ornak (1854 m n.p.m.), Zadni Ornak (1867 m n.p.m.) i Kotłowa Czuba. Przedłużeniem grzbietu Ornaku w południowym kierunku są Siwe Turnie, od których Kotłowa Czuba oddzielona jest Siwą Przełęczą. Od Zadniego Ornaku Kotłową Czubę oddziela płytka przełęcz zwana Kotłowym Siodłem.
Kotłowa Czuba to niewybitny, kopulasty szczyt porośnięty niską murawą z sitem skuciną o czerwieniejących końcach pędów. Wschodnie zbocza opadają do Doliny Pyszniańskiej, zachodnie do Starorobociańskiej. Znajduje się w nich Żleb pod Pyszną, którym prowadzi szlak turystyczny z Doliny Chochołowskiej na Siwą Przełęcz.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony szlak biegnący z Iwaniackiej Przełęczy przez cały grzbiet Ornaku, Siwą Przełęcz i Siwe Turnie na przełęcz Liliowy Karb. Czas przejścia: 2:20 h, z powrotem 1:55 h
POL Szlak czarny.svg – Kotłową Czubę można również osiągnąć, wchodząc czarnym szlakim na Siwą Przełęcz, prowadzącym z Doliny Chochołowskiej przez Dolinę Starorobociańską, a następnie idąc krótko szlakiem zielonym. Czas przejścia na Siwą Przełęcz: 2:30, ↓ 2 h


 

Kozi Wierch

2291 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich. Jest najwyższą górą znajdującą się w całości na terenie Polski. Kozi Wierch wznosi się w bocznej grani pomiędzy Doliną Gąsienicową a Doliną Pięciu Stawów, a dokładniej między dwiema dolinkami wiszącymi: Kozią Dolinką i Pustą Dolinką. Wzdłuż grani tej poprowadzono szlak turystyczny zwany Orlą Percią.
 
Masyw Koziego Wierchu znajduje się pomiędzy Zamarłą Turnią (2179 m) i Czarnymi Ścianami (2242 m). Od Zamarłej Turni oddziela go Kozia Przełęcz (2137 m), a od Czarnych Ścian Przełączka nad Buczynową Dolinką (2225 m n.p.m.). Długa, północno-wschodnia grań Koziego Wierchu zwana jest Kozim Murem. Ostatnia wznosząca się w nim turnia to Buczynowa Strażnica (2242 m), górująca nad Buczynową Dolinką. Z grani tej opada na stronę Koziej Dolinki Rysa Zaruskiego. Na północny zachód od najwyższego wierzchołka wznoszą się trzy skaliste kulminacje Kozich Czub (kolejno od południowego wschodu: 2263 m, 2256 m i 2239 m), oddzielone od głównego szczytu Kozią Przełęczą Wyżnią (2240 m).
 
Po stronie północnej masyw opada stromo ścianami o wysokości sięgającej 210 m do Koziej Dolinki (górne piętro Doliny Gąsienicowej). Urwiska te są ograniczone z lewej (wschodniej) strony Żlebem Kulczyńskiego, a z prawej (zachodniej) strony – północno-wschodnim żlebem Koziej Przełęczy. Pomiędzy żlebami znajduje się Filar Leporowskiego, na którym zginął w 1929 Jerzy Leporowski. Wysokie, 250-metrowe południowo-zachodnie ściany Koziego Wierchu i Kozich Czub opadają też do Pustej Dolinki. Na wszystkich tych ścianach wytyczono wiele dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności. Na południowy wschód, do Doliny Pięciu Stawów Polskich opada łagodnie nachylone (ok. 30°), szerokie zbocze. Rozcięte jest ono kilkoma płytkimi żlebami, z których najwybitniejszy jest Szeroki Żleb. Środkowa część zbocza jest przykładem starego stoku, nieprzeobrażonego przez lodowce[1].
 
Nazwa szczytu pochodzi od często pasących się na jej zboczach stad kozic, zwłaszcza na jego łagodniejszych, południowych stokach. Stosowana była ona od dawna przez pasterzy wypasających w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, pasterze z Doliny Gąsienicowej nazywali ten szczyt natomiast Czarnymi Ścianami (nazwa ta została później przesunięta przez turystów na sąsiedni szczyt).

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne (na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu).
  • Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 3:10 h, z powrotem przejście zabronione
  • Czas przejścia z Koziego Wierchu na Krzyżne: 3:30 h, z powrotem 3:35 h
POL Szlak czarny.svg – czarny znad Wielkiego Stawu w Dolinie Pięciu Stawów Polskich wzdłuż Szerokiego Żlebu. Czas przejścia: 1:30 h, ↓ 1 h



http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0032.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0041.jpg



Kozie Czuby

2263 m n.p.m.

Szczyt o trzech wierzchołkach (od zachodu na wschód: 2239 m, 2256 m, 2263 m) w masywie Koziego Wierchu. Prowadzi przez niego najtrudniejszy tatrzański znakowany szlak turystyczny zwany Orlą Percią. Przejście ułatwiają zamontowane łańcuchy.
Kozie Czuby od Koziego Wierchu oddziela Kozia Przełęcz Wyżnia (2240 m n.p.m.) a od pobliskiej Zamarłej Turni wąska i głęboka Kozia Przełęcz (2137 m). Ściany Kozich Czub opadają wysokimi (ok. 200 m w kierunku Koziej Dolinki i ok. 250 m wysokości urwistymi ścianami w kierunku Pustej Dolinki). Przez ściany poprowadzonych jest kilka dróg wspinaczkowych.


http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0015.jpg

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne (na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu).
  • Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 3:10 h, z powrotem przejście zabronione
  • Czas przejścia z Koziego Wierchu na Krzyżne: 3:30 h, z powrotem 3:35 h


Kołowa Czuba

2105 m n.p.m.

Dawniej zwana też (nieprawidłwo) Kołową Turnią, Kołem lub Kopą (2105 m n.p.m.) – szczyt w południowej grani odchodzącej od Małego Koziego Wierchu (2228 m n.p.m.), która rozdziela górne piętro Doliny Pięciu Stawów na Dolinkę pod Kołem i Pustą Dolinkę. Od szczytu Małego Koziego Wierchu oddziela go przełęcz Schodki (ok. 2085 m n.p.m.). Nazwa przełęczy związana jest z poziomo ułożonymi, niewielkimi tarasikami od strony Pustej Dolinki. Wg Stanisława Lencewicza (1936 r.) podczas ostatniego zlodowacenia Kołowa Czuba była nunatakiem.

Kołowa Czuba od strony północno-zachodniej (z Dolinki pod Kołem) jest łatwo dostępna. Jej zbocze, aż po szczyt, było terenem pasterskim i nie można określić pierwszego wejścia na szczyt. Pozostałe ściany tworzą urwiska. Najtrudniejsza droga prowadząca na szczyt została wytyczona na środkowej części ściany wschodniej (z Dolinki Pustej).

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0027.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0011.jpg




Kończysty Wierch

2002 m n.p.m

Dawniej nazywany Kończystą nad Jarząbczą – szczyt w Tatrach Zachodnich, leżący w grani głównej Tatr, pomiędzy Starorobociańskim Wierchem, oddzielony od niego Starorobociańską Przełęczą (1975 m), i Jarząbczym Wierchem, od którego oddziela go Jarząbcza Przełęcz (1954 m). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica polsko-słowacka. Kończysty Wierch jest też szczytem zwornikowym – w kierunku północnym odchodzi od niego północna grań Kończystego Wierchu, w której wyróżnia się szczyt Czubika (oddzielony od Kończystego Wierchu Dudową Przełęczą) i Trzydniowiański Wierch. Grań ta oddziela od siebie doliny: Starorobociańską i Jarząbczą. Od południowej strony Kończysty Wierch wznosi się nad Zadnią Doliną Raczkową.

Szlaki turystyczne

Na szczycie krzyżuje się kilka szlaków turystycznych:

POL Szlak czerwony.svg – czerwony biegnący główną granią od Wołowca przez Łopatę i Jarząbczy Wierch na Kończysty Wierch, stąd dalej na Starorobociański Wierch i przełęcz Liliowy Karb.
  • Czas przejścia z Wołowca na Kończysty Wierch: 2:15 h, z powrotem 2:15 h
  • Czas przejścia z Kończystego Wierchu na Liliowy Karb: 1:15 h, z powrotem 1:15 h
POL Szlak zielony.svg – zielony poniżej wierzchołka Czubika na Trzydniowiański Wierch. Czas przejścia: 45 min, ↑ 1 h
Szlak żółty – kilkadziesiąt metrów na wschód od wierzchołka na stronę słowacką odchodzi z przełęczy żółty szlak, biegnący Zadnią Doliną Raczkową przez Polanę pod Klinem, a dalej Doliną Raczkową do Niżniej Łąki w Dolinie Wąskiej. Czas przejścia: 3:15 h, ↑ 4:20 h





Kościelec

2155 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, w Dolinie Gąsienicowej.
Znajduje się w bocznej Grani Kościelców, która od Zawratowej Turni odbiega w północnym kierunku, dzieląc Dolinę Gąsienicową na Czarną i Zieloną. W grani tej od Zadniego Kościelca (2162 m) oddziela go Kościelcowa Przełęcz (2110 m), a od Małego Kościelca (1866 m) przełęcz Karb (1853 m). Wierzchołek Kościelca wznosi się 533 m ponad powierzchnię Czarnego Stawu Gąsienicowego.
Nazwa szczytu wywodzi się prawdopodobnie od kształtu przypominającego dach kościoła. Jego sylwetka w kształcie stromej piramidy to bardzo charakterystyczny element panoramy Doliny Gąsienicowej.

Na szczyt prowadzi czarny szlak turystyczny z przełęczy Karb. Z przełęczy szlak biegnie zakosami blisko lewej krawędzi płytowego stoku o nachyleniu ok. 30° aż do skalnego progu. Przez ów próg, bez klamer i łańcuchów, w górę (0+ w skali taternickiej) i dalej na wierzchołek, zakosami poprzez mniejsze progi, których przejście ułatwiają półki i rynny skalne.

Zachodnia ściana Kościelca należy do najciekawszych i najczęściej odwiedzanych przez taterników w rejonie Hali Gąsienicowej.

Rejon Kościelca jest związany z kilkoma głośnymi wypadkami: pod Małym Kościelcem w lawinie w 1909 r. stracił życie Mieczysław Karłowicz – miejsce tragedii upamiętnia mały obelisk (Kamień Karłowicza). Na zachodniej ścianie Kościelca zginął w 1929 r. Mieczysław Świerz. Na Zadnim Kościelcu w 1962 r. w miejscu pozbawionym trudności spadł i zginął Jan Długosz.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czarny.svg – czarny z przełęczy Karb, na którą prowadzą dwa szlaki z Doliny Gąsienicowej: jego przedłużenie znad Czarnego Stawu i niebieski od szlaku na Świnicką Przełęcz. Czas przejścia z przełęczy na szczyt: 50 min, ↓ 40 min.







Kościeliskie Kopki

Trzy wzniesienia leżące w paśmie reglowym pomiędzy Doliną Lejową a Doliną Kościeliską w Tatrach. Są to: Przednia Kopka (1113 m n.p.m.), Pośrednia Kopka (1305 m) i Zadnia Kopka (1333 m).

Pomiędzy Przednią i Pośrednią Kopką znajduje się Polana Kopka, dawniej wchodziła ona w skład Hali Kopka. Wszystkie są całkowicie zalesione, jedynie Zadnia Kopka kończy się od zachodu niezalesionym urwiskiem Świńskiej Turni. Znajdują się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, ale należą do Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie.
W 2004 r. potężny huragan zniszczył las na szczycie Zadniej Kopki. Góry przykryte są skałami wapiennymi, tzw. płaszczowiną reglową. Skały te powstały dalej na południe, a następnie w środkowej kredzie (ok. 97 mln lat temu) nasunięte zostały na spodnią warstwę skał. W XIX wieku wydobywano w rejonie Kościeliskich Kopek rudy żelaza znajdujące się w bulastych wapieniach, oraz manganity i hematyty zawarte w łupkach (w kopalni zwanej Kopka). Przetapiano je następnie w hucie w Starych Kościeliskach. Spomiędzy stoków Zadniej i Pośredniej Kopki spada do Doliny Kościeliskiej głęboki Wściekły Żleb, w stoki północno-zachodnie wcina się dolinka Jaroniec mająca wylot na Polanie Biały Potok.





Krokiew

1378 m n.p.m.

Dwu wierzchołkowe wzniesienie reglowe w Tatrach nad Zakopanem, znajdujące się między Doliną Bystrej a Doliną Białego. Na jego zboczach wybudowany został kompleks skoczni narciarskich, do którego należą Wielka Krokiew oraz kompleks skoczni narciarskich Średniej Krokwi.
Masyw Krokwi jest zbudowany z dolomitów triasu środkowego. Niższy wierzchołek o wysokości 1365 m n.p.m. nosi nazwę Mała Krokiew i od Krokwi oddzielony jest szerokim Siwarowym Siodłem. Od masywu Giewontu, a dokładniej od Kalackiej Kopy Krokiew oddzielona jest Niżnią i Wyżnią Przełęczą Białego. Z Siwarowego Siodła na zachód opada Siwarowy Żleb (otoczony grzbietami Siwarowego Pańskiego i Siwarowego Gazdowskiego), na wschód zaś Szeroki Żleb, którym biegnie żółty szlak turystyczny do klasztoru Albertynów na Śpiącej Górze, znajdującego się na stokach Krokwi. Od północy pod wierzchołek podchodzi niewielka, zalesiona Dolina nad Capkami. Północno-wschodnie ramię Krokwi rozwidla się na wysokości ponad 1200 m (poniżej fragmentu zwanego Opalone) na dwa grzbiety obejmujące Żleb nad Kamieniołomem. Ramię północno-zachodnie również rozdziela się na podobnej wysokości, a pomiędzy jego odgałęzienia wcina się Żleb pod Kogutkami.
W grzbiecie oddzielającym Dolinę nad Capkami od Żlebu pod Kogutkami wznosi się Jastrzębia Turnia (1090 m), a po drugiej stronie tego żlebu znajdują się dwie turniczki – Kogutki (1009 m). Pozostałe skaliste miejsca w masywie Krokwi to kazalniczka na prawym zboczu Doliny nad Capkami (około 1050 m) oraz Koryciska – bardzo strome zbocze ze skalnymi ściankami opadające do Doliny Białego, blisko jej wylotu.

Szlaki turystyczne

Sam szczyt jest niedostępny dla turystów, szlaki wiodą jednak jego zboczami:

POL Szlak czarny.svg – znakowana czarno Ścieżka nad Reglami, prowadząca z Kuźnic przez Przełęcz Białego dalej w kierunku Doliny Białego i Sarniej Skały. Czas przejścia z Kalatówek na Czerwoną Przełęcz: 1:25 h, z powrotem 1:20 h
POL Szlak żółty.svg – żółty spod klasztoru Albertynek na Kalatówkach do klasztoru Albertynów na Śpiącej Górze. Czas przejścia: 40 min, ↓ 30 min



Kryta Czuba

1246 m n.p.m.

Reglowy szczyt w otoczeniu Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich . Znajduje się w zakończeniu grzbietu odchodzącego we wschodnim kierunku od Furkaski poprzez Tyrałową Czubę. Grzbiet ten oddziela Dolinę Krytą od doliny Wielkie Koryciska. Obydwie są odnogami Doliny Chochołowskiej.

Kryta Czuba jest niemal całkowicie zalesiona i nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny. Rosną na niej m.in. sztucznie nasadzone limby, które w Dolinie Chochołowskiej naturalnie nie występują. Zbudowana jest ze skał wapiennych. Od południowej strony, nad Doliną Krytą w stokach poniżej wierzchołka znajdują się nagie wapienne urwiska.



Krzesanica
2122 m n.p.m.
Szczyt w grani głównej Tatr Zachodnich, najwyższy szczyt zespołu Czerwonych Wierchów, równocześnie też najwyższy polski szczyt zbudowany z dolomitów z przeławiceniami wapieni wieku środkowotriasowego. Krzesanica wznosi się nad polską Doliną Miętusią i słowacką Doliną Cichą. Od wschodu sąsiaduje z Małołączniakiem (2096), oddzielona od niego Litworową Przełęczą (2037 m), od zachodu z Ciemniakiem (2096), oddzielona Mułową Przełęczą (2067 m). Po szczytach tych i przełęczach biegnie granica słowacko-polska.
W ścianach południowych, po słowackiej stronie odkryto ok. 50 jaskiń, najgłębsze z nich mają 166 m. Na wysokości 2110 m znajduje się otwór jaskini Szczelina w Krzesanicy II, będącej najwyżej położoną jaskinią Tatr Zachodnich.
Szlaki turystyczne
POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak z Doliny Kościeliskiej przebiegający grzbietem Czerwonych Wierchów, a dalej na Kasprowy Wierch i Świnicę. Czas przejścia z Ciemniaka na Kopę Kondracką: 1:05 h, z powrotem 1:15 h

 


Marusarzowa Turnia

2075 m n.p.m.

Wyraźnie widoczna kulminacja w Żabiej Grani , pomiędzy Marusarzową Przełączką 2060 m a Owczą Przełęczą , 2038 m. Ta pierwsza oddziela Marusarzową Turnię od Żabiego Szczytu Niżniego, ta druga natomiast od Owczych Turniczek.
Od Marusarzowej Turni w kierunku zachodnim odchodzi żebro najeżone turniczkami, w którego połowie wysokości znajduje się szerokie trawiaste siodło. W stronę Morskiego Oka w Dolinie Rybiego Potoku spod sąsiednich przełączek opadają Marusarzowy Żleb i Owczy Żleb. Wschodnie stoki turni opadają do Doliny Żabich Stawów Białczańskich.
Szczyt Marusarzowej Turni leży na granicy polsko-słowackiej. Na wierzchołek nie prowadzą żadne znakowane trasy turystyczne.


Mała Buczynowa Turnia

2172 m n.p.m.

Szczyt w grupie Buczynowych Turni, znajdujący się pomiędzy Wielką Buczynową Turnią, od której oddziela ją głęboka Buczynowa Przełęcz, a Ptakiem, od którego oddziela ją Mała Buczynowa Przełączka.
Mała Buczynowa Turnia to dwuwierzchołkowy szczyt (północno-wschodnia kulminacja ma 2172 m, południowo-zachodnia 2168 m), oddzielonych od siebie niewielkim siodełkiem. W kierunku Doliny Roztoki od Małej Buczynowej Turni schodzą dwa ramiona. Ramię południowo-zachodnie odgranicza Buczynową Dolinkę od żlebu schodzącego po południowo-wschodniej ścianie. Ściana północna schodzi do Doliny Pańszczycy. W niej wytyczono kilka dość trudnych dróg wspinaczkowych.
Szlak Orlej Perci prowadzi granią w pobliżu szczytu, a następnie obniża się i omija Małą Buczynową Przełączkę, turnię Ptak i Kopę nad Krzyżnem (2135 m n.p.m.) trawersem przez trawiaste zbocza na Krzyżne.
Z wierzchołka widoczna jest panorama podobna do tej z Krzyżnego.

 


Mała Furkaska

1133 m n.p.m.

Reglowy szczyt nad Doliną Chochołowską w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w północnej grani Wołowca w południowo-zachodnim kierunku od Siwiańskich Turni. Przez szczyt Małej Furkaski przebiega granica polsko-słowacka. Południowe stoki opadają do polskiej doliny Małe Koryciska (odnoga Doliny Chochołowskiej), północne do słowackiej Doliny Cichej Orawskiej.
Mała Furkaska jest całkowicie zalesiona. Nie przebiegają przez nią żadne szlaki turystyczne.
 
 

Mała Kopa Królowa

1577 m n.p.m.

Wzniesienie we wschodniej części Tatr Zachodnich, znajdujące się w grzbiecie odgraniczającym od siebie Dolinę Jaworzynkę i Dolinę Suchej Wody Gąsienicowej.
Mała Kopa Królowa jest położona w długim grzbiecie odchodzącym od grani głównej Tatr w obrębie Kasprowego Wierchu i kierującym się od niego na północny wschód. Góra znajduje się pomiędzy Kopą Magury (1704 m) na południowym zachodzie a Wielką Kopą Królową (1531 m) na północnym wschodzie, od której oddzielona jest Przełęczą między Kopami (1499 m). Południowo-wschodnie zbocza Małej Kopy opadają na Królową Rówień. Stanowiły one dawniej część Hali Królowej i były wypasane. Stoki północne stanowiły już tereny Hali Jaworzynki.
Spod przełęczy między Kopą Magury a Małą Kopą Królową opada do Doliny Jaworzynki Żleb pod Czerwienicą. W jego rejonie w latach 1766–1871 znajdowały się najwydajniejsze w Tatrach kopalnie rudy żelaza, założone za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Szlaki turystyczne

POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak prowadzący z Kuźnic przez Boczań, Skupniów Upłaz i Przełęcz między Kopami, a stąd dalej wschodnimi zboczami Małej Kopy Królowej do "Murowańca".
  • Czas przejścia z Kuźnic na przełęcz: 1:40 h, ↓ 1:10 h
  • Czas przejścia z przełęczy do Murowańca: 20 min, z powrotem 25 min
POL Szlak żółty.svg – północnymi zboczami Małej Kopy Królowej przebiega żółty szlak z Kuźnic przez Dolinę Jaworzynkę na Przełęcz między Kopami. Czas przejścia: 1:40 h, ↓ 1:10 h




Mała Koszysta 2014 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w grzbiecie Koszystej, oddzielającym Dolinę Waksmundzką od Doliny Pańszczycy. Jest to jeden z najbardziej na północ wysuniętych dwutysięczników tatrzańskich.
Szczyt jest najbardziej wysuniętym na północ z trzech wierzchołków w grani Koszystej. Od strony południowej graniczy z Wielką Koszystą (2193 m), od południa natomiast opada długim grzbietem na Waksmundzką Przełęcz (1418 m). Masyw jest zbudowany z granitu i pokryty trawą.
Grzbiet od wierzchołka Małej Koszystej początkowo wiedzie na południowy zachód, potem zakręca na południe do Wielkiej Koszystej. Na północ od szczytu znajduje się żleb Trojak, zaś od grzbietu między Małą i Wielką Koszystą z okolic tzw. Strzałb w stronę Doliny Pańszczycy opadają Głazów, Kamienisty i Bacowski Żleb. W grzbiecie opadającym na Waksmundzką Przełęcz można wyróżnić skaliste Waksmundzkie Ścianki oraz Pieski, spod których na Waksmundzką Polanę opada Waksmundzki Żleb. Od południa Mała Koszysta opada do kotła polodowcowego, Świstówki Waksmundzkiej, będącego górnym piętrem Doliny Waksmundzkiej. Na wschodnich zboczach masywu położone są Zadni i Skrajny Upłaz oraz Limbowa Ubocz, zachowały się partie pierwotnych lasów smrekowych z limbami. Na wysokości ok. 1640 m znajduje się jedno z czterech tylko w całych polskich Tatrach i w Polsce stanowisko rzadkiego gatunku arktyczno-alpejskiej rośliny – krzewiastej wierzby oszczepowatej.
W 1932 cały masyw Koszystej wykupiony został od rodziny Uznańskich przez Skarb Państwa, a w 1936 w wyniku starań PTT objęty został ścisłą ochroną. Do tej pory jest obszarem ochrony ścisłej i nie prowadzą przez niego żadne szlaki turystyczne.



Małołączniak

2096 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich należący do masywu Czerwonych Wierchów. Na wschód sąsiaduje z Kopą Kondracką, oddzielony od niej Małołącką Przełęczą (1924 m), na zachód z Krzesanicą poprzez Litworową Przełęcz (2037 m). Jest to dosyć dobrze wyodrębniony szczyt. Na południe jego zbocza opadają do słowackiej Dolinki Rozpadłej uchodzącej poprzez Jaworowy Żleb do Doliny Tomanowej Liptowskiej, w północno-zachodnim kierunku tworzy długie ramię, tzw. Czerwony Grzbiet oddzielający Dolinę Małej Łąki od Doliny Miętusiej. Czerwony Grzbiet ma niewielkie stosunkowo nachylenie i płaski, długi grzbiet, ale niżej jego zbocza podcięte są stromymi urwiskami Wielkiej Turni. Poniżej Kobylarzowego Siodełka w zakończeniu tego grzbietu znajduje się kilka turni o urwistych ścianach: Pośrednia i Skrajna Małołącka Turnia, Zagonna Turnia i Kobylarzowa Turnia.
W północnych zboczach Małołączniaka znajdują się najgłębsze jaskinie Tatr: Jaskinia Wielka Śnieżna i Śnieżna Studnia. Ostatnim dużym odkryciem speleologicznym w Tatrach jest Siwy Kocioł, również położony w zboczach Małołączniaka.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak z Doliny Kościeliskiej przebiegający grzbietem Czerwonych Wierchów, a dalej na Kasprowy Wierch i Świnicę.
  • Czas przejścia z Ciemniaka na Małołączniak: 40 min, z powrotem w tyle samo
  • Czas przejścia z Małołączniaka na Kopę Kondracką: 25 min, z powrotem 35 min
POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak schodzący do wylotu Doliny Małej Łąki poprzez Czerwony Grzbiet, Kobylarzowy Żleb, Dolinę Miętusią i Przysłop Miętusi. Czas przejścia: 3 h, ↑ 4 h


Mały Giewont
1735 m n.p.m.

Szczyt w masywie Giewontu w Tatrach Zachodnich. Leży pomiędzy Doliną Małej Łąki a Doliną Strążyską. Dawniej nazywany był także Giewoncikiem. W najwyższym punkcie, odległym ok. 420 m w prostej linii od głównego szczytu Giewontu (zwanego Wielkim Giewontem) osiąga on wysokość 1735 m n.p.m. Od strony wschodniej Mały Giewont oddzielony jest szeroką Giewoncką Przełęczą, za którą półkolista skalna grzęda wrasta w stromo opadającą kopułę szczytową Wielkiego Giewontu. Z przełęczy tej opada na północ do Małej Dolinki duży i urwisty żleb, zwany Żlebem Kirkora. W kierunku południowym przełęcz Siodło oddziela Mały Giewont od Siodłowej Turni. Od strony północno-zachodniej sąsiaduje z Grzybowcem, oddzielony od niego przełęczą Bacug.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – południowo-zachodnim zboczem Małego Giewontu prowadzi czerwony szlak z Doliny Strążyskiej przez Przełęcz w Grzybowcu, Grzybowiec i przełęcz Siodło do skrzyżowania z niebieskim szlakiem, nieco powyżej Wyżniej Kondrackiej Przełęczy. Czas przejścia z Przełęczy w Grzybowcu na Giewont: 1:45 h, ↓ 1:20 h

 

Mały Kopieniec

1329 m n.p.m.

Mało wybitny reglowy szczyt w Dolinie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na przedłużeniu grzbietu Kulawca odchodzącego od Trzydniowiańskiego Wierchu w północnym kierunku. Od grzbietu Kulawca oddzielony jest niewielką przełączką Wyżni Kopieńcowy Przechód (ok. 1320 m). Od północnej strony Mały Kopieniec sąsiaduje z niżej położonym, ale bardziej wybitnym Wielkim Kopieńcem (1257 m). Obydwa Kopieńce oddziela przełęcz Kopieńcowy Przechód (1205 m).
Wschodnie stoki Małego Kopieńca opadają do dolnej części Doliny Starorobociańskiej, zachodnie do żlebu Krowiniec (często nazywanego Krowim Żlebem), wciętego w północne stoki Trzydniowiańskiego Wierchu.
Jest całkowicie zalesiony i nie prowadzą przez niego szlaki turystyczne. W gwarze podhalańskiej kopieńcem nazywa się górę o kształcie podobnym do kopca. W Tatrach jest jeszcze drugi, również reglowy szczyt o tej samej nazwie – Mały Kopieniec w Dolinie Olczyskiej.



 

Mały Kopieniec

1167 m n.p.m.

Szczyt położony w reglowej części polskich Tatr Wysokich, pomiędzy Jaszczurówką a Wielkim Kopieńcem.
Od południowego wschodu poprzez Przełęcz między Kopieńcami (1109 m) sąsiaduje z Wielkim Kopieńcem (1328 m), na południu i zachodzie stoki opadają zaś do Doliny Olczyskiej. Łagodniejsze północne zbocze w dolnej części wypłaszcza się i tworzy połogi, rozdzielający doliny Chłabowskiego oraz Olczyskiego Potoku grzbiet, na którym leżą osiedla Zakopanego Niżnia i Wyżnia Chłabówka. Od wschodu w górnej części jest ograniczone wąską Suchą Doliną opadającą z Przełęczy między Kopieńcami.
Z przebiegającego równolegle do Doliny Olczyskiej, z północnego zachodu na południowy wschód, grzbietu wzniesienia opada na stronę tejże doliny pas urwistych skał. To miejsce, a także okolice Przełęczy między Kopieńcami, Suchej Doliny tudzież polana na południowo-zachodnim stoku nie są zalesione. Bezleśny jest również wspomniany grzbiet u podnóża północnego stoku. Dawniej Mały Kopieniec był wypasany, wchodził w skład Hali Kopieniec.
U podstawy tego zbocza, ponad Potokiem Olczyskim, usytuowane są dwie jaskinie: Jaszczurowska Wodna i Jaszczurowska Wyżnia. Pierwsza z nich ma 33 metry długości i 3 m deniwelacji, jej otwór znajduje się 915 m n.p.m., natomiast Wyżnią charakteryzuje długość 18 m, deniwelacja 4,5 m i wysokość otworu 951 m n.p.m.
 
Szlaki turystyczne
Przez masyw Małego Kopieńca nie prowadzą szlaki turystyki pieszej. Przez Przełęcz między Kopieńcami i dalej trawersami północnego stoku wiedzie natomiast nartostrada z Hali Gąsienicowej do Zakopanego.



 

 

Mały Kozi Wierch

2228 m n.p.m.

Szczyt w bocznej grani Tatr na trasie Orlej Perci. Szczyt położony jest pomiędzy Zawratem a Zamarłą Turnią, od której oddziela go Zmarzła Przełęcz.
 
Mały Kozi Wierch to rozłożysty masyw o trzech graniach (dwie wzdłuż szlaku). W kierunku Doliny Pięciu Stawów odchodzi trzecia grań (południowa), rozdzielająca Dolinkę pod Kołem od Pustej Dolinki. W niej znajduje się wierzchołek zwany Kołową Czubą (2105 m n.p.m.) oddzielony od szczytu Małego Koziego Wierchu Przełęczą Schodki (ok. 2085 m n.p.m.). Nazwa przełęczy związana jest z poziomo ułożonymi, niewielkimi tarasikami od strony Pustej Dolinki.
W grani wschodniej Małego Koziego Wierchu znajdują się dwie szerokie turnie – Zmarzłe Czuby (2193 i 2189 m n.p.m.) opadające w kierunku Pustej Dolinki stromymi ścianami. Od głównego wierzchołka oddziela je wąska Zmarzła Przełączka Wyżnia, z której opada głęboki Żydowski Żleb. Nazwa żlebu pochodzi od Karla Langfelda, żydowskiego turysty, który w nim zginął. Bezpośrednio od Zmarzłych Czub schodzą jeszcze dwa inne żleby. Przez północne ściany masywu poprowadzone są drogi taternickie.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0015.jpg

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – Orla Perć prowadząca z Zawratu przez dwa niewielkie garby (2180 i 2200 m n.p.m.) na wierzchołek Małego Koziego Wierchu, dalej przez Zmarzłą Przełęcz Wyżnią i jedną ze Zmarzłych Czub, z której schodzi się na Zmarzłą Przełęcz. Na tym odcinku zamontowane są liczne łańcuchy, a w Zmarzłej Przełęczy Wyżniej często przez całe lato leży płat śniegu. Na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu. Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 3:10 h

 

Mały Wołoszyn

2144 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w grzbiecie Wołoszyna, oddzielającym Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki.
Szczyt jest pierwszym od zachodu z kilku wierzchołków położonych w grani Wołoszyna i na zachód opada w stronę przełęczy Krzyżne. Grzbiet oddziela się od grani Buczynowych Turni i Koszystej w jej okolicach. Zwornikiem nie jest sama przełęcz, lecz trawiasta równinka położona tuż ponad nią, w stronę Małego Wołoszyna. Od strony wschodniej Mały Wołoszyn graniczy z najwyższym punktem grzbietu, Wielkim Wołoszynem. Pomiędzy tymi wzniesieniami położona jest Wołoszyńska Szczerbina, z której opada do Doliny Roztoki Urwany Żleb.
Przez masyw Wołoszyna przeprowadzona została na początku XX wieku przez ks. Walentego Gadowskiego trasa Orlej Perci. Odcinek od Polany pod Wołoszynem do Krzyżnego od wielu lat jest jednak zamknięty, cały masyw Wołoszyna został natomiast objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego.

 

 

Miedziane

2233 m n.p.m.

Masywny szczyt w bocznej grani Tatr oddzielającej Dolinę Pięciu Stawów od Doliny Rybiego Potoku. Grań łączy się z główną granią Tatr na Szpiglasowym Wierchu. Wierzchołek Miedzianego od Szpiglasowego Wierchu rozdziela Szpiglasowa Przełęcz a od Opalonego Wierchu Marchwiczna Przełęcz (2055 m n.p.m.).
 
Ten położony na zachód od Morskiego Oka szczyt położony jest na terenie ścisłego rezerwatu przyrody (od 1956), dawniej udostępniony turystom, był też jednym z najwyżej położonych miejsc wypasu owiec. Zatem na wierzchołku już od dawna bywali pasterze. Ze szczytu roztacza się piękny widok. W XIX wieku wystawiano w Warszawie panoramę Tatr namalowaną z jego wierzchołka, będącą największym polskim obrazem w historii.
 
Nazwa szczytu związana jest z pracami górniczymi (wydobycie miedzi) prowadzonymi na jego zboczach w XVIII wieku.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0045.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0066.jpg


 

Mięguszowiecki Szczyt Czarny

2410 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich położony na granicy polsko-słowackiej, w grani głównej Tatr pomiędzy Mięguszowieckim Szczytem Pośrednim (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem) i Hińczową Turnią (kulminacją kończącą Wołowy Grzbiet). Pomiędzy Hińczową Turnią a Mięguszowieckim Szczytem Czarnym znajduje się Czarnostawiańska Przełęcz. Mięguszowiecki Szczyt Czarny jest najbardziej wysuniętym na wschód z grupy trzech Mięguszowieckich Szczytów.
 
Szczyt dawniej nazywano Mięguszowieckim Szczytem nad Czarnym (Stawem). Jego ściany opadają półkilometrowymi grzędami w kierunku tego jeziora. Północno-wschodnią grzędę kończy Kazalnica Mięguszowiecka, z której opada słynna, pionowa i pocięta pasami okapów ściana północno-wschodnia. Wschodnia ściana (o wysokości ok. 300 m) opada w kierunku Wyżniego Czarnostawiańskiego Kotła, którego kotlinę ogranicza północno-wschodnia grzęda Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego i urwiska schodzące ze ścian Wołowego Grzbietu. W grani północno-zachodniej, opadającej w kierunku Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem, widoczna jest samotna turniczka nazywana Chłopkiem (stąd nazwa przełęczy).
 
Mięguszowiecki Szczyt Czarny jest dość łatwo dostępny z Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem, na którą prowadzi szlak znad Czarnego Stawu. Na sam szczyt nie ma znakowanego szlaku. Widoki z wierzchołka są rozległe.

 

Mięguszowiecki Szczyt Pośredni

2393 m n.p.m.

Szczyt na granicy polsko-słowackiej, znajdujący się w grani głównej Tatr na południowy wschód od Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia) i na północny zachód od Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem).

Szczyt posiada trzy wierzchołki. Najwyższy (główny) znajduje się najbliżej Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej, najniższy jest środkowy. Mięguszowiecki Szczyt Pośredni jest najniższy w grupie Mięguszowieckich Szczytów. Jego północną ścianę podcina kocioł polodowcowy – Bańdzioch (Mięguszowiecki Kocioł). Od głównego wierzchołka wschodzi w stronę Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej grań, w której widoczne są dwie turniczki, nazywane Mięguszowieckimi Igłami (Wielką i Małą). Wyższa z nich (druga od strony szczytu) to Igła Milówki, a rozdzielone są Szczerbiną między Mięguszowieckimi Igłami. W północno-wschodniej części ściany wyodrębniają się trzy filary. Lewy i środkowy schodzą z południowo-wschodniego i środkowego wierzchołka szczytu, prawy spod igły w północno-zachodniej grani.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0079.jpg


 

Mięguszowiecki Szczyt Wielki

2438 m n.p.m.

Szczyt Tatr Wysokich, znajdujący się w grani głównej Tatr pomiędzy Cubryną (oddziela je Hińczowa Przełęcz) a Mięguszowieckim Szczytem Pośrednim (oddziela je Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia 2340 m n.p.m.). Jest to drugi co do wysokości szczyt w Polsce (20. w Tatrach) i najwyższy z Mięguszowieckich Szczytów. Jego ściany opadają pionowo w dół ok. 900 m (szczyt położony jest 1043 m nad lustrem wody Morskiego Oka).
 
Szczyt ma dwa wierzchołki: zachodni (główny) i wschodni niższy o około 5 m, rozdzielone Wielką Mięguszowiecką Szczerbiną. W północno-wschodniej części ściany widoczna jest ok. 700-metrowa grzęda (tzw. Wielki Filar Mięguszowiecki) rozdzielająca ścianę na część północną i wschodnią. Filar opada wprost z niższego wschodniego wierzchołka. W dolnej części zmienia się w trójkątną, urwistą ścianę opadającą na piargi. Filar wraz z tą ścianą ma wysokość ok. 880 m. Wschodnia ściana (ok. 400 m wysokości, ok. 1700-2040 m n.p.m.) opada od wschodniego wierzchołka w kierunku tzw. Bańdziocha, czyli Wielkiego Kotła Mięguszowieckiego. Jej lewą krawędź stanowi żleb schodzący z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. W Bańdziochu widocznym znad Morskiego Oka zalega największy w polskich Tatrach, noszący cechy szczątkowego lodowca, płat wiecznego śniegu (tzw. śnieżnik). Przez środkową część ściany jest poprowadzona bardzo trudna droga wspinaczkowa, tzw. droga Świerza.
 
Od strony Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem południowymi zboczami masywu na szczyt wiedzie Droga po Głazach, niedostępna dla niedoświadczonych turystów. Nazwa drogi pochodzi od płytowych skał, zwanych głazami.
 
Urwiska części północnej opadają w kierunku Morskiego Oka. Ściana ta dzieli się na trzy części – najwyższa partia, tzw. kopuła ściany szczytowej ma wysokość ponad 200 m, część środkowa opada od ukośnej, trawiasto-piarżystej galeryjki do Małego Kotła Mięguszowieckiego, w którym nawet latem często widoczny jest znad Morskiego Oka płat śniegu. Ścianę nad kotłem przecinają trzy żleby. Poniżej kotła znajduje się dolna część ściany. Północno-zachodnia ściana o wysokości 230 m opada na Wielką Galerię Cubryńską.
Południowa ściana Mięguszowieckiego Szczytu opada do Doliny Hińczowej, na północ od Wielkiego Stawu Hińczowego. Przecina ją wyraźna ukośna galeryjka zwana Wielką Mięguszowiecką Ławką, przecinająca również ścianę Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego i schodząca na piargi ponad Wielkim Stawem Hińczowym. Od strony zachodniej ścianę ogranicza długa rynna, którą poprowadzona jest droga wspinaczkowa nazywana drogą Komarnickiego.
Droga na szczyt prowadzi od Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem: Droga po Głazach.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0063.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0067.jpg




Mięguszowieckie Szczyty

Grupa trzech potężnych szczytów w głównej grani Tatr rozdzielającej Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Mięguszowiecką. Najwyższy z nich jest Mięguszowiecki Szczyt Wielki (2438 m n.p.m., drugi co do wysokości szczyt Polski), wznoszący się nad taflą Morskiego Oka, na wprost schroniska. Kolejno w kierunku wschodnim znajdują się: Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (2393 m) oraz Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m), górujący już nad Czarnym Stawem pod Rysami.
Cały masyw ograniczony jest przełęczami: Czarnostawiańską (oddzielającą od Wołowego Grzbietu) i Hińczową (oddzielającą go od Cubryny). Między Czarnym a Pośrednim Szczytem Mięguszowieckim leży szerokie siodło Mięguszowieckiej Przełęczy pod Chłopkiem z charakterystyczną turniczką przypominającą ludzką postać ("Chłopek"). Na przełęcz tę wyprowadza znakowany zielono szlak turystyczny z kotliny Morskiego Oka i Czarnego Stawu pod Rysami. Między Pośredni a Wielki Szczyt Mięguszowiecki wcina się Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia.
Wejście na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem od strony słowackiej bez większych technicznych trudności, lecz nieznakowane. Od polskiej strony na przełęcz wyprowadza efektowny i emocjonujący szlak turystyczny, w niekorzystnych warunkach pogodowych niebezpieczny. Szczególnie niebezpieczne jest przejście (szczególnie przy zalodzeniu) eksponowaną i wąską galeryjką pod północnym urwiskiem Czarnego Mięguszowieckiego.


http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0010.jpg
Mięgusze widziane z Liptowskich Murów

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – jeden z trudniejszych w polskich Tatrach, oznakowany na zielono, szlak znad Czarnego Stawu przez wierzchołek Kazalnicy Mięguszowieckiej na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Czas przejścia znad Czarnego Stawu na przełęcz: ok. 2:30 h, ↓ 2 h




 


Mnich

2068 m n.p.m.

Samotna turnia powyżej południowo-zachodniego brzegu Morskiego Oka.
 
Słynna, północno-wschodnia (często mówi się wschodnia) ściana turni, którą prowadzą jedne z najtrudniejszych dróg wspinaczkowych w Tatrach opada prawie pionowo 250 m w dół. Najłatwiejsza (choć też wspinaczkowa) droga, nazywana "przez płytę", wiedzie od zachodu od strony Dolinki za Mnichem.
 
Turnia posiada dwa, położone blisko siebie wierzchołki, z których nieco wyższy (główny) jest wierzchołek północno-wschodni utworzony z wielkiego, pochyłego, skalnego bloku. Od strony Dolinki za Mnichem (poniżej północno-zachodniej ściany turni), widoczny jest trawiasto-skalny taras nazwany Mnichowe Plecy. Od strony Morskiego Oka widoczny jest Ministrant, w którego wielkim okapie (największym w polskich Tatrach) znajdują się bardzo trudne drogi hakowe.
 
W południowo-zachodniej grani Mnicha znajdują się dwie kulminacje:
  • Mniszek (2045 m n.p.m.), widoczny znad Morskiego Oka po lewej stronie od Mnicha i oddzielony od niego Wyżnią Mnichową Przełączką (ok. 2035 m n.p.m.), z której schodzi długi komin ograniczający wschodnią ścianę szczytu.
  • Mnichowa Kopa (2090 m n.p.m.), oddzielona od Mniszka szerokim siodłem Mnichowej Przełączki Niżniej (ok. 2025 m n.p.m.). Z przełęczy, w kierunku Morskiego Oka opada potężny Mnichowy Żleb. Wschodnia ściana (ok. 140 m wysokości) Mniszka i północno-wschodnia Mnicha (ok. 260 m wysokości) opadają do tego żlebu.

 

Za Mnichową Kopą grań Mnicha ginie w Mnichowym Piargu podchodzącym pod ściany opadające z głównej grani, poniżej Zadniego Mnicha i Cubryny.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0055.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0059.jpg


 

Niżni Kostur, Niżni Liptowski Kostur

2055 m n.p.m.

Szczyt grani głównej Tatr, należący do Liptowskich Murów. Od Kotelnicy oddziela go Czarna Ławka, a od Wyżniego Kostura Niżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m). Przez te szczyty i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Po słowackiej stronie zbocza szczytu opadają do Doliny Ciemnosmreczyńskiej.
 
Od wierzchołka, w kierunku północnym (w stronę Doliny Pięciu Stawów) odchodzi krótkie, boczne ramię, skręcające w okolice Czarnego Stawu. W wierzchołku Niżniego Kostura główna grań zmienia nieco kierunek ze wschodniego (od Kotelnicy) na południowo-wschodni (w stronę Szpiglasowego Wierchu).
 
Obecnie szczyt ten, podobnie jak całe Liptowskie Mury, nie jest udostępniony turystycznie.

 

 


Niżnie Rysy

2430 m n.p.m.
Szczyt w bocznej grani Tatr Wysokich, rozdzielającej Dolinę Białej Wody i Dolinę Rybiego Potoku. Grań odchodzi od Rysów w kierunku północnym, jednocześnie jest to granica pomiędzy Polską a Słowacją. Niżnie Rysy leżą pomiędzy Rysami (szczyty oddziela Przełęcz pod Rysami) a Żabim Szczytem Wyżnim (pomiędzy nimi znajduje się Ciężka Przełączka). Niżnie Rysy są trzecim co do wysokości szczytem w Polsce (po Rysach – 2499 m i Mięguszowieckim Szczycie – 2438 m).


Masyw Niżnich Rysów ma cztery wierzchołki (oddzielone od siebie Przełączkami w Niżnich Rysach) o wysokości: od południa (czyli od Przełęczy pod Rysami):
  • południowy wierzchołek – 2405 m n.p.m.
  • główny wierzchołek – 2430 m n.p.m.
  • 2410 m n.p.m.
  • 2375 m n.p.m.
W masywie Niżnych Rysów jest też tzw. Bula pod Rysami (2055 m n.p.m.), która zamyka od północy Kocioł pod Rysami. Niżnie Rysy są dobrze widoczne znad Morskiego Oka i Czarnego Stawu pod Rysami. Ta perspektywa pozwala zobaczyć urwiste, północno-zachodnie ściany opadające ok. 650 m.
Na szczyt Niżnych Rysów nie prowadzą znakowane szlaki turystyczne. Można się na niego dostać wieloma drogami o różnej skali trudności.


 

Nosal

1206 m n.p.m.

Wzniesienie reglowe w Tatrach nad Kuźnicami, między Doliną Bystrej a Doliną Olczyską. Zbudowane jest ze skał osadowych – wapieni i dolomitów z środkowego triasu.

Od strony północno-zachodniej oraz zachodniej z wierzchołka opada strome urwisko. Zdarzały się na nim wypadki śmiertelne, szczególnie wśród poszukiwaczy szarotek, turnie te były też wybierane przez samobójców. Od południowej strony Nosalowa Przełęcz oddziela go od zalesionego Nieboraka. Na zalesionym zboczu od strony północnej znajduje się narciarski stok slalomowy (przecinka leśna), wzdłuż którego biegnie wyciąg krzesełkowy długości 590 m. Od górnej stacji wyciągu prowadzi też jednokierunkowa nartostrada przez Nosalową Przełęcz do Kuźnic.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – łatwy szlak zielony z Kuźnic przez Nosalową Przełęcz i Nosal do przystanku "Murowanica" (w drodze z centrum Zakopanego do Kuźnic).
  • Czas przejścia z Kuźnic na szczyt: 35 min, ↓ 30 min
  • Czas przejścia ze szczytu do Murowanicy: 35 min, ↑ 45 min
POL Szlak żółty.svg – żółty z Nosalowej Przełęczy na polanę Olczysko. Czas przejścia: 25 min, ↑ 30 min

 

Opalony Wierch

2115 m n.p.m.

Szczyt o dwóch wierzchołkach (2115 m n.p.m. i 2105 m n.p.m.) położony w bocznej grani tatrzańskiej odchodzącej na północny wschód od Szpiglasowego Wierchu. Od wierzchołka Miedzianego oddziela go Marchwiczna Przełęcz (2055 m n.p.m.). Z niższego (północnego) wierzchołka odchodzą dwie granie obejmujące dolinę Świstówka Roztocka (Świstówkę). Krótsze ramię, odchodzące w kierunku Doliny Pięciu Stawów, zakończone jest Świstową Czubą (1764 m n.p.m.). Prawa grań o długości ok. 3,0 km tworzy trawiasty grzbiet Opalonego. Grań zakończona jest Roztocką Czubą (1426 m n.p.m.), niewielkim zalesionym szczytem górującym nad Wodogrzmotami Mickiewicza. Zbocza góry poprzecinane są licznymi żlebami, którymi schodzą potężne lawiny. Największe z nich to Głęboki Żleb (Żleb Żandarmerii) i Biały Żleb.
Miedziane i Opalony Wierch stanowią ścisły rezerwat przyrody. Są ostoją kozic i miejscem występowania niedźwiedzi.

Szlaki turystyczne

POL Szlak niebieski.svg – przez stoki Opalonego prowadzi szlak turystyczny, łączący Dolinę Rybiego Potoku z Doliną Pięciu Stawów. Szlak (nazywany zazwyczaj "przez Świstówkę"), przecinając żleby, prowadzi zboczem Opalonego na położoną na jego grzbiecie równię zwaną Nad Kępą lub Wolarnią (1706 m n.p.m.). Dalej schodzi na dno dolinki Świstówki (jest to polodowcowy kocioł), by znów wznieść się pod wierzchołek Świstowej Czuby, nazywanej także Świstówką, skąd schodzi się przez Niżnią Kopę i brzegiem Przedniego Stawu do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Szlak nie nastręcza zbytnich trudności, jednak zimą jest niebezpieczny z uwagi na możliwość zejścia lawin (zimą najczęściej jest zamknięty). Do 1958 r. prowadził w sąsiedztwie przepaści, ale zmieniono jego przebieg, odsuwając od Siodła w kierunku Kopy i tym samym oddalając od urwisk.
 

Orla Baszta

2177 m n.p.m.

Szczyt w bocznej grani Tatr pomiędzy Granatami a Buczynowymi Turniami. W grani tej Orla Baszta znajduje się pomiędzy Wielką Orlą Turniczką, od której oddziela ją Orla Przełączka Niżnia i Orla Przełączka Wyżnia (pomiędzy nimi jest jeszcze Mała Orla Turniczka), a Buczynowymi Czubami, od których oddzielona jest przełęczą Pościel Jasińskiego. Północne stoki grani opadają do Doliny Pańszczycy, południowe do Buczynowej Dolinki.
Szczyt nazwany tak został przez poetę Franciszka Henryka Nowickiego ok. 1901 r. Nazwa wywodzi się od kształtu turni przypominającej ruinę baszty i od miejsca jej położenia – w Orlej Perci.
Orla Baszta w niektórych przewodnikach uważana jest też za pierwszą (położoną najbardziej na zachód) Buczynową Turnię.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – szlak Orlej Perci prowadzi z Granackiej Przełęczy przez północne ściany Orlich Turniczek, Orlą Przełączką Niżnią i podchodzi pod wierzchołek Orlej Baszty omijając go od południa, dalej schodzi w dół na trawiaste obniżenie zwane Pościelą Jasińskiego (2125 m n.p.m.). Orla Perć należy w tym rejonie do najtrudniejszych technicznie szlaków turystycznych (podobnie jak wejście na Kozi Wierch od strony Koziej Przełęczy), wymaga obycia z ekspozycją i dobrego przygotowania turystycznego.
 
 

Ornak

1854 m n.p.m.

Jeden ze szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Doliny Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Doliny Starorobociańskiej).
Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty, niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański (1832 m n.p.m.), Ornak, Zadni Ornak (1867 m n.p.m.) i Kotłowa Czuba (1840 m n.p.m.). Od Suchego Wierchu Ornaczańskiego Ornak oddzielony jest Wyżnią Przełęczą Ornaczańską (1925 m n.p.m.), od Zadniego Ornaku Ornaczańską Przełęczą (1795 m n.p.m.).
Zachodnie zbocza Ornaku pomiędzy Pośrednim Żlebem i żlebem Graniczniakiem (Skrajna Wolarnia), opadające długim grzbietem do Doliny Starorobociańskiej.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony szlak biegnący z Iwaniackiej Przełęczy przez cały grzbiet Ornaku, Siwą Przełęcz i Siwe Turnie na przełęcz Liliowy Karb. Czas przejścia: 2:20 h, z powrotem 1:55 h




Ostry Wierch Waksmundzki lub po prostu Ostry Wierch

1475 m n.p.m.

Szczyt w paśmie reglowym Tatr Wysokich w grupie Gęsiej Szyi pomiędzy Zadnią Kopą Sołtysią (1420 m n.p.m.) – oddziela je Zadnia Przełęcz Sołtysia (1386 m n.p.m.) – i Suchym Wierchem Waksmundzkim (1485 m n.p.m.) – rozdziela je Wyżnia Filipczańska Przełęcz (1435 m n.p.m.). Szczyt oddziela Dolinę Filipkę od Doliny Pańszczycy.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – przez zachodnie zbocza Ostrego Wierchu przebiega czerwony szlak z Toporowej Cyrhli, przez Psią Trawkę, Waksmundzką Polanę i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Czas przejścia z Psiej Trawki na Rówień Waksmundzką: 1 h, ↓ 45 min
POL Szlak zielony.svg – przez południowo-wschodnie zbocza biegnie zielony szlak z Wierchporońca przez Gęsią Szyję do Doliny Gąsienicowej. Czas przejścia z Wierchporońca na Rówień Waksmundzką: 2 h, ↓ 1:35 h

 

Parzątczak

1486 m n.p.m.

Szczyt w północnej grani Wołowca w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w tej grani pomiędzy Bobrowcem (1663 m), oddzielony od niego wybitną Juraniową Przełęczą (1376 m), a Furkaską (1491 m), od której oddzielony jest płytką Przełęczą pod Furkaską[1]. Przez grań tę przebiega granica polsko-słowacka, jak również europejski dział wód pomiędzy Morzem Czarnym i Bałtykiem. Z Parzątczaka odchodzą 2 boczne ramiona[2] :

  • od szczytu w kierunku wschodnim grzbiet Przysłopu, oddzielający Dolinę Długą od doliny Głębowiec
  • z grani pomiędzy Parzątczakiem a Juraniową Przełęczą odchodzi w kierunku północno-zachodnim krótka grzęda Wałowca oddzielająca główny ciąg Doliny Juraniowej od jej odgałęzienia – Doliny Jaworzynki Juraniowej.
Z Doliny Chochołowskiej prowadzi przez nią wschodnimi stokami Parzątczaka droga gruntowa na Juraniową Przełęcz.
Obecnie cały ten rejon znajduje się na obszarze słowackiego i polskiego parku narodowego. Nie prowadzi tędy żaden szlak turystyczny. Dawniej istniejący szlak turystyczny z Umarłej Przełęczy przez Juraniową Przełęcz i szczyt Bobrowca na Bobrowiecką Przełęcz został zlikwidowany przez TANAP w czerwcu 2008 r.





Pańszczycka Turnia

2105 m n.p.m.
 
Wierzchołek w grzędzie odchodzącej na północ od północno-zachodniego wierzchołka Wierchu pod Fajki, oddzielona od niego Przełączką pod Fajki.
Pańszczycka Turnia bywa odwiedzana przez taterników podczas przechodzenia granią na Wierch pod Fajki.
Na wierzchołek nie prowadzą żadne oznakowane szlaki turystyczne.

 


Pańszczyckie Czuby

2174 i 2155 m n.p.m.

Dwa garby w południowej grani Skrajnego Granata, odchodzącej w kierunku Żółtej Turni. Grań ta oddziela od siebie Dolinę Gąsienicową i Dolinę Pańszczycę. Od zwornikowego wierzchołka Granatów oddziela je Pańszczycka Przełączka Wyżnia, a od Wierchu pod Fajki Pańszczycka Przełęcz.
 
Południowy wierzchołek Pańszczyckich Czub nosi nazwę Zadnia Pańszczycka Czuba (2174 m n.p.m.), a wierzchołek północny – Skrajna Pańszczycka Czuba (2155 m). Czuby rozdziela siodełko – Pańszczycka Przełączka Pośrednia (2145 m).
 
 



Pośredni Goryczkowy Wierch

1874 m n.p.m.

Szczyt leżący w grani głównej Tatr Zachodnich pomiędzy Kasprowym Wierchem, od którego oddzielony jest Goryczkową Przełęczą nad Zakosy (1816 m), oraz Goryczkową Czubą (1913 m), od której oddzielony jest Goryczkową Przełęczą Świńską (1801 m). Granią tą biegnie granica polsko-słowacka. Południowe zbocza Pośredniego Goryczkowego Wierchu opadają do słowackiej Doliny Cichej. W północnym kierunku tworzy krótki grzbiet rozdzielający górną część Doliny Goryczkowej na dwie części: Dolinę Goryczkową Świńską i Dolinę Goryczkową pod Zakosy.
 
Szlak turystyczny nie prowadzi jego szczytem, lecz trawersuje go po północnej słowackiej stronie.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – atrakcyjny widokowo szlak czerwony z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci. Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 1:40 h







Pośredni Granat

2234 m n.p.m.

Środkowy z trzech wierzchołków masywu Granatów w bocznym łańcuchu Tatr Wysokich, położony na trasie Orlej Perci.
Pośredni Granat położony jest w grani łączącej Świnicę poprzez Kozi Wierch z Buczynowymi Turniami. Szczyt graniczy od południa z Zadnim Granatem (2240 m), od którego oddzielony jest niewybitną Pośrednią Sieczkową Przełączką (2218 m). Bardziej wyraźna jest Skrajna Sieczkowa Przełączka (ok. 2200 m), położona na północ od Pośredniego Granatu, pomiędzy nim a zwornikowym Skrajnym Granatem (2225 m). Zachodnie zbocza Granatów opadają do Doliny Gąsienicowej z Czarnym Stawem Gąsienicowym, natomiast wschodnie do Buczynowej Dolinki, niewielkiej dolinki polodowcowej odgałęziającej się od Doliny Roztoki.
 
Ze Skrajnej Sieczkowej Przełączki opada do Doliny Gąsienicowej Żleb Drège'a, w którym doszło do wielu wypadków śmiertelnych na skutek zabłądzenia i zboczenia ze szlaków. Na południe od Żlebu Drège'a położony jest drugi żleb opadający spod Pośredniego Granatu – Żleb Staniszewskiego. Wierzchołek Pośredniego Granatu od północy rozcięty jest kominem.
 
Przez Pośredni Granat prowadzi trasa Orlej Perci, pokonywana najczęściej w kierunku od Zawratu na Krzyżne (odcinek Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowy). Od czasów wytyczenia szlaku Orlej Perci szczyt, podobnie jak sąsiednie, zyskał na popularności wśród turystów.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h

 
 

 

Pośredni Wołoszyn

2117 m n.p.m.

Położony w grzbiecie Wołoszyna, oddzielającym Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki.
 
Szczyt jest trzecim od zachodu z kilku wierzchołków położonych w grani Wołoszyna. Grań w jego okolicach przebiega od Wielkiego Wołoszyna w kierunku północno-wschodnim. Pośredni Wołoszyn od Wielkiego Wołoszyna oddzielony jest Wyżnią Wołoszyńską Przełęczą, natomiast od kolejnego w grani Skrajnego Wołoszyna Niżnią Wołoszyńską Przełęczą. Spod tej pierwszej do polany Nowa Roztoka opada żleb Koryto, natomiast w dolnych partiach zboczy Pośredniego Wołoszyna znajduje się Biały Żleb. Od strony Doliny Waksmundzkiej położone są w okolicach Pośredniego Wołoszyna Pośrednia Waksmundzka Równica (z niewielkimi Waksmundzkimi Stawkami) i Zadnia Waksmundzka Równica.
 
Przez masyw Wołoszyna przeprowadzona została na początku XX wieku przez ks. Walentego Gadowskiego trasa Orlej Perci. Odcinek od Polany pod Wołoszynem do Krzyżnego od wielu lat jest jednak zamknięty, cały masyw Wołoszyna został natomiast objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego.

 

 



Pośrednia Kopka

1305 m n.p.m.

Reglowe wzniesienie pomiędzy Doliną Kościeliską a Doliną Lejową w Tatrach Zachodnich. Jest to jeden ze szczytów Kościeliskich Kopek, pozostałe to: Przednia Kopka (1113 m) i Zadnia Kopka (1333 m). Zachodnie stoki Pośredniej Kopki opadają do Doliny Lejowej (u ich podnóża leży Polana Huty Lejowe), północne do Polany Biały Potok, wschodnie do Wściekłego Żlebu, północne sąsiadują z Zadnią Kopką. Głębokim żlebem Jaroniec pomiędzy Pośrednią i Przednią Kopką spływa Potok Jaroniec. Na północno-wschodnim grzbiecie leży niewielka Polana Kopka, dawniej wchodziła ona w skład Hali Kopka położonej na grzbiecie pomiędzy Pośrednią i Przednią Kopką.
 
Prowadzona jest w niej normalna gospodarka leśna. Nie jest udostępniona turystycznie.
 

 

Pośrednia Turnia

2128 m n.p.m.

Drugi od zachodu szczyt Tatr Wysokich, leżący w grani głównej Tatr, pomiędzy Skrajną Turnią (oddzielony od niej Skrajną Przełęczą o wysokości 2071 m n.p.m.), a Świnicą, od której oddzielony jest Świnicką Przełęczą.
 
Zbudowany jest z granitoidów. Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Po stronie słowackiej pokryte złomem kamiennym zbocza Pośredniej Turni opadają do Doliny Walentkowej, po stronie polskiej do Doliny Gąsienicowej. Od strony Doliny Gąsienicowej zbocza części wierzchołkowej są strome, przecięte żlebem tworzącym u podstawy duży stożek piargowy.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony biegnący głowną granią z Kasprowego Wierchu na Świnicę. Nie wyprowadza one jednak na jej szczyt, lecz prowadzi w poprzek, południowymi zboczami, po słowackiej stronie. Rozległe widoki na Tatry Wysokie, Zachodnie i Dolinę Cichą. Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h


Przednia Kopka
1113 m n.p.m.

Wzniesienie reglowe pomiędzy Doliną Kościeliską a Doliną Lejową w Tatrach Zachodnich. Należy do grupy trzech Kościeliskich Kopek – pozostałe to Zadnia Kopka (1333 m) i Pośrednia Kopka (1305 m). Przednia Kopka jest najniższa z nich (1113 m n.p.m.) i najdalej wysunięta na północ. Od Zadniej Kopki oddzielona jest na południowej stronie Wściekłym Żlebem. Jej północne stoki opadają do Kiry Leśnickiej i Polany Biały Potok, zachodnie do żlebu Jaroniec oddzielającego ją od Pośredniej Kopki, a wschodnie do polany Wyżnia Miętusia Kira. Kościeliski Potok wyżłobił w nich stromą ścianę, tzw. Bramę Kantaka. Jest to pierwsze zwężenie na Dolinie Kościeliskiej. Przednia Kopka jest cała zalesiona i należy do Wspólnoty Leśnej Uprawionych Ośmiu Wsi. Prowadzona jest w niej normalna gospodarka leśna.


 



Rakoń

1879 m n.p.m.

Słabo wyróżniający się szczyt w Tatrach Zachodnich, znajdujący się w bocznej północnej grani Wołowca. Przez grań tę biegnie granica polsko-słowacka. Rakoń od Wołowca oddzielony jest niewielką przełęczą Zawracie, nad którą wznosi się tylko 19 metrów, zaś w stronę sąsiedniego w południowym kierunku Grzesia biegnie grzbiet Długiego Upłazu z Łuczniańską Przełęczą (1602 m n.p.m.). W kierunku północno-zachodnim z Rakonia odchodzi jeszcze jedna grań – Zabraty, rozdzielająca słowackie doliny: Łataną i Rohacką. Jego wschodnie zbocza opadają do Doliny Chochołowskiej Wyżniej.
Graniczny szlak przez Grzesia, Rakoń, Wołowiec i Kończysty Wierch jest często odwiedzany przez turystów polskich i słowackich. Wzmożony ruch po stronie słowackiej jest efektem doprowadzenia w latach 1968-1970 szosy do stóp szczytu.

 


http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/tatry_wolowiec/DSC8048-1.jpg
 
Szlaki turystyczne
POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak, prowadzący granią z Grzesia przez Długi Upłaz i Rakoń na szczyt Wołowca.
  • Czas przejścia z Grzesia na Rakoń: 1:10 h, z powrotem 1 h
  • Czas przejścia z Rakonia na Wołowiec: 35 min, ↓ 30 min
POL Szlak zielony.svg – zielony przez Dolinę Chochołowską Wyżnią do Polany Chochołowskiej, biegnący początkowo grzbietem razem ze szlakiem niebieskim. Czas przejścia: 1:55 h, ↑ 2:25 h
Szlak żółty – żółty przez Zabratową Przełęcz i Dolinę Łataną do Zwierówki. Czas przejścia: 2:15 h, ↑ 3:15 h
 
 


Roztocka Czuba

1426 m n.p.m.

Lesisty szczyt kończący północno-wschodni grzbiet Opalonego w pobliżu Wodogrzmotów Mickiewicza. Od wznoszącej się w tym grzbiecie Limbowej Ściany (1557 m) oddzielony jest płytkim Roztockim Siodłem (ok. 1405 m). Ma dwa wierzchołki o podobnej wysokości. Mocno nachylone, zachodnie zbocze opada do Doliny Roztoki, a jeszcze bardziej strome zbocze wschodnie – do Doliny Białki. W poprzek tego ostatniego prowadzi Droga Oswalda Balzera do Morskiego Oka. Z powodu niestabilności terenu, często zdarzają się tu osuwiska. Na stokach Roztockiej Czuby występuje na niewielkiej powierzchni reliktowy bór modrzewiowo-limbowy.





Rysy

2503 m n.p.m.

Szczyt położony na granicy polsko-słowackiej, w Tatrach Wysokich. Posiada trzy wierzchołki, z których najwyższy jest środkowy, w całości na terytorium Słowacji (2503 m), zaś północny stanowi najwyżej położony punkt Polski (2499 m).
Masyw Rysów posiada trzy wierzchołki. Najwyższy z nich (tzw. środkowy – 2503 m n.p.m.) leży po stronie słowackiej, podobnie jak najniższy wierzchołek południowo-wschodni (2473 m). Na granicy polsko-słowackiej znajduje się średni co do wysokości, północno-zachodni wierzchołek o wysokości 2499 m n.p.m.i to on jest najwyżej położonym punktem Polski.
Znajdujący się w Tatrach Wysokich masyw Rysów leży na południowy wschód od Morskiego Oka w punkcie zwornikowym głównego grzbietu Tatr i grani odchodzącej od niego ku północy, w której tkwią Niżnie Rysy i Żabie Szczyty (Wyżni i Niżni). U stóp leżą: Dolina Rybiego Potoku, Dolina Białej Wody i Dolina Mięguszowiecka. Od północy oddziela go od Niżnich Rysów Przełęcz pod Rysami, od zachodu od Żabiego Konia Żabia Przełęcz, a od południowego wschodu od Ciężkiego Szczytu w masywie Wysokiej szerokie siodło Wagi. Na wschodnią stronę opada z Rysów 500-metrowa ściana skalna, w której znajdują się liczne drogi wspinaczkowe.
 
Szlaki turystyczne
POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak znad Morskiego Oka obok Czarnego Stawu pod Rysami i dalej na Rysy – na wierzchołek graniczny i słowacki.
  • Czas przejścia od schroniska nad Morskim Okiem nad Czarny Staw: 50 min, ↓ 40 min
  • Czas przejścia znad Czarnego Stawu na szczyt Rysów: 3 h, ↓ 2:30 h
Szlak czerwony – z wierzchołka słowackiego szlak prowadzi w dół na przełęcz Wagę i do Doliny Żabiej Mięguszowieckiej.
  • Czas przejścia z Rysów do schroniska pod Rysami: 45 min, ↑ 1 h
  • Czas przejścia ze schroniska pod Rysami szlakami czerwonym i niebieskim nad Popradzki Staw: 1:45 h, ↑ 2:15 h

Rysy są najwyższym punktem w Tatrach, na który prowadzi szlak turystyczny. W okresie 1 listopada – 15 czerwca szlak od strony Słowacji jest zamknięty.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0072.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0073.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0058.jpg

 
 

Samkowa Czuba

1189 m n.p.m.

Niewielkie reglowe wzniesienie po zachodniej stronie wylotu Doliny Strążyskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Źródłem nazwy jest podhalańskie nazwisko lub przezwisko Samek.
Samkowa Czuba znajduje się w dolnej części północno-wschodniego grzbietu Łysanek oddzielającego Dolinę Strążyską od Suchego Żlebu. Od wyżej położonego w tym grzbiecie Samkowego Zwornika (1137 m) oddziela ją przełęcz Samkowe Siodło. Jest całkowicie zalesiona, porasta ją naturalny las świerkowo-jodłowo-bukowy, jeden z najlepiej zachowanych w całych Tatrach. U jej podnóży od strony Doliny Strążyskiej znajdują się nagie wapienne turnie: Skała Jelinka i Kominy Strążyskie. Od północnej strony jej zalesione stoki opadają do Kotliny Zakopiańskiej. Znajdują się w nich dwa niewielkie jary okresowych potoków.
Samkowa Czuba jest turystycznie niedostępna. Znajduje się na obszarze ochrony ścisłej Regle Zakopiańskie. Jedynie jej północnymi podnóżami prowadzi Droga pod Reglami


 

Samkowy Zwornik

1317 m n.p.m.

Wierzchołek w północno-wschodnim grzbiecie Łysanek w polskich Tatrach Zachodnich. Od strony Doliny Strążyskiej tworzy stromo podcięte wapienno-dolomitowe turnie. Na niektórych mapach jest oznaczony jako Turnia Kiernia. Nazwa Samkowy Zwornik pochodzi od podhalańskiego nazwiska lub przezwiska Samek, zaś słowo kiernia w tłumaczeniu z języka niemieckiego oznacza masielnicę. Jest zwornikiem; grzbiet Łysanek rozdziela się w nim na dwa grzbiety:
  • północno-wschodni oddzielający Dolinę Strążyską od Suchego Żlebu. Znajduje się w nim przełęcz Samkowe Siodło i wierzchołek Samkowej Czuby
  • północno-zachodni (niżej przechodzący w północny) Samkowy Grzbiet, oddzielający Suchy Żleb od Doliny za Bramką.
Samkowy Zwornik (Turnia Kiernia) znajduje się na obszarze ochrony ścisłej Regle Zakopańskie Tatrzańskiego Parku Narodowego i nie prowadzi na niego żaden szlak turystyczny.


Sarnia Skała
1377 m n.p.m.

Szczyt w pasie reglowym Tatr Zachodnich, między Doliną Białego a Doliną Strążyską.
Sarnia Skała tworzy skalistą grań o długości około 300 m i przebiegu równoleżnikowym. Na południu Czerwona Przełęcz (1301 m) oddziela ją od Suchego Wierchu (1539 m n.p.m.). Ku północy od Sarniej Skały odbiegają dwa grzbiety tworzące obramowanie dla dwóch dolin reglowych znajdujących się poniżej Sarniej Skały: Doliny Spadowiec i Doliny ku Dziurze. Jeden z tych grzbietów opada w północno-wschodnim kierunku, w Łomiku rozgałęziając się na dwa ramiona otaczające Dolinę Spadowiec.

DSC_1062-HDR(1)

DSC_1082-HDR(1)


Szlaki turystyczne
POL Szlak czarny.svg – znakowana czarno Ścieżka nad Reglami, prowadząca z Kuźnic przez Halę Kalatówki do skrzyżowania ze szlakiem żółtym z Doliny Białego i dalej na Czerwoną Przełęcz i na Polanę Strążyską. Na polance w rejonie przełęczy od ścieżki odchodzi odgałęzienie szlaku na Sarnią Skałę.
  • Czas przejścia z Kalatówek na przełęcz: 1:25 h, z powrotem 1 h
  • Czas przejścia z przełęczy na Polanę Strążyską: 35 min, ↑ 50 min
  • Czas przejścia z przełęczy na Sarnią Skałę: 10 min, ↓ 10 min

 

Siedem Granatów

1915 m n.p.m.

Nazwa nadana końcowemu odcinkowi Żabiej Grani , na północ od Żabiej Czuby , od której oddziela ją Żabi Przechód Białczański. W tym miejscu grań stopniowo obniża się, pozwalając na połączenie dolin Rybiego Potoku i Białej Wody oraz wód Rybiego Potoku i Białej Wody w rzeczkę Białkę.
W północnej części grzbietu Siedmiu Granatów, na wysokości ok. 1600 m n.p.m., znajduje się wlot do niewielkiej (ok. 12 m długości) jaskini zwanej Dziura w Żabiem .
W części południowej, w pobliżu Żabiej Czuby, do Doliny Rybiego Potoku schodzą dwa położone w bliskim sąsiedztwie żleby o wspólnej nazwie Dwoisty Żleb . W grzbiecie nie ma wyraźnie wyodrębnionych szczytów i przełęczy, najwyższa jego kulminacja osiąga wysokość ok. 1915 m n.p.m. Grzbietem Siedmiu Granatów przebiega granica polsko-słowacka.

Siwy Zwornik

1965 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich leżący w grani głównej Tatr Zachodnich, przez którą przebiega granica słowacko-polska. Zbudowany jest ze skał krystalicznych. Na zachód od niego znajduje się Gaborowa Przełęcz (na niektórych mapach nazywana Gaborową Przełęczą Niżnią) i wznosi wyniosła piramida Starorobociańskiego Wierchu, na południowy wschód zaś przełęcz Liliowy Karb i niska, postrzępiona grań Liliowych Turni. Siwy Zwornik wznosi się nad trzema dolinami: Starorobociańską, Pyszniańską (górna część Doliny Kościeliskiej) i Gaborową. Od północnej i zachodniej strony jego zbocza są skaliste i dość stromo podcięte. Pozostałe zbocza porośnięte są niską murawą z sitem skuciną o czerwieniejących pędach.
Jest to niewybitny szczyt w niskiej w tym miejscu grani, ale o dużym znaczeniu topograficznym i orientacyjnym. Jest mianowicie szczytem zwornikowym trzech grani. Oprócz odchodzących na dwie strony ramion grani głównej odchodzi w tym miejscu trzecia, Północna grań Siwego Zwornika, która poprzez Siwe Turnie i Siwą Przełęcz przechodzi w grzbiet Ornaku

Szlaki turystyczne

Tuż obok szczytu Siwego Zwornika, po jego południowo-wschodniej stronie znajduje się skrzyżowanie szlaków turystycznych:

POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak prowadzący główną granią ze Starorobociańskiego Wierchu przez Gaborową Przełęcz Niżnią na Liliowy Karb, a stąd przez Liliowe Turnie, Banistą Przełęcz i Błyszcz do Pyszniańskiej Przełęczy. Odcinek od skrzyżowania udostępniony dla turystów tylko w okresie od 15 VI do 1 XI.
  • Czas przejścia ze Starorobociańskiego Wierchu na Liliowy Karb: 25 min, ↑ 35 min
  • Czas przejścia z Liliowego Karbu na Błyszcz: 45 min, ↓ 30 min
POL Szlak zielony.svg – zielony szlak z Iwaniackiej Przełęczy grzbietem Ornaku przez Siwą Przełęcz i Siwe Turnie na Liliowy Karb, stąd dalej po stronie słowackiej (ten odcinek udostępniony dla turystów tylko w okresie od 15 VI do 1 XI) do Doliny Gaborowej.
  • Czas przejścia z Siwej Przełęczy na Liliowy Karb: 20 min, ↓ 15 min Polska
  • Czas przejścia z Liliowego Karbu na Polanę pod Klinem: 1:10 h, ↑ 1:40 h Słowacja

 

 
Skrajna Turnia
2097 m n.p.m.

Pierwszy od zachodu szczyt Tatr Wysokich pomiędzy przełęczą Liliowe, a Skrajną Przełęczą, znajdujący się w głównej grani Tatr. Następnym szczytem w tym grzbiecie w kierunku na wschód jest Pośrednia Turnia, a potem Świnica. Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Skrajna Turnia zbudowana jest z granitoidów. Ludwik Zejszner w 1850 r. pisał o niej: "...leży w środku pasma tatrowego i stanowi granicę petrograficzna dla granitu." Po stronie słowackiej zbocza Skrajnej Turni opadają do Doliny Walentkowej, po stronie polskiej do Doliny Gąsienicowej. Od strony Doliny Gąsienicowej zbocza części wierzchołkowej są strome, przecięte żlebem tworzącym u podstawy duży stożek piargowy.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak turystyczny z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci. Nie prowadzi przez szczyt Skrajnej Turni, lecz jej południowymi zboczami po słowackiej stronie. Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h

 

Skrajny Granat
2225 m n.p.m.

Najniższy z trzech wierzchołków masywu Granatów w bocznym łańcuchu Tatr Wysokich, położony na trasie Orlej Perci.

Skrajny Granat jest szczytem zwornikowym – od grani łączącej Kozi Wierch z Buczynowymi Turniami (zmieniającej tu kierunek na wschodni) w jego wierzchołku odchodzi na północ krótsza grań Żółtej Turni. Szczyt graniczy od południa z Pośrednim Granatem (2234 m), od którego oddzielony jest Skrajną Sieczkową Przełączką (2197 m). Trzeci, najwyższy z Granatów to Zadni Granat (2240 m), położony na południe od Pośredniego Granatu. W kierunku wschodnim grań opada z wierzchołka Skrajnego Granata na Granacką Przełęcz, oddzielającą go od Orlej Baszty. W grani północnej położone są niewybitne Pańszczyckie Czuby (Zadnia i Skrajna) oraz Pańszczycka Przełęcz, oddzielające Skrajny Granat od Wierchu pod Fajki.

Z racji zwornikowego położenia Skrajny Granat góruje nad trzema dolinami:

  • Doliną Gąsienicową z Czarnym Stawem Gąsienicowym od zachodu,
  • Doliną Pańszczycą od północnego wschodu,
  • Buczynową Dolinką (odgałęzieniem Doliny Roztoki) od południowego wschodu.
Przez Skrajny Granat prowadzi trasa Orlej Perci, pokonywana najczęściej w kierunku od Zawratu na Krzyżne (odcinek Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowy). Część szlaku od Skrajnego Granatu do przełęczy Krzyżne jest długim i trudnym odcinkiem, z którego nie ma po drodze żadnych szlaków zejściowych. Należy się z tym liczyć, kontynuując wędrówkę Orlą Percią po przejściu Granatów. Alternatywą jest zejście do Doliny Gąsienicowej szlakiem żółtym.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h
POL Szlak żółty.svg – żółty szlak znad Czarnego Stawu Gąsienicowego na Skrajny Granat. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:20 h



Skrajny Wołoszyn

2092 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w środkowej części grzbietu Wołoszyna, oddzielającym Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki.
Szczyt jest ostatnim na wschód z czterech wierzchołków noszących nazwę Wołoszyn. Skrajny Wołoszyn od strony zachodniej od Pośredniego Wołoszyna oddzielony jest Niżnią Wołoszyńską Przełęczą, natomiast na wschodzie graniczy z Wierchem nad Zagonnym Żlebem, od którego oddziela go płytka, nienazwana przełęcz. Spod Niżniej Wołoszyńskiej Przełęczy do Doliny Roztoki opada Skalnisty Żleb, natomiast w dolnych partiach zboczy Skrajnego Wołoszyna znajdują się Ciemnisty Żleb i Gaisty Żleb, przedzielone tzw. Nowym Spaleniskiem. Strome zbocza powyżej wymienionych żlebów noszą nazwę Półturnie. Od strony Doliny Waksmundzkiej położone są w okolicach Skrajnego Wołoszyna Pośrednia Waksmundzka Równica z małymi stawkami (Waksmundzkimi Okami) i Waksmundzka Równica.
Przez masyw Wołoszyna przeprowadzona została na początku XX wieku przez ks. Walentego Gadowskiego trasa Orlej Perci. Odcinek od Polany pod Wołoszynem do Krzyżnego od wielu lat jest jednak zamknięty, cały masyw Wołoszyna został natomiast objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego.


Smreczyński Wierch

(2068 i 2066 m n.p.m.

Szczyt górski o dwu wierzchołkach znajdujący się w grani głównej Tatr Zachodnich, na granicy polsko-słowackiej.
Od położonej na wschód Tomanowej Kopy oddzielony jest Smreczyńską Przełęczą (1799 m), od położonej na zachód Kamienistej – Hlińską Przełęczą (1907 m). Po polskiej stronie z jego wierzchołków i grani pomiędzy wierzchołkami a Smreczyńską Przełęczą opadają na północny zachód dwa grzbiety o długości ok. 1,5 km. Z wyższego, zachodniego wierzchołka opada Skrajny Smreczyński Grzbiet oddzielający Dolinkę (odgałęzienie Doliny Pyszniańskiej) od Skrajnej Suchej Doliny Smreczyńskiej (odgałęzienie Doliny Tomanowej), z grani po wschodniej stronie Smreczyńskiego Wierchu Pośredni Smreczyński Grzbiet. Z grani tej, ale w przeciwnym, południowo-wschodnim kierunku (na słowacką stronę) opada jeszcze jeden krótki grzbiet oddzielający Dolinę Hlina od jej odgałęzienia Zawratu Kokawskiego.
Jest nieudostępniony turystycznie, nie przebiega przez niego żaden szlak. Szczególnie okazale prezentuje się znad Smreczyńskiego Stawu.


Spadowa Kopa

2252 m n.p.m.

Najbardziej na północ wysunięta kulminacja w grani Niżnich Rysów, górująca bezpośrednio nad Ciężką Przełączką.
Spadowa Kopa położona jest na granicy polsko-słowackiej, w grani oddzielającej Dolinę Rybiego Potoku od Doliny Białej Wody.
W kierunku kotła Czarnego Stawu (Czarnostawiański Kocioł) schodzi od Spadowej Kopy filar (zachodni filar Spadowej Kopy), który oddziela od siebie północno-zachodnie ściany Niżnich Rysów i Spadowej Kopy. Wschodnie ściany schodzą do Doliny Spadowej , od której pochodzi nazwa szczytu.


Starorobociański Wierch

2176 m n.p.m.

Najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich i jeden z najwyższych szczytów Tatr Zachodnich.
Starorobociański Wierch leży w grani głównej Tatr, po której biegnie granica słowacko-polska. Od sąsiedniego w tej grani na zachód szczytu Kończystego Wierchu oddzielony jest Starorobociańską Przełęczą. W kierunku na wschód sąsiaduje z niewybitnym szczytem zwanym Siwym Zwornikiem, oddzielony od niego Gaborową Przełęczą. Starorobociański Wierch góruje ponad dolinami: Starorobociańską, Zadnią Raczkową i Gaborową. Jego wierzchołek to krótka grań o przebiegu południkowym, która jak klin wciska się pomiędzy Dolinę Gaborową i Raczkową (stąd też pochodzi słowacka nazwa tej góry – Klin).
W grani głównej pomiędzy Starorobociańskim Wierchem a Starorobociańską Przełęczą znajduje się niewysoki, nienazwany wierzchołek. Pomiędzy nim a Kończystym Wierchem grań rozcięta jest długim na kilkaset metrów rowem grzbietowym kilkumetrowej głębokości.
Ze stromych i trawiastych zboczy Starorobociańskiego Wierchu schodzą w zimie potężne lawiny.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – biegnący główną granią Tatr odcinek szlaku czerwonego od Kończystego Wierchu poprzez Starorobociański Wierch na Liliowy Karb.
  • Czas przejścia z Kończystego Wierchu na Starorobociański Wierch: 40 min, z powrotem 30 min
  • Czas przejścia ze Starorobociańskiego Wierchu na Liliowy Karb: 25 min, z powrotem 35 min

Na Starorobociański Wierch wejść można różnymi trasami. Najbardziej popularne od polskiej strony to:

POL Szlak żółty.svg POL Szlak zielony.svg POL Szlak czerwony.svg – od schroniska PTTK na Hali Ornak przez Iwaniacką Przełęcz, Ornak i Siwą Przełęcz. 4:30 h (↓ 3:40 h)
POL Szlak czarny.svg POL Szlak zielony.svg POL Szlak czerwony.svg – z Doliny Chochołowskiej przez Dolinę Starorobociańską i Siwą Przełęcz. 3:45 h (↓ 2:50 h)
POL Szlak żółty.svg POL Szlak zielony.svg POL Szlak czerwony.svg – z Doliny Chochołowskiej przez Iwaniacką Przełęcz, Ornak i Siwą Przełęcz. 4:45 h (↓ 3:50 h)
POL Szlak czerwony.svg POL Szlak zielony.svg POL Szlak czerwony.svg – z Doliny Chochołowskiej przez Trzydniowiański Wierch i Kończysty Wierch. 4 h (↓ 3:10 h)

 

Stoły

Nieduży masyw górski w Tatrach Zachodnich, położony nad Doliną Kościeliską, do której obrywa się stromymi skałami (m.in. Kazalnica i Skała Sowa). Od południowej strony zbocza Stołów opadają do Żlebu Żeleźniak i Niżniej Polany Pisanej, ku północy do przełęczy Przysłop Kominiarski (1128 m). Nazwa pochodzi od dawnych kopalni rud żelaza, tzw. sztolni znajdujących się w zboczach Stołów. W sztolniach południowo-wschodnich zboczy wydobywano bardzo dobrą rudę żelaza hematyt, zawierającą od 40 do 70% czystego żelaza. Zbudowany jest z wapieni triasowych, jego szczyt Suchy Wierch ma wysokość 1429 m n.p.m. Jest nieudostępniony turystycznie. Od masywu Kominiarskiego Wierchu oddziela go Przełęcz ku Stawku.

Na Stołach znajduje się Polana na Stołach z szałasami (czasami również określana nazwą Stoły). Wchodziła w skład dawnej Hali Stoły. Ładne widoki na Giewont, Czerwone Wierchy, Hruby Regiel. W Stołach znajduje się też wiele jaskiń, m.in. Wielka Szczelina.

Szlak turystyczny

POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak turystyczny z Doliny Kościeliskiej. Wejście na niego znajduje się tuż obok Bramy Kraszewskiego, naprzeciwko Lodowego Źródła. Odległość 2 km, różnica wzniesień 460 m. Po drodze mijamy niewielką polanę Niżnie Stoły. Jest to pierwszy znakowany szlak turystyczny w Tatrach Zachodnich, wyznaczony jeszcze w 1892 r. przez Mieczysława Karłowicza. Czas przejścia: 1:10 h, ↓ 55 min

Sucha Czuba

(1696 m n.p.m.)

Nie wybitne wzniesienie w północno-zachodniej grani Kasprowego Wierchu, tej samej, w której znajdują się Myślenickie Turnie. Nieopodal wierzchołka przebiega zielony szlak prowadzący z Kuźnic na Kasprowy Wierch.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony szlak z Kuźnic przez Myślenickie Turnie i Suchą Czubę na Kasprowy Wierch. Czas przejścia: 3 h, ↓ 2:15 h

 

Suche Czuby

ok. 1840, 1850, 1870 m n.p.m.

(prawidłowo Suche Czuby Kondrackie dla odróżnienia od innych o tej samej nazwie)
Trzy turnie w grani głównej Tatr Zachodnich pomiędzy Suchym Wierchem Kondrackim a Goryczkową Czubą. Biegnie po nich granica polsko-słowacka. Ich południowe zbocza opadają do Doliny Cichej, północne bardzo strome i przepaściste do Doliny Suchej Kondrackiej. W kierunku od zachodu na wschód są to:
  • Mała Sucha Czuba – od Suchego Wierchu Kondrackiego oddzielona przełęczą Gładki Przechód. Ma wysokość ok. 1840 m n.p.m.
  • Pośrednia Sucha Czuba – ma wysokość ok. 1850 m n.p.m. Od Małej Suchej Czuby oddzielona przełęczą Skryte Wrótka.
  • Wysoka Sucha Czuba – ma wysokość ok. 1870 m n.p.m. Od Pośredniej Suchej Czuby oddzielona jest przełęczą Niskie Wrótka. W kierunku wschodnim od niej grań zaczyna się wznosić, a przed Goryczkową Czubą występuje w niej jeszcze przełęcz Wysokie Wrótka (1870 m).

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – atrakcyjny widokowo szlak czerwony z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci. W rejonie Suchych Czub prowadzi samą granią, lub tuż poniżej grani, po słowackiej stronie. Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 1:40 h




 
Suchy Wierch
1539 m n.p.m.

Szczyt reglowy w polskich Tatrach Zachodnich. Wznosi się na wysokość 1539 m n.p.m. w grzbiecie oddzielającym Dolinę Strążyską na zachodzie od Doliny Białego na wschodzie. Od masywu Długiego Giewontu (1867 m) odgraniczony jest Niżnią Suchą Przełęczą (1508 m), a od Sarniej Skały (1377 m) – Czerwoną Przełęczą (1301 m). Partie szczytowe to bezleśny, miejscami porośnięty kosodrzewiną, postrzępiony grzebień skalny z wyraźną przełęczą pośrodku. Na południe opada on stromo ku Niżniej Suchej Przełęczy. Grzbiet biegnący od wierzchołka na północ, ku Czerwonej Przełęczy, jest w przeważającej części szeroki i zalesiony. Na północny zachód odchodzi ze szczytu długie ramię, uwiecznione licznymi skałkami w swej górnej części. Oddziela ono od siebie dwa odgałęzienia Doliny Strążyskiej – Koński Żleb na północy od Wielkiej Równi i Żlebu Banie na południu. Na Suchy Wierch nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, nie znajduje się on również na obszarze udostępnionym dla uprawiania taternictwa.


 
 

 
Suchy Wierch
1428 m n.p.m.

Najwyższy szczyt masywu Stołów wznoszącego się po zachodniej stronie Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Ku północy jego zbocza opadają do przełęczy Przysłop Kominiarski (1128 m), od południowej strony do Żlebu Żeleźniak, od zachodniej do żlebu Zabijak. Ponadto w południowym kierunku odchodzi od szczytu grań Maturowych Stołów łącząca się z Raptawicką Granią poprzez Przełęcz ku Stawku (Maturowe Siodło).
Na sam szczyt Suchego Wierchu nie prowadzi znakowany szlak turystyczny, można jednak dość do Polany na Stołach znajdującej się ok. 400 m od szczytu. Wyprowadzający na nią niebieski szlak turystyczny z Doliny Kościeliskiej zaczyna się tuż powyżej górnego końca polany Stare Kościeliska.


 

 
Suchy Wierch Kondracki
1890 m n.p.m.

Szczyt leżący w grani głównej Tatr Zachodnich pomiędzy Kopą Kondracką, od której oddzielony jest Przełęczą pod Kopą Kondracką (1863 m n.p.m.), i Suchymi Czubami, oddzielony od nich przełęczą zwaną Gładki Przechód (1801 m n.p.m.). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica polsko-słowacka. Jego południowe zbocza opadają do Doliny Cichej i jej górnego piętra Rozpadłej Dolinki, stoki północne do Doliny Kondratowej.
Szlak turystyczny nie prowadzi przez wierzchołek, lecz omija go trawersem po północnej, polskiej stronie. Ścieżka turystyczna prowadzi ponad dużym rowem grzbietowym zawalonym rumowiskiem głazów porośniętych niską murawą i pojedynczymi kępami kosodrzewiny.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – atrakcyjny widokowo szlak czerwony z Doliny Kościeliskiej przez Czerwone Wierchy i dalej główną granią Tatr przez Kasprowy Wierch, Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy i dalej w kierunku Orlej Perci. Czas przejścia z Kopy Kondrackiej na Kasprowy Wierch: 1:55 h, z powrotem 1:40 h



Suchy Wierch Ornaczański

1832 m n.p.m.

Jeden ze szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Dolina Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Doliny Starorobociańskiej).
Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to, licząc od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański, Ornak (1854 m n.p.m.), Zadni Ornak (1867 m n.p.m.) i Kotłowa Czuba (1840 m n.p.m.). Pomiędzy Suchym Wierchem Ornaczańskim a Ornakiem znajduje się niewielka Wyżnia Ornaczańska Przełęcz (1825 m n.p.m.). Spod wschodnich zboczy schodzi do Doliny Pyszniańskiej Żleb pod Banie, w którym dawniej prowadzono roboty górnicze.
Suchy Wierch Ornaczański, najniższy z czterech wierzchołków Ornaku i najbardziej wysunięty na północ jest stosunkowo łagodny i całkowicie porośnięty niską murawą i kępami kosodrzewiny.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony szlak biegnący z Iwaniackiej Przełęczy przez cały grzbiet Ornaku, Siwą Przełęcz i Siwe Turnie na przełęcz Liliowy Karb. Czas przejścia: 2:20 h, z powrotem 1:55 h




Suchy Wierch Tomanowy
1860 m n.p.m.

Podrzędny szczyt w grani głównej Zachodnich, znajdujący się pomiędzy Tomanowym Wierchem Polskim a Tomanową Przełęczą (znajdujące się w tym miejscu mniej więcej na linii południe-północ). Biegnie przez nie granica słowacko-polska. Po słowackiej stronie stoki Suchego Wierchu opadają do Doliny Tomanowej Liptowskiej, a po polskiej stronie grzbietem do Doliny Tomanowej (górna część Doliny Kościeliskiej). Z zachodniej strony tego grzbietu znajduje się kocioł polodowcowy – Sucha Dolina Tomanowa, po wschodniej stronie Kamienisty Żleb, częścią którego prowadził dawniej czerwony szlak turystyczny od Doliny Tomanowej na Tomanową Przełęcz.
Nie jest udostępniony turystycznie.




Suchy Wierch Waksmundzki

1485 m n.p.m.

Zalesiony, reglowy szczyt na grzbiecie biegnącym od Gęsiej Szyi po Kopy Sołtysie. Jest najdalej na południe wysuniętym szczytem w tym grzbiecie, znajduje się pomiędzy przełęczą Przysłop Waksmundzki (1443 m) oddzielającą go od Gęsiej Szyi (1490 m) a Wyżnią Filipczańską Przełęczą (1443 m) oddzielającą go od Ostrego Wierchu (1475 m). Od południowo-zachodniej strony jego stoki opadają do Waksmundzkiej Polany, od północno-wschodniej do Doliny Filipka. Spływa z nich Filipczański Potok. Od południowej strony sąsiaduje z Małą Koszystą, oddzielony od niej jest Waksmundzką Przełęczą (1418 m), na której znajduje się Rówień Waksmundzka.
Dawniej lasy na południowych stokach Suchego Wierchu były wypasane, stanowiły serwitut Hali Waksmundzkiej. Przez Suchy Wierch Waksmundzki nie prowadzi żaden szlak turystyczny.


 

Szpiglasowa Czuba

2160 m n.p.m.

 

Szpiglasowy Kopiniec – szczyt położony w głównej grani Tatr, w jej fragmencie zwanym Szpiglasową Granią. Wznosi się pomiędzy Wyżnimi Szpiglasowymi Wrótkami (ok. 2135 m), oddzielającymi go od Szpiglasowego Wierchu, a Pośrednimi Szpiglasowymi Wrótkami (ok. 2110 m), za którymi znajduje się Szpiglasowy Ząb (2120 m), a nieco dalej Szpiglasowa Turniczka (ok. 2125 m) i wybitna Dziurawa Czuba (ok. 2155 m). Wznosi się nad Dolinką za Mnichem i Doliną Ciemnosmreczyńską (Temnosmrečinská dolina).
 
Grań szczytowa Szpiglasowej Czuby jest prawie pozioma, ale wznoszą się w niej liczne zęby skalne. Najwyższa kulminacja, zwieńczona słupkiem granicznym i metalową tyką, znajduje się w pobliżu północno-zachodniego krańca tej grani. Na północny wschód, do Dolinki za Mnichem, opada ściana o wysokości ok. 130 metrów. Od strony Doliny Ciemnosmreczyńskiej znajdują się 50-metrowe ścianki, poniżej których rozciąga się trawiasto-skaliste zbocze.
 
Z racji trudności technicznych nawet najłatwiejszą drogą (II w skali tatrzańskiej) szczyt jest dostępny jedynie dla taterników. Obecnie jednak wspinaczka nie jest tu dozwolona.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0043.jpg

 
 

Szpiglasowy Wierch

 

2172 m n.p.m

 

Szczyt położony w głównej grani Tatr pomiędzy szczytami: Kopą nad Wrotami (oddzielają je Wrota Chałubińskiego) a Wyżnim Kosturem (oddziela je Wyżnia Liptowska Ławka). Szczyt stanowi kulminację odcinka nazywanego Liptowskimi Murami (jest to najwyższy szczyt na odcinku od Wrót Chałubińskiego do Czarnej Ławki). Szpiglasowy Wierch znajduje się na granicy polsko-słowackiej.
 
Szpiglasowy Wierch to szeroki masyw o kilku wierzchołkach. Najwyższy jest zwornikiem głównej grani Tatr i grani bocznej, w której znajduje się Miedziane (oddzielone Szpiglasową Przełęczą) i Opalony Wierch. Środkowy wierzchołek, położony w grani głównej kilkanaście metrów na południowy wschód, jest minimalnie niższy i oddzielony od głównego płytkim siodełkiem. Nieco dalej w stronę Wrót Chałubińskiego wznosi się wierzchołek południowy, a na zachód od głównej kulminacji (w stronę Czarnej Ławki) – wierzchołek zachodni.
 
Wierzchołek wschodni jako jedyny nie leży w głównej grani, jest on kulminacją południowo-wschodniej ściany, opadającej do Dolinki za Mnichem. Północna ściana Szpiglasowego Wierchu wznosi się nad Doliną Pięciu Stawów, południowo-zachodnie zbocza szczytu opadają natomiast do Doliny Ciemnosmreczyńskiej , górnego piętra Doliny Koprowej po stronie Słowacji.
 
Południowo-wschodnia grań Szpiglasowego Wierchu, do Wrót Chałubińskiego, zwana jest Szpiglasową Granią. Najwybitniejszymi szczytami są w niej Dziurawa Czuba i Szpiglasowa Czuba (Szpiglasowy Kopiniec).
 
Szczyt jest dostępny ze Szpiglasowej Przełęczy – łatwo od strony Morskiego Oka ("ceprostradą"), trudniej od strony Doliny Pięciu Stawów (ubezpieczenia za pomocą łańcuchów).

Szlaki turystyczne

 

POL Szlak żółty.svg – odnoga żółtego szlaku na Szpiglasową Przełęcz, prowadzącego od strony Morskiego Oka ("ceprostrada") i od strony Doliny Pięciu Stawów (niewielki fragment ubezpieczony za pomocą łańcuchów).
  • Czas przejścia ze Szpiglasowej Przełęczy na szczyt: 15 min
  • Czas przejścia znad Morskiego Oka na przełęcz: 2:15 h, ↓ 1:40 h
  • Czas przejścia z przełęczy do skrzyżowania ze szlakiem niebieskim prowadzącym przez Dolinę Pięciu Stawów: 1:10 h, ↑ 1:30 h. Stamtąd szlakiem niebieskim 30 min do schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów




Tomanowa Kopa

1892 m n.p.m.

Słabo wyróżniony, podrzędny szczyt leżący w grani głównej Tatr Zachodnich, pomiędzy Tomanowym Wierchem Polskim a Smreczyńskim Wierchem, od którego oddzielony jest Smreczyńską Przełęczą. Przez szczyty te i przełęcz biegnie granica słowacko-polska. Na wielu mapach, zwłaszcza o większej skali nie jest wyodrębniany jako oddzielny wierzchołek, lecz uważany za grań Tomanowego Wierchu. Faktycznie jest to jednak oddzielny wierzchołek. Wznosi się on nad Doliną Tomanową (górne odgałęzienie Doliny Kościeliskiej) i słowacką Doliną Hliną. Odchodzi od niego w kierunku północno-zachodnim, do Doliny Tomanowej długi grzbiet – Zadni Smreczyński Grzbiet. Pomiędzy grzbietem tym oraz zboczami Tomanowego Wierchu Polskiego znajduje się polodowcowy kocioł – Sucha Dolina Tomanowa. Północne, opadające do Suchej Doliny Tomanowej zbocza Tomanowej Kopy to strome skalne urwiska, w niższych partiach łagodniejsze i trawiaste.

Tomanowa Kopa jest niedostępna turystycznie. Dobrze widać ją z Doliny Tomanowej oraz szlaku turystycznego z Doliny Tomanowej przez Czerwony Żleb na Chudą Przełączkę.


Tomanowy Wierch Polski

1977 m n.p.m.

Szczyt leżący w załamaniu głównego grzbietu Tatr, po którym biegnie granica polsko-słowacka. Dawniej nazywany był Tomanową Polską. Od Ciemniaka w Czerwonych Wierchach oddzielony jest niższym i mało wybitnym wierzchołkiem Suchego Wierchu Tomanowego i Tomanową Przełęczą, w kierunku na zachód tworzy krótką grań zakończoną szczytem Tomanowej Kopy, w południowo-wschodnim kierunku odchodzi od niego krótki grzbiet Tomanowego Wierchu Liptowskiego. Wznosi się ponad dolinami: Tomanową (a dokładniej jej odnogą Suchą Doliną Tomanową), Tomanową Liptowską, Jaworową Liptowską i Doliną Hlina. Spod wierzchołka do tej ostatniej opada głęboki Szeroki Żleb.

Szczyt i cały jego obszar stanowią ścisły rezerwat przyrody i są niedostępne turystycznie.


Trzydniowiański Wierch

1758 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na dość długiej północnej grani Kończystego Wierchu i jest ostatnim na północ wybitniejszym szczytem w tej grani. Ma trzy grzbiety: południowy, leżący w tej grani, zwany Kulawcem i będący jej przedłużeniem i północno-zachodni zakończony wzniesieniem zwanym Ropą. Trzydniowiański Wierch sąsiaduje ze znajdującym się na południe Czubikiem (1845 m), od którego oddzielony jest Przełęczą nad Szyją (1764 m). Pomiędzy północną i północno-zachodnią granią Trzydniowiańskiego Wierchu znajduje się wąska Dolina Trzydniowiańska oraz krótszy od niej żleb Krowiniec.

Trzydniowiański Wierch ma dwa wierzchołki. Niższy ma wysokość 1758 m n.p.m. Na południe, ok. 150 m od niego w południowej grani znajduje się drugi, nienazwany wierzchołek o wysokości 1762 m n.p.m. Wschodnie stoki Trzydniowiańskiego Wierchu opadają do Doliny Starorobociańskiej (wschodnie odgałęzienie górnej części Doliny Chochołowskiej). Znajduje się w nich kilka żlebów, w kierunku od północy na południe są to: Mokry Żleb, Wydarty Żleb i Dwojakowy Żleb. Południowo-zachodnie stoki opadają do Doliny Jarząbczej (zachodnie odgałęzienie górnej części Doliny Chochołowskiej). Znajduje się w nich grzbiet Pośredniej Kopy oddzielający Szeroki Żleb od Wąskich Żlebków.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony, zataczający pętlę od Polany Chochołowskiej przez Wyżnią Jarząbczą Polanę i Jarząbcze Szałasiska na szczyt Trzydniowiańskiego Wierchu, stąd grzbietem Kulawca i Krowińcem do Polany Trzydniówka w Dolinie Chochołowskiej.
  • Czas przejścia z Polany Chochołowskiej na szczyt: 2:25 h, ↓ 1:55 h
  • Czas przejścia ze szczytu do Polany Trzydniówka: 1:30 h, ↑ 2 h
POL Szlak zielony.svg – zielony szlak, trawersujący wierzchołek Czubika i prowadzący na Kończysty Wierch. Czas przejścia: 55 min, ↓ 45 min


Turnia nad Dziadem

1901 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w końcowej części grzbietu Wołoszyna, oddzielającego Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki i Doliny Białki.

Turnia nad Dziadem jest ostatnim na północny wschód ze skalistych wzniesień w grzbiecie Wołoszyna. Od strony południowo-zachodniej poprzez wąską przełęcz Karbik graniczy z Wierchem nad Zagonnym Żlebem, natomiast jej grzbiet północno-zachodni opada łagodnie w kierunku Wyżniej i Niżniej Kopki oraz Palenicy Białczańskiej. W południowo-wschodnim żebrze szczytu znajduje się niewielka fajka skalna nazywana Dziadem – stąd pochodzi nazwa turni. Niekiedy błędnie nazwa Dziad jest przenoszona na główne wzniesienie.

Na wschód od wierzchołka opadają w stronę Wodogrzmotów Mickiewicza Zagonny Żleb oraz Siwarny Żleb, którymi spływają potoki wpadające do Roztoki w regionie wodospadu. Zachodnie zbocza Turni nad Dziadem opadają do Waksmundzkiej Równicy.
Cały masyw Wołoszyna został objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego.




Twarda Kopa

2026 m n.p.m.

Niewybitny szczyt Twardego Grzbietu na północnym ramieniu Ciemniaka w Czerwonych Wierchach w Tatrach. Zachodnie jego stoki opadają do Doliny Kościeliskiej, wschodnie do Doliny Mułowej. Znajduje się nieco ponad 400 m na północ od głównego szczytu Ciemniaka (2096 m n.p.m.) i oddzielony jest od niego niewielką, płaską przełęczą Szerokie Siodło, znajdującą się ok. 80 m na południe od Twardej Kopy. Południowe zbocza (w kierunku szczytu Ciemniaka) są łagodne, północne stromo opadają do Chudej Przełączki.

Wierzchołek zbudowany jest z twardych skał krystalicznych (alaskitów), podobnie jak cały Twardy Grzbiet. Porośnięty jest niską murawą (zespół situ skuciny), już w połowie lata wybarwiającą jego stoki na czerwonawy kolor. W przeszłości był wypasany, stanowił tereny pasterskie Hali Upłaz.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak turystyczny z Cudakowej Polany w Dolinie Kościeliskiej na Czerwone Wierchy przez Polanę Upłaz. Czas przejścia: 3:30 h, ↓ 2:50 h




Tyrałowa Czuba

1400 m n.p.m.

Mało wybitny reglowy wierzchołek (czuba) w bocznym grzbiecie odchodzącym od Furkaski we wschodnim kierunku. Grzbiet ten oddziela Dolinę Krytą od doliny Wielkie Koryciska. Obydwie są odnogami Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Tyrałowa Czuba znajduje się w górnej części tego grzbietu, ok. 250 m na wschód od północnej grani Wołowca i biegnącej nią granicy polsko-słowackiej.

Tyrałowa Czuba jest w większości zalesiona i nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny.




Upłaziańska Kopa

1796 m n.p.m.

Wzniesienie na długim grzbiecie zbiegającym w północno-zachodnim kierunku z Ciemniaka w Czerwonych Wierchach w Tatrach Zachodnich. Znajduje się ok. 400 m poniżej Chudej Turni i Chudej Przełączki. Upłaziańska Kopa to wznoszący się ponad Doliną Kościeliską i Doliną Miętusią grzbiet przebiegający w kierunku mniej więcej wschodnio-zachodnim. W najwyższym punkcie ma wysokość 1796 m n.p.m. Po zachodniej stronie jej zbocza spadają do Upłazkowej Przełączki i Zdziarów Pisaniarskich, od strony północnej i zachodniej znajduje się Gładkie Upłaziańskie. W przeszłości były to tereny pastwiskowe Hali Upłaz. Od nazwy tej hali pochodzi również nazwa Upłaziańskiej Kopy. Zbocza Upłaziańskiej Kopy porośnięte są niską murawą z sitem skuciną (jego rudziejące końce pędów nadają Czerwonym Wierchom kolor), bliźniczką psią trawką, kosmatką brunatna i licznymi, pięknie zakwitającymi latem gatunkami roślin tatrzańskich.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak z Doliny Kościeliskiej przez Adamicę, Polanę Upłaz, Chudą Przełączkę i Twardy Grzbiet na Ciemniak. Prowadzi po wschodniej stronie Upłaziańskiej Kopy. Czas przejścia: 3:25 h, ↓ 2:30 h



Upłaziańska Kopka

1460 m n.p.m.

Wyróżniające się wzniesienie w długim grzbiecie Ciemniaka oddzielającym Dolinę Kościeliską od Doliny Miętusiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w dolnej części tego grzbietu, na Wyżniej Upłaziańskiej Równi, na północ od Skały Piec, a na wschód od Polany Upłaz.

Niegdyś stanowiło tereny pastwiskowe Hali Upłaz, obecnie zarasta lasem.

Szlaki turystyczne

Wschodnimi zboczami Upłaziańskiej Kopki przebiega szlak turystyczny:

POL Szlak czerwony.svg – czerwony z Wyżniej Kiry Miętusiej przez Adamicę, Upłaziański Wierszyk, Polanę Upłaz, Chudą Przełączkę i Twardy Grzbiet na Ciemniak. Czas przejścia: 3:25 h, ↓ 2:30 h




Upłaziański Wierszyk

1203 m n.p.m.

Wzniesienie w grzbiecie górskim oddzielającym Dolinę Kościeliską od Doliny Miętusiej w Tatrach Zachodnich. Grzbiet ten biegnie w kierunku północno-zachodnim i opada do polany Zahradziska. Wzniesienie jest całkowicie zalesione i znajduje się powyżej polany Zahradziska, a poniżej Polany Upłaz. Północno-zachodnie zbocza Upłaziańskiego Wierszyka to Adamica, zbocza wschodnie, opadające do Doliny Miętusiej to Rokitniak. Znajduje się w nich tzw. Krowi Żleb.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony z Wyżniej Kiry Miętusiej przez Adamicę, Upłaziański Wierszyk, Polanę Upłaz, Chudą Przełączkę i Twardy Grzbiet na Ciemniak. Czas przejścia: 3:25 h, ↓ 2:30 h




Waksmundzki Wierch

2186 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w grzbiecie Koszystej, oddzielającym Dolinę Waksmundzką od Doliny Pańszczycy. Jest to jeden z najbardziej na północ wysuniętych dwutysięczników tatrzańskich.

Szczyt jest pierwszym od południa z trzech wierzchołków w grani Koszystej, opadającym na południe w stronę przełęczy Krzyżne. Grzbiet oddziela się od grani Buczynowych Turni i Wołoszyna w jej okolicach. Zwornikiem nie jest sama przełęcz, lecz trawiasta równinka położona tuż ponad nią, w stronę Wołoszyna. Od strony północnej Waksmundzki Wierch graniczy z najwyższym punktem grzbietu, Wielką Koszystą. Wierzchołek znajduje się mniej więcej w połowie drogi między Krzyżnem a Wielką Koszystą.

U podnóża Waksmundzkiego Wierchu w Dolinie Pańszczycy znajduje się kopulasta kulminacja Wielkiej Kopki (1856 m).

W 1932 cały masyw Koszystej wykupiony został od rodziny Uznańskich przez Skarb Państwa, a w 1936 w wyniku starań PTT objęty został ścisłą ochroną. Do tej pory jest obszarem ochrony ścisłej i nie prowadzą przez niego żadne szlaki turystyczne.


Walentkowy Wierch

2156 m n.p.m.

Szczyt w głównej grani Tatr. Położony jest na południe od Świnicy (rozdziela je Walentkowa Przełęcz) i na północny zachód od Gładkiego Wierchu (rozdziela je Gładka Przełęcz). Szczyt łączy ze Świnicą urozmaicona, wąska Walentkowa Grań, obejmująca wschodnią część Doliny Walentkowej (Kamenná Tichá w Słowacji) i Doliny pod Kołem i leżącym w niej Zadnim Stawem (w Dolinie Pięciu Stawów).

W Walentkowej Grani znajdują się w niej liczne przełęcze i kulminacje, od szczytu w kierunku Świnicy są to:

  • Wyżnia Walentkowa Szczerbina,
  • Niżnia Walentkowa Baszta,
  • Wielka Walentkowa Czuba,
  • Wyżnie Walentkowe Wrótka,
  • Pośrednia Walentkowa Czuba,
  • Niżnie Walentkowe Wrótka,
  • Walentkowa Czuba,
  • Walentkowa Przełęcz.
Od Walentkowego Wierchu w kierunku zachodnim odchodzi długa, boczna grań, oddzielająca od Doliny Wierchcichej należącą do niej Dolinę Walentkową. Wyraźną kulminacją w tej grani jest Walentkowa Kopa (1875 m n.p.m.).
Poniżej szczytu, po stronie wschodniej położony jest Zadni Staw Polski, do którego spod wierzchołka opada Zadni Piarg.
Na wierzchołek Walentkowego Wierchu nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – można nań wejść tylko w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.


Wielka Buczynowa Turnia

(2182 m n.p.m.

Najwyższy szczyt w grupie Buczynowych Turni, znajdujący się pomiędzy Buczynowymi Czubami, od których oddziela ją Przełęcz Nowickiego, a Małą Buczynową Turnią, od której oddzielona jest Buczynową Przełęczą.

W grani pomiędzy Wielką Buczynową Turnią a Przełęczą Nowickiego widoczna jest niewielka, ale wyraźnie wyodrębniona turnia nazwana Budzową Igłą. Od masywu samej Wielkiej Buczynowej Turni oddziela ją Budzowa Przełączka. Wyżej, w południowej ścianie widnieje jeszcze kilka innych turniczek, z których najwyższa ma wysokość 2065 m n.p.m. i nazywana jest Buczynową Turniczką. Na stokach Buczynowej Turni często pojawiają się kozice.

Południowa ściana, schodząca do Buczynowej Dolinki ma ok. 310 m wysokości. W kierunku Doliny Pańszczycy nieco niższą ścianę (ok. 300 m) przecina grzęda (ok. 200 m wysokości). Grzędą i ścianami poprowadzono kilka dróg wspinaczkowych o różnej skali trudności.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – szlak Orlej Perci. W 1903 r. przechodził przez sam szczyt, jednak odnowione w okresie międzywojennym znakowania omijają wierzchołek, prowadząc południowymi stokami Wielkiej Buczynowej Turni. Niebezpieczne przejście poniżej Budzowej Przełączki jest ubezpieczone łańcuchami.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h



Wielka Kopa Królowa

1531 m n.p.m.

Trawiaste wzniesienie we wschodniej części Tatr Zachodnich, odgraniczające od siebie górne piętra Doliny Jaworzynki i Doliny Olczyskiej.

Wielka Kopa Królowa jest położona w długim grzbiecie odchodzącym od grani głównej Tatr w obrębie Kasprowego Wierchu i kierującym się od niego na północny wschód. Góra znajduje się na jego krańcu, w miejscu, w którym grzbiet się rozgałęzia – na północny wschód opada on na Królową Polanę, północno-zachodni grzbiet opada na Skupniów Upłaz. Wielka Kopa Królowa jest oddzielona od sąsiedniej Małej Kopy Królowej (1577 m) Przełęczą między Kopami (1499 m), zaś od Skupniowego Upłazu przełęczą Diabełek (1450 m). Południowo-wschodnie zbocza Wielkiej Kopy opadają łagodnie na Królową Rówień. Stanowiły one dawniej część Hali Królowej i były wypasane. Stoki północne stanowiły już tereny Hali Jaworzynki.

Choć Wielka Kopa Królowa jest o 46 m niższa od Małej Kopy Królowej, niekonsekwencja w nazewnictwie jest jedynie pozorna. Wielka Kopa ma większą wysokość względną i jest masywniejsza, zwłaszcza ze strony Królowej Równi.

Szlaki turystyczne

POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak prowadzący z Kuźnic przez Boczań, Skupniów Upłaz i przełęcz Diabełek, z której zachodnimi zboczami Wielkiej Kopy Królowej biegnie na Przełęcz między Kopami, a stąd dalej do "Murowańca".
  • Czas przejścia z Kuźnic na przełęcz: 1:40 h, ↓ 1:10 h
  • Czas przejścia z przełęczy do Murowańca: 20 min, z powrotem 25 min



Wielka Koszysta

2193 m n.p.m.
Szczyt w Tatrach Wysokich, najwyższy punkt grzbietu Koszystej, oddzielającego Dolinę Waksmundzką od Doliny Pańszczycy. Jest to jeden z najbardziej na północ wysuniętych dwutysięczników tatrzańskich.
Szczyt jest środkowym z trzech wierzchołków w grani Koszystej. Od strony północnej graniczy z Małą Koszystą (2014 m), od południa natomiast z Waksmundzkim Wierchem (2186 m).
W skalistej, wschodniej grzędzie Wielkiej Koszystej wznosi się turnia zwana Waksmundzką Strażnicą. Od strony zachodniej do Doliny Pańszczycy spod wierzchołka schodzą żleby: Cesarka i Barani Żleb.
Nie prowadzą przez niego żadne szlaki turystyczne.




Wielka Orla Turniczka

2162 m n.p.m.

Turnia w zachodniej grani Orlej Baszty pomiędzy Skrajnym Granatem (2225 m), od którego oddziela ją Granacka Przełęcz (ok. 2145 m), a Małą Orlą Turniczką, od której oddziela ją Orla Przełączka Wyżnia. Na wschód od Małej Orlej Turniczki znajduje się dwusiodełkowa Orla Przełączka Niżnia, przez którą poprowadzony jest szlak Orlej Perci. Za Orlą Przełączką Niżnią grań wznosi się na Orlą Basztę. Południowe stoki Wielkiej Orlej Turniczki opadają do Buczynowej Dolinki, północne do Doliny Pańszczycy. Z wschodniego siodełka Orlej Przełączki Niżniej, w kierunku Doliny Pańszczycy schodzi wąska rynna.

Wierzchołki Orlich Turniczek są niedostępne dla turystów. Z Granackiej Przełęczy szlak Orlej Perci prowadzi północnymi stokami Wielkiej Orlej Turniczki. Odcinek ten jest eksponowany i ubezpieczony łańcuchami.

Szlaki turystyczne

POL Szlak czerwony.svg – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h
POL Szlak żółty.svg – żółty szlak znad Czarnego Stawu Gąsienicowego na Skrajny Granat. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:20 h


 


Wielki Giewont
1895 m n.p.m.

Główny szczyt masywu Giewontu w Tatrach Zachodnich.

Masyw Giewontu składa się jeszcze z Długiego Giewontu (1867 m n.p.m.) i Małego Giewontu (1728 m n.p.m.). Najwyższy z nich Wielki Giewont, uznawany za właściwy szczyt całego masywu znajduje się w środku, oddzielony od Długiego Giewontu przełęczą Szczerba (1823 m), a od Małego Giewontu Giewoncką Przełęczą (1680 m). Jest to najwyższy szczyt Tatr Zachodnich położony w całości w Polsce. Wielki Giewont jest też szczytem zwornikowym – odchodzi od niego w kierunku południowym grań, która poprzez Kopę Kondracką łączy się z Czerwonymi Wierchami. W grani tej znajduje się Wyżnia Kondracka Przełęcz (1765 m) i Kondracka Przełęcz (1725 m).

Wielki Giewont wznosi się ponad dolinami: Strążyską, Białego, Małej Łąki i Kondratową. Jego północne ściany, widoczne z Zakopanego opadają bardzo stromą ok. 600-metrową ścianą do Małej Dolinki. Są niedostępne turystycznie, znajduje się na nich kilkadziesiąt dróg wspinaczkowych dla taterników, niektóre z nich są bardzo trudne technicznie. Obecnie jednak TPN zabronił uprawiania taternictwa na nich.Zbocza południowe są łagodniejsze i prowadzi przez nie szlak turystyczny na szczyt. Górna, podwierzchołkowa ich część to Wielki Upłaz. Niżej zbocza te pocięte są kilkoma żlebami, w kierunku od zachodu do Szczerby są to: Kurski Żleb, Świński Żleb i Koński Żleb.

Na szczyt Wielkiego Giewontu dojść można trzema popularnymi szlakami turystycznymi:

POL Szlak niebieski.svg – niebieski z Kuźnic przez Kalatówki, Dolinę Kondratową, obok schroniska PTTK na Hali Kondratowej i przez Kondracką Przełęcz. Czas przejścia: 2:55 h, ↓ 2:15 h
POL Szlak czerwony.svg POL Szlak niebieski.svg – czerwony z Doliny Strążyskiej przez Polanę Strążyską i Przełęcz w Grzybowcu na Wyżnią Kondracką Przełęcz, stamtąd dalej szlakiem niebieskim.
  • Czas przejścia od wylotu Doliny Strążyskiej na przełęcz: 3 h, ↓ 2:20 h
  • Czas przejścia z przełęczy na szczyt Giewontu: 15 min, ↓ 10 min
POL Szlak żółty.svg POL Szlak niebieski.svg – żółty z Gronika przez Dolinę Małej Łąki na Kondracką Przełęcz, stąd dalej szlakiem niebieskim.
  • Czas przejścia z Gronika na przełęcz: 2:45 h, ↓ 2:05 h
  • Czas przejścia z przełęczy na szczyt Giewontu: 30 min, ↓ 20 min

Do Wyźniej Kondrackiej Przełęczy trasa jest bez większych trudności technicznych. Ostatni podwierzchołkowy odcinek (szlak niebieski) jest trudniejszy i ubezpieczony łańcuchami. Obowiązuje na nim ruch jednostronny – na szczyt prowadzi trasa z prawej strony. W sezonie przy dobrej pogodzie na odcinku tym tworzą się kolejki, czasami bardzo długie – Giewont należy do najbardziej popularnych szczytów.




Wielki Kopieniec

1257 m n.p.m.

Reglowy szczyt w Dolinie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na przedłużeniu grzbietu Kulawca odchodzącego od Trzydniowiańskiego Wierchu w północnym kierunku, w samym kącie Doliny Chochołowskiej i Doliny Starorobociańskiej. Jego stoki opadają do tych dolin oraz do żlebu Krowiniec (często nazywanego Krowim Żlebem), wciętego w północne stoki Trzydniowiańskiego Wierchu. Na południe od wierzchołka Wielkiego Kopieńca znajduje się przełączka zwana Kopieńcowym Przechodem (1205 m) oddzielająca go od wyżej położonego, ale mniej wybitnego Małego Kopieńca (1329 m).
Jest całkowicie zalesiony i nie prowadzą przez niego szlaki turystyczne. Z Polany Chochołowskiej jest widoczny jako zalesiony kopiec u podnóży Kominiarskiego Wierchu.
W gwarze podhalańskiej kopieńcem nazywa się górę o kształcie podobnym do kopca. W Tatrach jest jeszcze drugi, również reglowy szczyt o tej samej nazwie – Wielki Kopieniec w Dolinie Olczyskiej


Wielki Kopieniec, Kopieniec Wielki

1328 m n.p.m.,

Szczyt w reglowej partii Tatr Zachodnich, po wschodniej stronie Doliny Olczyskiej, w odległości 2 km na południe od Toporowej Cyrhli. Zbudowany jest z wapieni i dolomitów środkowego triasu. Od położonego na północ od niego Małego Kopieńca (1167 m) oddzielony jest szeroką przełęczą zwaną Przełęczą między Kopieńcami (1109 m). W przeszłości wchodził w skład Hali Kopieniec, był całkowicie wylesiony i wypasany aż po wierzchołek. Wypasanie owiec na jego stromych stokach spowodowało ogromną ich erozję – zadeptana przez owce gleba uległa zmyciu w czasie ulewnych deszczów. Po włączeniu go do obszaru Tatrzańskiego Parku Narodowego rozpoczęto regenerację jego zboczy. Obecnie są one w znacznym już stopniu zalesione, ale sam wierzchołek jest skalisty i goły, nie brak też wystających ponad poziom zbocza gołych skał wapiennych.

Na południowo-zachodnim stoku Wielkiego Kopieńca 11 sierpnia 1994 spadł wracający z akcji ratowniczej helikopter TOPR. W wyniku wypadku zginęło 2 jego pilotów i 2 ratowników TOPR.

Szlaki turystyczne

POL Szlak zielony.svg – zielony z Toporowej Cyrhli przez Kopieniec Wielki i Dolinę Olczyską do Jaszczurówki. Na Polanie Kopieniec szlak rozgałęzia się; jedna jego nitka prowadzi przez szczyt Kopieńca, druga omija go prowadząc przez płaską Polanę Kopieniec. Przed wejściem do Doliny Olczyskiej obydwie nitki szlaku łączą się znowu.
  • Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na wierzchołek Kopieńca: 1:10 h, ↓ 1 h
  • Czas przejścia z Kopieńca do Jaszczurówki: 1:20 h, ↑ 1:40 h
 
 

Wielki Wołoszyn

2155 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, najwyższy punkt grzbietu Wołoszyna, oddzielającego Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki.
 
Szczyt jest drugim od zachodu z kilku wierzchołków położonych w grani Wołoszyna. Od zachodu graniczy z Małym Wołoszynem, od którego oddziela go Wołoszyńska Szczerbina. Mały Wołoszyn opada na przełęcz Krzyżne, w której okolicy oddziela się na północ grań Koszystej. Od strony północno-wschodniej Wielki Wołoszyn graniczy z Pośrednim Wołoszynem. Pomiędzy tymi dwoma szczytami leży Wyżnia Wołoszyńska Przełęcz. Z Wołoszyńskiej Szczerbiny opada do Doliny Roztoki Urwany Żleb, zaś z Wyżniej Wołoszyńskiej Przełęczy żleb Koryto.
 
Pierwsze odnotowane wejście: Eugeniusz Janota, Maksymilian Nowicki i przewodnik Maciej Sieczka, 16 sierpnia 1867. Pierwsze wejście zimowe: Mieczysław Karłowicz i Roman Kordys, 25 stycznia 1908. Oba wejścia prowadziły przez przełęcz Krzyżne.
 
Przez masyw Wołoszyna przeprowadzona została na początku XX wieku przez ks. Walentego Gadowskiego trasa Orlej Perci. Odcinek od Polany pod Wołoszynem do Krzyżnego od wielu lat jest jednak zamknięty, cały masyw Wołoszyna został natomiast objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego.

 


Wierch nad Zagonnym Żlebem

2039 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, położony w środkowej części grzbietu Wołoszyna, oddzielającego Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki.
Od strony zachodniej ze szczytem graniczy Skrajny Wołoszyn, oddzielony płytką, nienazwaną przełęczą. Główny grzbiet Wołoszyna prowadzi dalej na północny wschód, poprzez przełęcz Karbik do Turni nad Dziadem. Na wschód od głównego wierzchołka Wierchu nad Zagonnym Żlebem, w Zagonnym Zworniku oddziela się grzbiet biegnący na południowy wschód, w którym za Wyżnim i Niżnim Siodłem znajdują się Turnia nad Szczotami i Roztocka Turniczka. Urwiste zbocze Turni nad Szczotami nosi nazwę Szczot i opada w stronę Wodogrzmotów Mickiewicza.
Od strony Doliny Roztoki pod przełęcz oddzielającą szczyt od Skrajnego Wołoszyna oraz sam wierzchołek podchodzą Gaisty Żleb oraz Szeroki Żleb Wołoszyński. Na wschód, pomiędzy Turnią nad Szczotami i Turnią nad Dziadem, opada Zagonny Żleb. Od strony północnej zbocza Wierchu nad Zagonnym Żlebem opadają do Waksmundzkiej Równicy.
Przez masyw Wołoszyna przeprowadzona została na początku XX wieku przez ks. Walentego Gadowskiego trasa Orlej Perci. Odcinek od Polany pod Wołoszynem do Krzyżnego od wielu lat jest jednak zamknięty, cały masyw Wołoszyna został natomiast objęty ścisłą ochroną i wyłączony z ruchu turystycznego i taternickiego. Odcinek od Polany pod Wołoszynem na Wierch pod Zagonnym Żlebem to tzw. Wyżnia Perć.




Wierch pod Fajki

2135 m n.p.m.

Dwuwierzchołkowy szczyt w grani odchodzącej od Skrajnego Granata w kierunku Żółtej Turni (na północ od bocznej grani Tatr, przez którą prowadzi szlak Orlej Perci). Od Żółtej Turni oddziela go Żółta Przełęcz, pomiędzy nim a Skrajnym Granatem znajdują się Pańszczycka Przełęcz i Pańszczyckie Czuby. Z Wierchu pod Fajki wyrastają liczne skalne formacje tzw. fajki, od których szczyt wziął swoją nazwę. Skały są popularnym miejscem wspinaczek początkujących taterników w Dolinie Gąsienicowej. Szczyt niedostępny dla turystów.

Wyższy, południowo-wschodni wierzchołek, położony jest w środku grani szczytu. Drugi, północno-zachodni, o wysokości 2120 m n.p.m. uważany jest za główny, składał się z dwóch turniczek do czasu, aż uderzenie pioruna strąciło wyższą z nich (miała ona wysokość 2121 m n.p.m., obecnie jest to szczyt o jednej turniczce). Od niego, na północ odchodzi grzęda, w której kulminuje Pańszczycka Turnia (2105 m n.p.m.), oddzielona od szczytu Wierchu pod Fajki Przełączką pod Fajki (2085 m n.p.m.).


Wołoszyn

Potężny grzbiet w Tatrach Wysokich, rozdzielający Dolinę Waksmundzką od Doliny Roztoki. W regionie przełęczy Krzyżne łączy się z masywem Koszystej.

Zbocza Wołoszyna widoczne z szlaku poprowadzonego przez Dolinę Roztoki poprzecinane są nie tylko licznymi lawinowymi żlebami. Wznoszą się z nich także liczne formacje skalne, tzw. Szczoty, liczące od 500 do 700 m wysokości.

Zbocza Wołoszyna porośnięte są do wysokości ok. 1600 m borem limbowym, wyżej rośnie kosodrzewina. W górnych regionach roślinność pooddzielana jest pasami utworzonymi przez lawiny. Na wysokości 2020 m znajduje się tu najwyższe stanowisko limby w polskich Tatrach. W uroczysku Sywarne rośnie ok. 30 starych modrzewi.

Wołoszyn to ostoja niedźwiedzi (w zboczach znajdują się ich gawry), kozic i świstaków. Pod względem przyrodniczym jest to jeden z cenniejszych masywów tatrzańskich. Starania Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego doprowadziły do objęcia go rezerwatem przyrody już w 1936.

Najłatwiejsza droga zimą prowadzi na Wołoszyn od Krzyżnego. Wszystkie stoki masywu są bardzo narażone na lawiny.

Przebieg grani

Grań zaczyna się od połączenia z masywem Koszystej w regionie Krzyżnego. Zwornikiem nie jest sama przełęcz, lecz trawiasta równinka nieco na wschód od siodła. Najbliższymi wierzchołkami sąsiadującymi z Wołoszynem są Kopa nad Krzyżnem i Waksmundzki Wierch.

Wołoszyn ma kilka kulminacji oddzielonych płytkimi przełęczami, w kierunku od Krzyżnego są to:

  • Mały Wołoszyn – 2144 m n.p.m.
  • Wołoszyńska Szczerbina – 2141 m, miejsce schodzenia niebezpiecznych lawin. W kierunku Doliny Roztoki odchodzi od niej Urwany Żleb.
  • Wielki Wołoszyn – 2151 m, najwyższy wierzchołek masywu
  • Wyżnia Wołoszyńska Przełęcz – 2061 m, w kierunku polany Nowa Roztoka schodzi z niej żleb Koryto
  • Pośredni Wołoszyn – 2117 m, wznosi się nad Nową Roztoką, w jego zboczach znajduje się Biały Żleb
  • Niżnia Wołoszyńska Przełęcz – 2036 m, w kierunku Doliny Roztoki opada z niej Skalnisty Żleb
  • Skrajny Wołoszyn – 2092 m, nad górnym piętrem Hali Wołoszyn, z Ciemnistym Żlebem
  • Wierch nad Zagonnym Żlebem – 2037 m. Na wysokości tej kulminacji w kierunku Doliny Roztoki odchodzi grań Zagonnego Wierchu zakończona Turnią nad Szczotami (1741 m), której zbocza zwane Szczotami opadają w kierunku Wodogrzmotów Mickiewicza. Ze zboczy Wierchu nad Zagonnym Żlebem i przełączki oddzielającej go od Skrajnego Wołoszyna schodzą Gaisty Żleb i Szeroki Żleb Wołoszyński
  • przełęcz Karbik – 1989 m, w kierunku Wodogrzmotów Mickiewicza opada z niej Zagonny Żleb
  • Turnia nad Dziadem – 1901 m. Z jej zboczy opada Siwarny Żleb. W żebrze skalnym pomiędzy Siwarnym a Zagonnym Żlebem wznosi się nad Wodogrzmotami formacja skalna (tzw. fajka) – Dziad.

 
 

Wołowa Turnia

2373 m n.p.m.

Szczyt tatrzański należący do Wołowego Grzbietu położony w głównej grani Tatr, na granicy polsko-słowackiej.

Szczyt widoczny jest pomiędzy Żabią Turnią Mięguszowiecką, 2336 m n.p.m. – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka , 2315 m n.p.m. – a Hińczową Turnią , 2378 m n.p.m..

W grani pomiędzy Wołową Turnią i Hińczową Turnią nie ma wyraźnych kulminacji. Grzbiet przecinają wąskie przełączki z siodłami na zbliżonej wysokości (ok. 2355 m n.p.m.), które w kolejności od Wołowej Turni noszą nazwy:

  • Wielka Wołowa Szczerbina
  • Wielka Rogata Szczerbina
  • Mała Rogata Szczerbina
  • Mała Wołowa Szczerbina .

Dokładny przebieg grani i historia zdobycia: w artykule Wołowy Grzbiet.

Bryła Wołowej Turni przypomina nieco piramidę. Jej stoki od strony południowej są znacznie dostępniejsze niż ściana północna (wysokości ok. 400 m) ograniczona dwoma kominami schodzącymi z Żabiej Mięguszowieckiej Przełęczy oraz z Wielkiej Wołowej Szczerbiny. Drugi z kominów nazywano Kominem Stanisławskiego. Widok ze szczytu Wołowej Turni jest o wiele mniej rozległy niż z nieodległych Rysów. Nazwa turni pochodzi od Wołowego Grzbietu.

 


Wołowiec
Szczyt w Tatrach Zachodnich o wysokości 2064 m n.p.m.

Wołowiec jest zwornikiem dla trzech grani: od wschodu grani głównej z Jarząbczym Wierchem i Łopatą, od południowej strony grani głównej z Rohaczami oraz biegnącej w północnym kierunku bocznej północnej grani Wołowca przez Rakoń i Grzesia do Bobrowca. Ten jeden z najwyższych szczytów polskiej części Tatr Zachodnich wznosi się nad dolinami: Chochołowską, Rohacką i Jamnicką. Od Ostrego Rohacza oddziela go Jamnicka Przełęcz (1908 m), od Łopaty Dziurawa Przełęcz (1827 m), od Rakonia przełęcz Zawracie (1863 m).

Stale przebywają na nim kozice, a piarżyska po północnej stronie szczytu zamieszkują świstaki. Wysokość szczytu dokładnie zmierzono już w 1820 r., a sam szczyt był ważnym punktem triangulacyjnym. Dawniej zbocza Wołowca były wypasane, wchodziły w skład Hali Chochołowskiej.

Z dość obszernego i płaskiego wierzchołka roztacza się bardzo rozległy widok. Na północno-zachodnim horyzoncie widoczna jest Babia Góra. W zachodnim kierunku widok na leżące poniżej Rohackie Stawy.

Przez polskich pasterzy szczyt ten nazywany był przeważnie Hrubym Wierchem. Taką nazwę tego szczytu podaje Ludwik Zejszner, który utrzymywał stałe kontakty z ludnością góralską. Słowaccy pasterze nazywali go Wołowcem i ta nazwa zwyciężyła, gdyż znalazła się na mapach sporządzonych przez austriackich kartografów. Z map tych nazwę wzięli polscy badacze Tatr i turyści, od nich przewodnicy zakopiańscy, którzy ją rozpowszechnili. Pierwsze odnotowane zimowe wejście zostało dokonane przez węgierskich taterników w 1906 roku – Imre Barczę z towarzyszem.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/tatry_wolowiec/DSC8101-1.jpg

Szlaki turystyczne

Przez szczyt przechodzą dwa szlaki turystyczne, trzeci dołącza do niebieskiego na północnym grzbiecie

POL Szlak niebieski.svg – niebieski szlak, prowadzący boczną granią z Grzesia przez Długi Upłaz i Rakoń na Wołowiec, a dalej wspólnie z czerwonym na Jamnicką Przełęcz i do Doliny Jamnickiej.
  • Czas przejścia z Grzesia na Wołowiec: 1:45 h, ↓ 1:30 h
  • Czas przejścia z Wołowca do Rozdroża w Dolinie Jamnickiej: 1:35 h, ↑ 2:05 h
POL Szlak czerwony.svg – czerwony szlak biegnący główną granią, prowadzący z Rohaczy przez Smutną Przełęcz na Wołowiec (od Jamnickiej Przełęczy razem z niebieskim), a dalej wzdłuż granicy na Łopatę, Jarząbczy Wierch i Kończysty Wierch.
  • Czas przejścia z Rohacza Ostrego na Wołowiec: 1:50 h, z powrotem 1:45 h
  • Czas przejścia z Wołowca na Jarząbczy Wierch: 2:10 h, z powrotem 1:50 h
POL Szlak zielony.svg POL Szlak niebieski.svg – zielony szlak z Polany Chochołowskiej przez Wyżnią Dolinę Chochołowską, wyprowadzający na grzbiet pomiędzy Rakoniem a Wołowcem. Stąd dalej szlakiem niebieskim. Czas przejścia: 2:40 h, ↓ 2:05 h

Szlaki wejściowe (oprócz szlaku przez Rohacze) są pozbawione większych trudności, natomiast wymagają pokonania stosunkowo dużej odległości i różnicy wzniesień.

Na szczycie odbywa się masowy ruch turystyczny, szczególnie od strony słowackiej – co jest efektem wybudowania w latach 1968-1970 szosy Zuberec – Zverovka, która dochodzi do stóp Rakonia i Wołowca. Skutkiem tego jest tzw. "erozja turystyczna" wokół szczytu.

 
 

Wyżni Kostur, Wyżni Liptowski Kostur

Szczyt o wysokości 2083 m n.p.m. w grani głównej Tatr, należący do Liptowskich Murów.

Od Niżniego Kostura oddziela go Niżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m), a od Szpiglasowego Wierchu Wyżnia Liptowska Ławka (2055 m). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Zbocza szczytu schodzą do Doliny Pięciu Stawów Polskich i do Doliny Ciemnosmreczyńskiej. Od strony Doliny Pięciu Stawów pod szczyt podchodzi Czerwony Piarg, którym biegnie Szpiglasowa Perć.

Obecnie szczyt ten, podobnie jak całe Liptowskie Mury, nie jest udostępniony turystycznie.

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0033.jpg

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0006.jpg


Zadni Granat

2240 m n.p.m.

Najwyższy z trzech wierzchołków masywu Granatów w bocznym łańcuchu Tatr Wysokich, położony na trasie Orlej Perci.

Zadni Granat położony jest w grani łączącej Świnicę poprzez Kozi Wierch z Buczynowymi Turniami. Szczyt graniczy od północy z Pośrednim Granatem (2234 m), od którego oddzielony jest niewybitną Pośrednią Sieczkową Przełączką (2218 m). Na południu Zadni Granat graniczy z Czarnymi Ścianami, oddzielonymi Zadnią Sieczkową Przełączką (2194 m). Zachodnie zbocza Granatów opadają do Doliny Gąsienicowej z Czarnym Stawem Gąsienicowym, natomiast wschodnie do Buczynowej Dolinki, niewielkiej dolinki polodowcowej odgałęziającej się od Doliny Roztoki.

Turystyka

Przez Zadni Granat prowadzi trasa Orlej Perci, pokonywana najczęściej w kierunku od Zawratu na Krzyżne (odcinek Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowy). Od czasów wytyczenia szlaku Orlej Perci szczyt, podobnie jak sąsiednie, zyskał na popularności wśród turystów. Na szczyt wyprowadza też zielony szlak łącznikowy, rozpoczynający się ponad Zmarzłym Stawem Gąsienicowym przy szlaku na Kozią Przełęcz. Na wierzchołku Zadniego Granatu w 1989 r. postawiono metalowy krzyż.

Szlaki turystyczne

czerwony – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
  • Czas przejścia całej trasy z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
  • Czas przejścia całej trasy z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h
  • Czas przejścia z Koziego Wierchu na Zadni Granat: 1:15 h, z powrotem tyle samo
  • Czas przejścia z Zadniego Granatu na Skrajny Granat: 20 min, z powrotem tyle samo
zielony – od żółtego szlaku na Kozią Przełęcz na Zadni Granat: 1:15 h, z powrotem 1:05 h





Zadni Kościelec
2162 m n.p.m.

Szczyt w bocznej Grani Kościelców w Tatrach Wysokich. Znajduje się w tej grani pomiędzy Mylną Przełęczą (2106 m) a Kościelcową Przełęczą (2110 m n.p.m.). W grani Zadniego Kościelca wyróżnia się jeszcze kilka drobniejszych turni i przełączek, w kierunku od Mylnej Przełęczy na północ są to: dwuwierzchołkowa Mylna Turnia, przełęcz Pośrednie Mylne Wrótka, Mylna Kopa (2159 m), przełęcz Wyżnie Mylne Wrótka i Zadni Kościelec.





Zadni Mnich

2172 m n.p.m.

Szczyt w głównej grani Tatr Wysokich Jako jedyny z trzech Mnichów (pozostałe to Mnich i Żabi Mnich) nie jest widoczny znad Morskiego Oka (zasłania go Mnich), ale widać go np. z drogi nad Morskie Oko, z byłego parkingu na polanie Włosienica.

Szczyt położony jest pomiędzy Cubryną a Ciemnosmreczyńską Turnią, na granicy polsko-słowackiej. Od Cubryny oddziela go Przełączka pod Zadnim Mnichem, a od Ciemnosmreczyńskiej Turni Ciemnosmreczyńska Przełączka.

W XIX wieku turnię nazywano Cukrową Skałą lub Głową Cukru. Żartobliwe nazwy juhaskie to: Organista, Mnichowa Baba, Mniszka. Nazwa rozpowszechniona na początku XX wieku to Mnich II czy Mnich Drugi. Obecną nazwę wprowadził Gyula Komarnicki (1909 r.), a w wersji polskiej – Mieczysław Świerz (1919 r.). Na szczyt nie prowadzi znakowany szlak, a najłatwiejsze wejście zachodnią granią jest trudności II w skali UIAA. Przejście Zadniego Mnicha jest jednym z najtrudniejszych odcinków w głównej grani tatrzańskiej. Na Przełączkę pod Zadnim Mnichem grań opada 30-metrowym uskokiem, który przy zejściu wymaga zjazdu na linie, zaś przy wejściu jest najtrudniejszym (VI) punktem grani głównej Tatr






Zadni Ornak

1867 m n.p.m.

Najwyższy z kilku szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Doliny Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Doliny Starorobociańskiej).

Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to, licząc od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański (1832 m), Ornak (1854 m), Zadni Ornak i Kotłowa Czuba (1840 m). Pomiędzy Ornakiem i Zadnim Ornakiem znajduje się Ornaczańska Przełęcz (1795 m), od Kotłowej Czuby Zadni Ornak jest oddzielony Kotłowym Siodłem.

Zadni Ornak posiada skalisty wierzchołek, niżej zbocza porośnięte są murawą z sitem skuciną o czerwieniejących pędach. Odcinek grani na południe od Zadniego Ornaku jest pocięty na odcinku ok. 100 m rowami grzbietowymi. We wschodnim kierunku szczyt tworzy przedłużenie – mającą długość ok. 300 m grupę skał, tzw. Siwe Skały. Tworzą one drugi, nieco niższy wierzchołek Zadniego Ornaku. Obszar wierzchołkowy i obszar Siwych Skał to rumowisko skalne porośnięte jasnozielonymi i siwymi porostami. Jest to najbardziej skalisty obszar całego grzbietu Ornaku, który w większości jest trawiasty, lub porośnięty kosodrzewiną. Dawniej były to tereny pasterskie Hali Ornak.

Szlaki turystyczne

zielony – zielony szlak biegnący z Iwaniackiej Przełęczy przez cały grzbiet Ornaku, Siwą Przełęcz i Siwe Turnie na przełęcz Liliowy Karb. Czas przejścia: 2:20 h, z powrotem 1:55 h



Zadnia Kopka lub Zadnia Kopka Kościeliska

1333 m n.p.m.

Jeden z trzech szczytów Kościeliskich Kopek (pozostałe to: Przednia i Pośrednia Kopka), wznoszących się w paśmie reglowym Tatr Zachodnich, pomiędzy Doliną Kościeliską a Doliną Lejową. Zadnia Kopka jest najwyższym z nich, wznosi się na wysokość 1333 m n.p.m. Od strony zachodniej podcięta jest urwiskiem Świńskiej Turni. Od Przedniej Kopki oddziela ją głęboki Wściekły Żleb. Zbudowana jest z wapieni numulitowych, w których znajdują się duże ilości wód krasowych.

W XIX wieku wydobywano tutaj ubogie rudy żelaza w kopalni zwanej Kopka, przetapiane następnie w Starych Kościeliskach. Jest w większości zalesiona. Las na południowym zboczu został zniszczony przez huragan, częściowo został zalesiony modrzewiem. Przez szczyt Zadniej Kopki nie prowadzi żaden szlak turystyczny, ale jest doskonale widoczna np. z Przysłopu Kominiarskiego, Niżniej Polany Kominiarskiej, Przysłopu Miętusiego, Hali Upłaz.





Zadnia Rosocha

1271 m

Szczyt w grzbiecie wznoszącym się pomiędzy Doliną Lejową i Doliną Chochołowską w polskich Tatrach Zachodnich. Od znajdującego się wyżej Wierchu Kuca (1305 m) oddziela go przełęcz Lejowe Siodło. Wschodnie stoki Zadniej Rosochy opadają do Doliny Lejowej. W północno-zachodnim kierunku od jej wierzchołka odchodzi grzęda. Po południowej stronie tej grzędy znajduje się Wielka Sucha Dolina (odnoga Doliny Chochołowskiej), po północnej Rosochowaty Żleb opadający do Wielkiej Suchej Doliny.

Skrajna Rosocha jest całkowicie zalesiona. Jest własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi. W dolnej części jej stoków w Dolinie Lejowej znajduje się polana Jaworzyna Lejowa




Zamarła Turnia

2179 m n.p.m.
Dwuwierzchołkowy szczyt w bocznej grani Tatr, przez którego górną część północnej ściany, omijając sam wierzchołek, przechodzi szlak Orlej Perci. Zamarła Turnia położona jest pomiędzy Małym Kozim Wierchem (rozdziela je Zmarzła Przełęcz) oraz Kozimi Czubami (rozdziela je Kozia Przełęcz).


Zamarła Turnia i słynna ściana tak popularna wśród wspinaczy.

Słynna południowa ściana Zamarłej Turni opada w kierunku Pustej Dolinki (w Dolinie Pięciu Stawów Polskich) gładkimi ścianami – krzesanicami (różnica poziomów wynosi ok. 140 m), uchodzącymi długo za niemożliwe do przejścia.
Nazwa Zamarłej Turni została wymyślona przez poetę Franciszka Henryka Nowickiego. Wypadkom na jej ścianach swoje wiersze poświęcili Julian Przyboś i Jalu Kurek. O wspinaczkach na tej ścianie nakręcono też dwa filmy (w 1934 i 1962 pt. Zamarła Turnia wg scenariusza Jana Długosza z udziałem znanych polskich taterników).
Szlaki turystyczne
czerwony – północną ścianą Zamarłej Turni przebiega znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne (na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu). Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 3:10 h.






Zawrat



http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/wiosna_w_tatrach/wiosna_w_tatrach_0023.jpg






Zmarzłe Czuby
Dwie turnie (2193 i 2189 m n.p.m.)

Znajdujące się we wschodniej grani Małego Koziego Wierchu rozdzielone szeroką przełęczą. Od głównego wierzchołka oddziela je wąska Zmarzła Przełączka Wyżnia, z której opada głęboki Żydowski Żleb. Bezpośrednio od Zmarzłych Czub schodzą jeszcze dwa inne żleby. Strome, południowe ściany Zmarzłych Czub opadające w kierunku Pustej Dolinki mają ok. 160 m wysokości. Od sąsiedniej w grani Zamarłej Turni Zmarzłe Czuby oddzielone są Zmarzłą Przełęczą.

Przez rejon Zmarzłych Czub przebiega znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne. Na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu. Orla Perć nie prowadzi przez szczyty Zmarzłych Czub, lecz trawersuje ich północne ściany (łańcuchy) i poprzez podciętą płytę wyprowadza na Zmarzłą Przełęcz, w której znajduje się 3-metrowej wysokości skała popularnie nazywana "chłopkiem" (2126 m). Dobrze widoczne są stąd potężne zerwy Zamarłej Turni.

czerwony – Orla Perć. Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 3:10 h.



Łomik

1267 m.n.p.m.

Wierzchołek w grzbiecie Spaleniec w polskich Tatrach Zachodnich. Jest to wschodni z dwóch grzbietów opadających spod Sarniej Skały do Kotliny Zakopiańskiej i oddzielający Dolinę Białego od Doliny Spadowiec. Łomik jest zwornikiem; grzbiet Spaleniec rozgałęzia się w nim na dwa grzbiety (obydwa o nazwie Spaleniec) obejmujące swoimi ramionami Dolinę Spadowiec.

Łomik jest zalesiony, ale w jego wierzchołku nad lasem wznoszą się niewielkie wapienne turnie. Nie prowadzą nim szlaki turystyczne. Znajduje się na obszarze ochrony ścisłej Regle Zakopiańskie.




Łopata

1957 m n.p.m.

Szczyt w grani głównej Tatr Zachodnich pomiędzy znajdującym się na wschód od niego Jarząbczym Wierchem i znajdującym się na zachód Wołowcem. Nie jest znane pochodzenie nazwy, nie jest to nazwa ludowa, nie była używana przez pasterzy. Wznosi się na wysokość 1957 m n.p.m.i tworzy trzy granie:

  • w kierunku Wołowca – znajduje się w niej Dziurawa Przełęcz
  • w kierunku Jarząbczego Wierchu, od którego Łopata oddzielona jest Niską Przełęczą
  • oraz trzecią długą grań w kierunku północnym.

Owa trzecia grań, ze wzniesieniem zwanym Czerwonym Wierchem opada do górnej części Doliny Chochołowskiej, dzieląc ją na dwie doliny: Dolinę Chochołowską Wyżnią, po zachodniej stronie Łopaty i Dolinę Jarząbczą, po wschodniej stronie. Do Doliny Jarząbczej ze wschodnich stoków Łopaty spada kilka żlebów. W kierunku od północy na południe są to: Skrajny Żleb, Pośredni Żleb, Mokrzyniec i żleb Czerwonego Potoku (dopływ Jarząbczego Potoku).

Grań główna, w której znajduje się szczyt Łopaty i którą przebiega granica słowacko-polska, jest od północnej (polskiej) strony podcięta stromymi skalnymi ścianami z stożkami piargowymi i kotłami lodowcowymi u ich podnóży. Stoki południowe tej grani, opadające do Doliny Jamnickiej, są bardziej łagodne i w dużej części trawiaste.

Zbocza Czerwonego Wierchu są w górnej części częściowo trawiaste, a częściowo porośnięte kosodrzewiną. Północne zbocza zwane Hotarzem porasta naturalny las.

Z wierzchołka i południowych zboczy Łopaty widoki na Rohacze, Jamnickie Stawy, Dolinę Chochołowską i Jamnicką, Liptów i Niżne Tatry.

Szlaki turystyczne

 czerwony - granią główną z Wołowca pzez Łopatę, Jarząbczy Wierch, Kończysty Wierch, Starorobociański Wierch i Błyszcz do Pyszniańskiej Przełęczy. Czas przejścia z Wołowca na Jarząbczy Wierch: 2:10 h, z powrotem 1:50 h




Łysanki

1445 m n.p.m.

Szczyt reglowy w Tatrach Zachodnich , wznoszący się pomiędzy Doliną Strążyską a Doliną Małej Łąki.

Od południowej strony masyw Łysanek od Grzybowca oddzielony jest Przełęczą w Grzybowcu (1311 m). W północnym natomiast kierunku tworzy dwa grzbiety, które niżej znów rozgałęziają się (każdy na dwa grzbiety). Łącznie więc w dolnej części Łysanek znajdują się cztery grzbiety, pomiędzy którymi znajdują się 3 doliny. W kierunku od wschodu na zachód są to: północno-wschodni grzbiet Łysanek, Suchy Żleb, Samkowy Grzbiet, Dolina za Bramką, Pośredni Wierszyk, Mały Żlebek i północno-zachodni grzbiet Łysanek:

  • grzbiet północno-wschodni opada do Samkowego Zwornika (1317 m). Grzbiet ten oddziela Dolinę Grzybowiecką (górne odgałęzienie Doliny Strązyskiej) od Doliny za Bramką. W Samkowym Zworniku odgałęzia się w północnym kierunku Samkowy Grzbiet oddzielający Suchy Żleb od Doliny za Bramką
  • od grzbietu północno-zachodniego nieco poniżej szczytu Łysanek odgałęzia się w północnym kierunku boczny grzbiet Pośredniego Wierszyka, oddzielający Dolinę za Bramką od Małego Żlebka.

Jest to dobrze wyodrębnione wzniesienie reglowe, niemal całkowicie zalesione, ale w jego północno-wschodnim grzbiecie znajdują się zbudowane z dolomitów skałki, tzw. Jatki. Dawniej były używane przez taterników do treningu wspinaczkowego, wspinał się na nich np. w 1908 r. Mieczysław Karłowicz. Obecnie w partiach szczytowych istnieją jeszcze niewielkie niezalesione obszary, na których las nie zdążył się jeszcze odtworzyć po wielkich spustoszeniach, jakich dokonał huragan w 1968 r.

W początkach turystyki tatrzańskiej Łysanki dzięki swojej bliskości od Zakopanego były dość popularne. W 1898 r. Towarzystwo Tatrzańskie wykonało na ich szczyt ścieżkę turystyczną. Obecnie masyw Łysanek włączony został w obszar ochrony ścisłej Regle Zakopiańskie i jest niedostępny dla turystów i taterników. Możliwe jest jedynie wejście zielonym szlakiem do Doliny za Bramką.

 




Świnica

2301 m n.p.m.

Zwornikowy szczyt w Tatrach Wysokich o dwóch wierzchołkach, różniących się wysokością o 10 m. Mająca kształt szerokiej piramidy skalnej Świnica jest pierwszym od zachodu wybitnym szczytem (o wybitności ponad 100 m) Tatr Wysokich i kapitalnym punktem widokowym.

Dwa wierzchołki Świnicy rozdziela przełęcz – Świnicka Szczerbina Niżnia (2278 m n.p.m.), opada spod niej Żleb Blatona. Wyższy wierzchołek ma 2301 m n.p.m. i prowadzi na niego szlak turystyczny. Niższy, zwany wierzchołkiem taternickim, ma wysokość 2291 m i jest niedostępny turystycznie. Niektórzy za trzeci wierzchołek uznają też niewybitny garb Świnickiej Kopy. Punktem zwornikowym, przez który przebiega granica państwowa pomiędzy Polską a Słowacją, jest jej główny wierzchołek. Świnica leży w miejscu załamania się głównego grzbietu Tatr pod kątem prostym i odejścia bocznego, 9-kilometrowej długości grzbietu zwanego Główną Odnogą Tatr Polskich i zakończonego Wołoszynem. Grzbietem tym od Zawratu poprowadzono szlak Orlej Perci.

W grani głównej Tatr najbliżej Świnicy położone są: Walentkowa Przełęcz i Walentkowy Wierch (2156 m) na południowy wschód w kierunku Liptowskich Murów oraz Świnicka Przełęcz i Pośrednia Turnia (2128 m) na zachód w kierunku przełęczy Liliowe i Kasprowego Wierchu (Tatry Zachodnie). Boczny łańcuch schodzi ze Świnicy przez Gąsienicową Turnię (2279 m) na Zawrat. Szczyt Świnicy góruje nad trzema dolinami: Doliną Gąsienicową z Halą Gąsienicową i Doliną Pięciu Stawów w Polsce oraz Doliną Cichą na Słowacji, a dokładniej nad górnymi ich piętrami: Dolinką pod Kołem, Świnicką Kotlinką, Zadnim Kołem i Doliną Walentkową .

350-metrowej wysokości północne i wschodnie urwiska Świnicy obfitują w drogi wspinaczkowe. Przecięte są północnym filarem, dla taterników będącym jednym z bardziej popularnych celów wspinaczkowych w rejonie Doliny Gąsienicowej (obecnie wspinają się nim głównie kursanci). W połowie jego wysokości znajduje się ogromny, skalisto-trawiasty zachód zwany Świnicką Ławką i prowadzący w jedną stronę na Świnicką Przełęcz, w drugą na Niebieską Przełączkę Wyżnią. W południowo-zachodnich stokach Świnicy znajduje się niewielka jaskinia zwana Świnicką Kolebą.

Szlaki turystyczne

Świnica dostępna jest trasą z Kasprowego Wierchu, Hali Gąsienicowej: przez przełęcz Liliowe lub Świnicką Przełęcz albo przez Zawrat z Doliny Pięciu Stawów Polskich lub Doliny Gąsienicowej.

 czerwony - szlak turystyczny z Czerwonych Wierchów i Kasprowego Wierchu przez Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy, a stąd dalej na Zawrat, gdzie rozpoczyna się Orla Perć.
    • Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h
  • Czas przejścia ze Świnicy na Zawrat: 45 min, ↑ 50 min










Świstowa Czuba

1763 m n.p.m.

Kulminacja kończąca północne ramię Opalonego Wierchu, urywająca się ścianą o wysokości ok. 300 m nad Doliną Roztoki w Tatrach Wysokich. Poniżej wierzchołka turni, poniżej siodełka położonego na południe od wierzchołka przechodzi oznaczony kolorem niebieskim szlak turystyczny poprowadzony znad Morskiego Oka do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów.

Dawniej szlak turystyczny poprowadzony był inaczej: poprzez siodło Świstowej Czuby i dolnym zboczem Świstówki Roztockiej, nieco powyżej przepaścistego urwiska. Było to mocno pochyłe zbocze, na którym do lata zalegał płat zlodzonego śniegu. Często zdarzały się tutaj obsunięcia turystów, którzy spadali z przepaścistej ściany do Doliny Roztoki. W 1956 ścieżkę poprowadzono inaczej; omija ona siodło Świstowej Czuby i prowadzi w górę, po zachodniej stronie jej grani. Mimo to zdarzają się przejścia nieświadomych niebezpieczeństwa turystów starą ścieżką. Szczególnie niebezpieczne jest to zimą. Do 2003 r. zginęło tutaj łącznie kilkunastu ludzi. W sylwestra 1956 spadło z 300-metrowej ściany 3 narciarzy; dwóch mężczyzn zginęło, kobieta z ciężkimi obrażeniami przeżyła. TOPR został powiadomiony o wypadku przez czwartego narciarza, który nie spadł i powrócił do schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów. Cztery lata później ów narciarz, również w sylwestra, poniósł śmierć w tym samym właśnie miejscu. W 1994 zginęła tutaj 23-letnia turystka niemiecka.

Świstowa Czuba często (błędnie) nazywana jest Świstówką, chociaż ta nazwa odnosi się do niewielkiej, zawieszonej nad Doliną Roztoki kotlinki Świstówki Roztockiej. Północna ściana Świstowej Czuby zdobyta została w 1930, w jej przejściu wziął udział m.in. znany taternik Witold Henryk Paryski, autor szczegółowego przewodnika Tatr. W zachodnich jej zboczach, opadających do Doliny Pięciu Stawów znajduje się kopulaste wzniesienie nazywane Niżnią Kopą.

Wejście na szczyt od dawna było znane pasterzom. Z rejony Świstowej Czuby rozległe widoki na potężny masyw Wołoszyna, Dolinę Pięciu Stawów i Dolinę Roztoki z zawieszoną wysoko Buczynową Dolinką. Według Marii J. Zaleskiej nazwa Świstówka pochodzi od tego, że "wiatr tu często świszcze najokropniej".

Szlaki turystyczne

 niebieski - znad Morskiego Oka przez Rówień nad Kępą, Świstówkę Roztocką i Świstową Czubę do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Czas przejścia: 2 h, z powrotem 1:40 h





Żabi Koń

2291 m n.p.m.

Najniższa turnia w grani oddzielającej Dolinę Rybiego Potoku od Doliny Żabiej Mięguszowieckiej (odgałęzienie Doliny Mięguszowieckiej).

Szczyt usytuowany jest w głównej grani Tatr pomiędzy Rysami (oddzielony Żabią Przełęczą) a Żabią Turnią Mięguszowiecką w Wołowym Grzbiecie (oddzielony Żabią Przełęczą Wyżnią). Wschodnia grań Żabiego Konia dzieli się na dwa odcinki. Górny z nich (Górny Koń) jest bardziej stromy, dolny jest łagodniejszy i nosi miano Dolnego Konia. W południowej ścianie znajduje się turniczka o słowackiej nazwie Vežička v Žabom koni.

Jest dobrze widoczny znad Morskiego Oka jako przysadzista, granitowa płetwa. Widziany od wschodu lub zachodu (wzdłuż grani) ma wygląd ostrej iglicy.

Szczyt długo uchodził za zbyt trudny do zdobycia. Wszystkie drogi taternickie prowadzące na szczyt należą do trudnych (wejść turystycznych na szczyt nie ma). Mimo mało imponującej wysokości Żabi Koń od dawna należy do najpopularniejszych turni tatrzańskich wśród taterników, a jego północna ściana była przez pewien czas uznawana za najtrudniejszą w Tatrach.





Żabi Mnich
2146 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich , położony na południowym krańcu Żabiej Grani, na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy zwornikowym Żabim Szczytem Wyżnim, oddzielonym Białczańską Przełęczą Wyżnią, a Żabim Szczytem Niżnim, oddzielonym Białczańską Przełęczą.

Żabia Grań rozdziela dwie doliny: leżącą w granicach Polski Dolinę Rybiego Potoku oraz znajdującą się po stronie słowackiej Dolinę Żabich Stawów Białczańskich.

Żabi Mnich posiada dwa wierzchołki. Wierzchołek północno-wschodni leży w głównej grani, od niego natomiast na południowy zachód odgałęzia się krótka grań z niższym wierzchołkiem, nazywanym Kapucynem lub Żabim Kapucynem (2138 m). Wierzchołki oddziela od siebie przełączka – Żabia Szczerba , położona na wysokości ok. 2111 m, z której schodzi rynna o wysokości ok. 100 m nazywana Kominem Świerza . W tej grani, opadającej już stromo ku zachodowi, widoczna jest niewielka turniczka zwana Żabią Lalką, oddzielona wąską Przełączką pod Żabią Lalką. Żabia Lalka i Żabi Mnich widoczne są znad Morskiego Oka, choć najczęściej rozmywają się na tle skalistych zboczy Żabiego Szczytu Wyżniego.

W grani Żabiego Mnicha w kierunku Żabiego Szczytu Niżniego znajdują się Żabie Zęby, głęboka przełączka zwana Żabie Wrótka, Białczańskie Baszty i najniższa Białczańska Przełęcz





Żabi Szczyt Niżni

2098 m n.p.m.

Szczyt leżący w Żabiej Grani. Jest to boczna grań Tatr Wysokich, rozdzielająca Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Białej Wody (Bielovodská dolina) w Tatrach, a dokładniej jej odgałęzienie – Dolinę Żabich Stawów Białczańskich . Granią tą przebiega granica polsko-słowacka.

Żabi Szczyt Niżni wznosi się wprost nad Morskim Okiem. Usytuowany jest pomiędzy Żabim Mnichem (2146 m) na południu a Żabią Czubą (2080 m) na północy. Od tego ostatniego szczytu oddzielony jest Przełączką pod Żabią Czubą (2031 m). Za Żabią Czubą znajduje się jeszcze wyrównany grzbiet Siedmiu Granatów, końcowy odcinek Żabiej Grani schodzący w widły Rybiego Potoku i Białej Wody (Biela voda). W kierunku Żabiego Mnicha (na południe) znajdują się kolejno: Apostolska Szczerbina, Apostoł VII, Marusarzowa Przełączka, Marusarzowa Turnia, szerokie siodło Owczej Przełęczy (2038 m) oraz Owcze Turniczki i Białczańska Przełęcz (2024 m), na której kończy się masyw Żabiego Szczytu Niżniego, a zaczyna masyw Żabiego Mnicha.

Owcza Przełęcz położona jest mniej więcej w połowie odległości pomiędzy wierzchołkiem Żabiego Szczytu Niżnego i siodłem Białczańskiej Przełęczy. W kierunku Morskiego Oka prowadzi z niej Owczy Żleb. Podejście tym żlebem na Owczą Przełęcz było najdogodniejszą drogą łączącą Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Żabich Stawów Białczańskich, a także najłatwiejszym sposobem wejścia na szczyt od strony słynnego jeziora. Na Owczej Przełęczy górale wypasali owce (stąd jej nazwa).

W pobliżu Żabiego Szczytu Niżniego (kilkadziesiąt metrów na południe od wierzchołka), od Żabiej Grani w kierunku zachodnim odchodzi boczna, poszarpana Grań Apostołów lub Dwunastu Apostołów (chociaż w rzeczywistości turni jest siedem). Jest ona dobrze widoczna z drogi pomiędzy Włosienicą a Morskim Okiem.

Grań szczytowa Żabiego Szczytu Niżniego jest niemal pozioma i ma ok. 100 m długości. Najwyższy punkt, na którym stoi betonowy słupek graniczny położony jest na jej południowym krańcu. Na północy obrywa się ona nagle pionowym uskokiem. Ma on ok. 50 m wysokości, a pomiędzy jego podnóżem a siodłem Przełączki pod Żabią Czubą wypiętrza się kilka turniczek, określanych nazwą Żabich Kopek. Niepozorne siodełko bezpośrednio pod uskokiem to Żabi Karbik.

Na stronę Doliny Rybiego Potoku opadają z wierzchołka strome ściany skalne o wysokości dochodzącej do 150 m. Ściana północna ograniczona jest od dołu żlebkiem opadającym z Żabiego Karbiku, który łączy się niżej z główną gałęzią Żabiego Żlebu (opadającego z Przełączki pod Żabią Czubą do Morskiego Oka). Osiąga ok. 70 m wysokości, a widziana z profilu znad Morskiego Oka nadaje Żabiemu Szczytowi Niżniemu charakterystyczną sylwetkę. Ściana północno-zachodnia, najwyższa (ok. 150 m), rozciąga się pomiędzy dwoma wyraźnymi filarami – Filarem Stanisławskiego po lewej i Filarem Świerza po prawej. Nad Apostolską Depresją (opadającą z Apostolskiej Szczerbiny) wznosi się z kolei ok. 120-metrowa ściana południowo-zachodnia. Na wszystkich tych ścianach wytyczono liczne drogi wspinaczkowe. Wschodnie zbocza szczytu posiadają zupełnie odmienny charakter – są to trawiaste zbocza, z nielicznymi wystającymi z nich skałkami.

Na szczyt nie prowadzi żaden szlak turystyczny, a cały rejon nie jest udostępniony również dla taterników (zarówno po polskiej, jak i słowackiej stronie). Wierzchołek Żabiego Szczytu Niżniego, pomimo względnie niewielkiej wysokości, jest bardzo dobrym punktem widokowym.




Żabi Szczyt Wyżni

2259 m n.p.m.

Szczyt w bocznej, granicznej grani Tatr Wysokich odchodzącej od Rysów w kierunku północnym.

Żabia Grań rozdziela Dolinę Białej Wody (dokładniej jej zachodnie odgałęzienie – Dolinę Żabich Stawów Białczańskich) i Dolinę Rybiego Potoku. Ciągnie się od Żabiego Szczytu Wyżniego przez szczyty Żabiego Mnicha, Żabi Szczyt Niżni, Żabią Czubę do Siedmiu Granatów. Jednocześnie jest to granica polsko-słowacka. Żabi Szczyt Wyżni położony jest pomiędzy Niżnimi Rysami (oddzielony Ciężką Przełączką) a Żabim Mnichem (oddzielony Białczańską Przełęczą Wyżnią). Szczyt widoczny jest z Doliny Żabich Stawów Białczańskich jako skalna piramida, zaś z okolic Czarnego Stawu nie jest pokaźny. Masyw jest trochę cofnięty w kierunku wschodnim, dlatego nie jest widoczny znad Morskiego Oka.

Tuż poniżej szczytu (na południowy wschód) znajduje się Wyżnia Spadowa Przełączka (2235 m n.p.m.), jedyna tatrzańska przełęcz zwornikowa. Od niej w kierunku wschodnim odchodzi boczna grań, w której znajduje się Młynarz. Przez Wyżnią Spadową Przełączkę biegnie najdogodniejsze połączenie Doliny Rybiego Potoku i Doliny Ciężkiej. Droga na Żabi Szczyt Wyżni jest stosunkowo prosta, nie prowadzi tu jednak żaden szlak turystyczny. Drogi taternickie o większym znaczeniu prowadzą na wierzchołek od północy. Widok ze szczytu jest mocno ograniczony przez Niżnie Rysy, jednak rozleglejszy niż z innych szczytów Żabiej Grani.




 

Żabia Czuba
2080 m n.p.m.
Kopulasty szczyt tatrzański, położony w grani odchodzącej od Żabiego Szczytu Niżniego w kierunku północnym. Kulminacje rozdziela Przełączka pod Żabią Czubą , 2031 m).
Żabia Czuba i Żabi Szczyt Niżni leżą w Żabiej Grani odchodzącej od Żabiego Szczytu Wyżniego w kierunku północno-wschodnim aż do Siedmiu Granatów. Ta boczna grań Tatr Wysokich rozdziela Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Białej Wody, a dokładniej jej odgałęzienie – Dolinę Żabich Stawów Białczańskich. Granią tą przebiega granica polsko-słowacka. Spod Przełączki pod Żabią Czubą nad Morskie Oko opada Żabi Żleb, nieco na północ od niego znajduje się Dwoisty Żleb. Od Siedmiu Granatów Żabia Czuba oddzielona jest Żabim Przechodem Białczańskim.
Początkowo kulminacja nazywana była Czubą, nazwa Żabia Czuba została wprowadzona dopiero w 1935 r. przez taterników (dla rozróżnienia szczytów o podobnej nazwie dodano człon Żabia, wskazując jej miejsce położenia – jako Żabie określano Żabią Grań wraz z okolicznymi zboczami).

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/tatry_rysy/DSC_0138.JPG
 
 
Historia zdobycia
Żabia Czuba i pobliski Żabi Szczyt Niżni znane były od dawna juhasom i prowadzącym pomiary kartograficzne. Szczyt jest najłatwiej dostępny podejściem od Przełączki pod Żabią Czubą.

 


Żabia Lalka

2095 m n.p.m.
Niewielka turnia w południowo-zachodniej, bocznej grani Żabiego Mnicha, oddzielona od niego Przełączką pod Żabią Lalką
Turnia ma dość charakterystyczny kształt kręgla lub lalki. Nazwa turni związana jest z jej kształtem oraz położeniem w Żabiej Grani
Pierwsze odnotowane wejście, 5 sierpnia 1908 (drogą z Przełączki pod Żabią Lalką).

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/tatry_rysy/DSC_0138.JPG

 




Żabia Turnia Mięguszowiecka
2335 m n.p.m.
Szczyt położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy Żabim Koniem (, 2291 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Wyżnia ( 2272 m) – a Wołową Turnią (, 2373 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka ( 2315 m).

http://www.klubpodroznikow.com/images/stories/relacje/tatry_rysy/DSC_0140.JPG

Żabia Turnia Mięguszowiecka należy do Wołowego Grzbietu , jest najbardziej na południowy wschód wysuniętą jego kulminacją. Góruje nad dolinami: Rybiego Potoku i Żabią Mięguszowiecką , od której wzięła nazwę. W kierunku południowym odchodzi od niej boczna grań, oddzielająca Wołową Kotlinkę od Kotlinki pod Żabim Koniem , położone w Dolinie Żabiej. W grani widoczna jest Tylkowa Turniczka , oddzielona od szczytu Żabiej Mięguszowieckiej Turni wąską Tylkową Przełączką . Nazwa turni i przełęczy upamiętnia przewodnika tatrzańskiego Wojciecha Tylkę Suleję.

Od strony północnej szczyt opada wysoką (ok. 350 m) ścianą, ograniczoną dwoma kominami schodzącymi z sąsiadujących z Żabią Turnią przełęczy. Od strony południowej natomiast turnia jest stosunkowo łatwo dostępna. Widok ze szczytu jest dość mało rozległy.






Żółta Turnia
2087 m n.p.m.
Ostatni szczyt w bocznej grani Tatr Wysokich odchodzącej od zwornika – Skrajnego Granatu w kierunku północnym. Grzbiet ten oddziela Dolinę Gąsienicową od Doliny Pańszczycy. Znajdują się w nim kolejno na północ od Skrajnego Granatu:
  • Pańszczycka Przełączka Wyżnia (2171 m)
  • Pańszczyckie Czuby:
    • Zadnia Pańszczycka Czuba (2174 m)
    • Pańszczycka Przełączka Pośrednia (2145 m)
    • Skrajna Pańszczycka Czuba (2155 m)
  • Pańszczycka Przełęcz (2115 m)
  • Wierzchołki w Grani Fajek: 2132 m, 2129 m,
  • Wierch pod Fajki (2135 m), w którym odchodzi na wschód grzęda z Przełączką pod Fajki i Pańszczycką Turnią
  • Żółta Przełęcz (2026 m)
  • Wierzchołki: 2031 m, 2036 m, 2035 m, 2039 m, 2042 m, 2045 m, 2057 m, 2056 m, 2059 m, 2080 m
  • Żółta Turnia (2087 m)
Szczyt od strony północnej posiada charakterystyczny kształt rozłożystej piramidy, zbudowanej z granitoidów i twardych piaskowców kwarcytowych. Północna, porosła kosodrzewiną część stoków Żółtej Turni nazywana jest Dubrawiskami. W żebrze na zachodnim stoku znajduje się natomiast niewielka turniczka zwana Żółtą Igłą.
Nazwa szczytu związana jest z porastającym go jasnożółtym porostem, wielosporkiem jaskrawym . Po 1860 był często odwiedzany przez turystów, obecnie przez szczyty tej grani nie ma poprowadzonych pieszych szlaków turystycznych, północnymi zboczami Żółtej Turni przebiega szlak z Doliny Gąsienicowej na Krzyżne.
Szlaki turystyczne
żółty – północnymi zboczami Żółtej Turni (przez Dubrawiska) i dalej przez Dolinę Pańszczycę obok Czerwonego Stawu przebiega szlak z Doliny Gąsienicowej na Krzyżne. Czas przejścia: 2:45 h, ↓ 2:05 h

 

podziemia

podziemia

miasta

miasta

zamki i pałace

zamki i palace

skanseny

skanseny

parowozownie

parowozownie

muzea

muzea

miejsca wyjątkowe

miejsca wyjatkowe

forty i twierdze

forty i twierdze

zabytki sakralne

zabytki sakralne

spływy kajakowe

splywy kajakowe

polecane rejsy

polecane rejsy

imprezy

imprezy wodniakow2

Żaglowce

serwisy pogodowe

 SERWIS POGODOWY

komunikaty GOPR, TOPR

 
komunikaty GOPR TOPR

 

 

 

mapy Tatr online

 mapy tatr

Małopolska Gościnna

SKANSENY I MUZEA PLENEROWE W MAŁOPOLSCE 3   Zamki i obiekty obronne w Małopolsce 2  PODZIEMIA W MAŁOPOLSCE 2
 
rowerowe testy porady wycieczki

 
Wybrane i polecane szlaki rowerowe
 
 

najpiekniejsze szlaki kajakowe w Polsce

sprzęt outdoorowy - testy - porady - nowości - zapowiedzi

Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców

aleja 2019

Polecamy

 
Najpiekniejsze Miejsca w Tatrach baner
 

polecamy orla

zamki w Polsce okładka 

Obiekty UNESCO w Polsce

 
Polskie obiekty na Liście UNESCO
 
 
Szczyty Tatr Polskich alfabetycznie
 

szczyty pasm górskich w Polsce

 
niebezpieczne zwierzęta w Polsce
 
najbardziej niebezpieczne lotniska na świecie
 
najniebezpieczniejsze rośliny świata
 
najwyższe drzewa świata
 
najdłuższe mosty świata
 
najdziwniejsze budynki świata
 

Odwiedza nas 101 gości oraz 0 użytkowników.